Στο σημερινό κείμενο θα πατήσω αρκετούς από τους κανόνες μου: ένας και βασικότερος είναι αυτός που λέει «πως ποτέ δεν μιλάς για κάτι με το οποίο δεν έχεις ασχοληθεί μαζί του». Στην περίπτωση των video games λοιπόν, θα ήταν αρκούντως γελοίο να γράψω για έναν τίτλο που δεν θα τον έχω τουλάχιστον παίξει — τον τίτλο, πορνόμυαλοι. Η δική μου λογική πηγαίνει πιο πέρα και λέει πως θα πρέπει να έχω τερματίσει κι όλας το συγκεκριμένο παιχνίδι.
Τι γίνεται τότε με το “The Secret World“; Δεν μπορώ να το παίξω (το παιχνίδι λέμεεεεε) γιατί απλούστατα δεν υπάρχει ακόμα… τουλάχιστον τελειοποιημένο. Ναι, θα μπορούσα να ζω κάπου εκτός Ελλάδας και να μπορώ να μπω σε έναν από τους πειραματικούς servers που κάποιοι τυχεροί τριγυρνάνε στον κόσμο του παιχνιδιού για να αναφέρουν στους δημιουργούς τυχόν προβλήματα, να αφήσουν το σχόλιο τους ή να προτείνουν αλλαγές, όμως κάτι τέτοιο, για ευνόητους λόγους δεν έγινε ποτέ.
Ένα το κρατούμενο λοιπόν: το “The Secret World” δεν έχω ιδέα πώς θα είναι στην τελική του μορφή (ίσως ούτε και οι δημιουργοί του), αλλά έχω παρακολουθήσει κάθε video και έχω διαβάσει κάθε κείμενο που δείχνει την εξέλιξη του, από το 2010 όταν ακόμα βρισκόταν στα (πολύ) σπάργανα του.
Ο δεύτερος πολύ σημαντικός κανόνας που είχα βάλει στον εαυτό μου όταν ξεκίνησα την Adventureland, ήταν να μην ασχοληθώ ποτέ με “M.M.O.” (Massively Multiplayer Online games). Ειλικρινά τα απεχθάνομαι. Τα θεωρώ τεράστιο χάσιμο χρόνου, παιχνίδια στα οποία επιβραβεύεται ο βαθμός καψίματος σου και αυτό που κερδίζεις δεν είναι τίποτα άλλο από ένα καλύτερο σπαθί, χρήματα ή ένα level πιο κοντά στον Θεό.
Παράδειγμα (προς αποφυγή), το World of Warcraft (WoW για τους μυημένους), το πιο επιτυχημένο από τα παιχνίδια του είδους (αλλά μιλάμε για πολλά λεφτά), ένας κόσμος στον οποίο η ιστορία πηγαίνει κάπως έτσι: περπάτα στον κόσμο -> βρες άλλους παίκτες-χαρακτήρες -> σκοτώστε μαζί τέρατα -> μαζέψτε λεφτά και θησαυρούς -> δυναμώστε τον χαρακτήρα σας -> ξεκινήστε πάλι από την αρχή.
Βαρετό, δείτε και το αντίστοιχο επεισόδιο του “South Park” για να πειστείτε.
Και δυστυχώς, επειδή το WoW έγινε πάρα πολύ επιτυχημένο (mucho dinero), σχεδόν όλα τα άλλα M.M.O. το έχουν μιμηθεί σε σημείο αηδίας. Καμία πρωτοτυπία, κανένα ρίσκο, καμία πιθανότητα επιτυχίας.
Σήμερα όμως θα ξεχάσω όλα όσα υποσχέθηκα στον εαυτό μου και θα κάνω στην ουσία διαφήμιση σε ένα παιχνίδι που δεν ξέρω πώς είναι. Ο λόγος; Για αρχή είναι μόνο ένας, αν και έχει ονοματεπώνυμο: Ragnar Tornquist. Κι αν δεν ξέρετε ποιος είναι ο τύπος, μάλλον δεν με διαβάζετε συχνά.
Ο δημιουργός του “The Longest Journey“, του καλύτερου παιχνιδιού όλων των εποχών (Στέλιος speaking) και της συνέχειάς του, αποφάσισε να αφήσει με την αγωνία όλους τους οπαδούς της σειράς (οι οποίοι από το 2006 περιμένουν τον τίτλο που θα κλείσει την τριλογία) και να ασχοληθεί με το The Secret World. Ε, δεν μπορεί είπα, για να έχει ξοδέψει τόσα χρόνια από τη ζωή του για κάτι που έχει τόσο μικρές πιθανότητες επιτυχίας (η EA, η εταιρία κολοσσός που θα κυκλοφορήσει το “The Secret World” έχει μπει στην μαύρη λίστα από τους παίκτες των MMO γιατί συνηθίζει να παρουσιάζει μισοτελειωμένα παιχνίδια στα οποία γρήγορα αποσύρει την υποστήριξη της, βλέπε Conan) κάτι σπουδαίο θα ετοιμάζει.
Και ναι, αν όλα πάνε καλά και δεν υποκύψει σε ορισμένες μοντέρνες ιδέες που πασάρουν τα καθιερωμένα MMO (το εξής ένα: WoW), θα μιλάμε για ένα παιχνίδι που θα αλλάξει την οπτική που έχουν ορισμένοι (σαν εμένα) για τα MMO.
Καταρχήν ξεχάστε τους Tolkinικούς κόσμους, τα Orcs και τα ξωτικά, τους νάνους και τους δράκους, τους ιππότες και τους μάγους. Στο “The Secret World” βρισκόμαστε στο σήμερα. Well, σε ένα περίεργο σήμερα, όμως ο κόσμος μας, είναι ο κόσμος του παιχνιδιού. Ποιο είναι το τρικ που θα φέρει το μπάχαλο; Μια απλή, όσο και χαοτική ιδέα: όλοι οι μύθοι, οι θρύλοι και οι θεωρίες συνωμοσίας που έχει πλάσει το ανθρώπινο μυαλό είναι αληθινοί!!! Τι ζημιά έκανε.
Οι Άντρες με τα Μαύρα υπάρχουν, μυστικές σέκτες μας ελέγχουν, υπάρχει μια πόλη στη Σελήνη, η Γη είναι κούφια (που είσαι ρε Γιαννουλάκη παλικάρι), υπάρχουν πύλες που μας μεταφέρουν στον χώρο και τον χρόνο, το κλειδί του Σολομώντα ανοίγει την κόλαση, ο Πύργος της Βαβέλ υπάρχει ακόμα και άλλα πολλά που θα έκαναν τον Λιακόπουλο να κατουρηθεί από τη χαρά του.
Το μυστήριο γύρω από όλα αυτά τα μυστήρια, θα κληθεί ο παίκτης να το λύσει μέσα από τις τρεις ομάδες που βρίσκονται πίσω από τα πράγματα (αλλά όχι όλα τα πράγματα): τους Illuminati που εδρεύουν στη Νέα Υόρκη και είναι οπαδοί του υλικού πλούτου και της δύναμης, τους Templars που ξεκινούν από το Λονδίνο και βασίζονται στην αρχαία γνώση και τους Dragons που η πόλη τους είναι η Σεούλ και προσπαθούν να ελέγξουν το χάος και την ανθρώπινη φύση. Μεταξύ τους μαίνεται ένας κρυφός πόλεμος, πολλές φορές όμως οι συμμαχίες είναι αναπόφευκτες.
Το μεγάλο ατού του “The Secret World” είναι οι ιστορίες του και εδώ είναι που έβαλε την χερούκλα του ο τεράστιος Tornquist. Δίνοντας βάση κυρίως στο τι συμβαίνει και δίνοντας κίνητρα στον παίκτη να βρει το πώς θα το αντιμετωπίσει, ποιους θα ρωτήσει, ποια είναι η μεγάλη εικόνα που κρύβεται στο βάθος, αποτρέπει σε μεγάλο βαθμό την τυφλή μάχη και τα γιούργια μέχρι να εξολοθρεύσουμε τον αντίπαλο — ναι, φυσικά και υπάρχουν μάχες, ας μη γελιόμαστε, με ένα action-μοντέρνο RPG έχουμε να κάνουμε, δεν είναι όμως αυτό το ρεζουμέ. Οι ιστορίες είναι εκατοντάδες, οι χαρακτήρες που συναντάς μοναδικοί.
Εκεί που το παιχνίδι ανατρέπει πολλά δεδομένα, είναι η ανάπτυξη του χαρακτήρα. Ξεχάστε τα skills, τα level του χαρακτήρα (που από κάποια στιγμή και μετά γινόντουσαν αυτοσκοπός) και το ποιόν του (να γίνω μάγος, να γίνω μαχητής). Εδώ δεν έχουμε τίποτα απ’ όλα αυτά. Ο χαρακτήρας έχει να αποκτήσει πάνω από 500 (!) ξεχωριστές ικανότητες και όταν και αν το κάνει αυτό, θα πρέπει να βρίσκει το συνδυασμό 7+7 εξ αυτών για να τις έχει ενεργές όταν θα πρέπει και ανάλογα με την κατάσταση που έχει να αντιμετωπίσει — για κάνετε τις πράξεις… ναι, χιλιάδες συνδυασμοί αν όχι εκατομμύρια.
Ακόμα και στον τεχνικό τομέα, η ομάδα έχει κάνει τρομερή δουλειά. Δεν είναι τόσο η τελειότητα των γραφικών (είναι λίγο παλιά η μηχανή είναι η αλήθεια), όσο η φαντασία των τοποθεσιών και των τεράτων. Οι φωνές των χαρακτήρων είναι στα όρια του επαγγελματικού, η μουσική ατμοσφαιρικότατη.
Θα μπορούσα να ξοδέψω πολλές ακόμα λέξεις για το “The Secret World”. Αλλά ακόμα δεν το έχω παίξει. Μπορεί στην τελική να αποδειχθεί μια φούσκα περιωπής και να μην είναι στο ελάχιστο τόσο εντυπωσιακό όσο δείχνουν τα videos. Ελπίζω όμως. Και κυρίως το ελπίζω για την καριέρα του κυρίου Tornquist, που φαίνεται να διαθέτει την φαντασία που λείπει από το 99% των δημιουργών στα video games αυτή την εποχή.
Όλα καλά κι όλα ωραία… μήπως να βάζαμε μπροστά και το “The Longest Journey 3“; (ο καθένας με την κάψα του).
