Χειμερινό αλφαβητάρι για αντικοινωνικούς ανθρώπους

Αν και βρισκόμαστε σχεδόν στην καρδιά του χειμώνα, βιώνοντας παράλληλα αρκετό κρύο που δεν είναι ευχάριστο σε κανέναν, ιδίως για εμάς τους Έλληνες που είμαστε μαθημένοι στις ηλιόλουστες μέρες και τον καλό καιρό. Παρόλα αυτά, τι να κάνουμε; Έχει και ο χειμώνας τις χάρες του. Τώρα μπορείτε, επιτέλους, να ευχηθείτε εκείνο το «καλό χειμώνα» που φαγωθήκατε να λέτε από τον Σεπτέμβριο. Αν και συνήθως ο χειμώνας δεν είναι καλός. Ε, λίγο τα κρύα, λίγο οι βροχές, λίγο οι μέρες που είναι μικρότερες, λίγο το χώμα που σκληραίνει και δεν μπορείς να σκάψεις εύκολα τάφους για τα θύματά σου…

Προσωπικά προτιμώ το χειμώνα από το καλοκαίρι. Τις κυριότερες αιτίες μπορείτε να τις βρείτε στο άρθρο αυτό.

Αλλά για να είμαι δίκαιος και αντικειμενικός προς όλες τις εποχές, οφείλω να παρουσιάσω και το χειμερινό αλφαβητάρι του αντικοινωνικού. Επίσης, βαριόμουν να βρω και καμιά πιο σοβαρή ιδέα για άρθρο και αυτή ήταν η πιο εύκολη που σκέφτηκα… (Ειλικρίνεια: η βάση κάθε υγιούς σχέσης!).

Άνεμος

Αχ, αυτό το χειμωνιάτικο αεράκι! Βγαίνεις έξω εντελώς ανυποψίαστος, σε χτυπάνε ξαφνικά στη μάπα δέκα μποφόρ και μαζεύεις το σκαλπ σου από την απέναντι βιτρίνα…

Φοράς μακρύ παλτό ή κασκόλ και ανεμίζει, πιάνεται στον καθρέφτη ενός διερχόμενου αυτοκινήτου και αρχίζεις να σέρνεσαι στο δρόμο σαν τον Έκτορα…

Περπατάς και προσπαθείς να αποφύγεις ιπτάμενες εφημερίδες, πατσαβούρες και σακούλες που έρχονται καταπάνω σου, ενώ ταυτόχρονα παρακαλάς το Θεό να μη σου έρθει καπέλο και καμιά ουρανοκατέβατη γλάστρα. Μόνο ο Donkey Kong λείπει να σου πετάει φλεγόμενα βαρέλια και να χοροπηδάς από πάνω τους.

Ο δυνατός αέρας, επίσης, κάνει πολύ άσχημο ντουέτο με τις ομπρέλες! Αρκεί μία δυνατή ριπή για να αρχίσεις να τραγουδάς «Supercalifragilisticexpialidocious» πάνω στις ταράτσες!

Βροχή

Ο μόνος που απολάμβανε τόσο τη βροχή πρέπει να ήταν ο Τζιν Κέλι. Αλλά αν με πλήρωναν κι εμένα ένα τσουβάλι χρήματα για να ρίχνω φούρλες υπό βροχόπτωση, την ίδια αγαλλίαση θα ένιωθα!

Η βροχή είναι από εκείνα τα πράγματα που απολαμβάνεις μόνο κλεισμένος και προστατευμένος στο ζεστό και στεγνό σπιτάκι σου! Αν έχεις εξασφαλισμένη τη στεγανότητα, ας ρίξει όσο θέλει και ας δεις και την Όρκα, τη δολοφόνο φάλαινα, να κολυμπά στο μπαλκόνι σου…

Όταν είσαι έξω, όμως, η καθημερινότητά σου αποκτά Ολυμπιακές διαστάσεις. Μόνο αν είσαι η Ξάνθου ή ο Κουκοδήμος μπορείς να κυκλοφορήσεις στους δρόμους-χειμάρρους, πηδώντας από το ένα πεζοδρόμιο στο άλλο. Η κίνηση γίνεται αφόρητη και τα φρεάτια ξεχειλίζουν, με όλο το συγκεντρωμένο σκουπιδομάνι μηνών να σαλπάρει για μέρη άγνωστα στη μέση του δρόμου.

Αλλά η χειρότερη και πιο αηδιαστική αίσθηση είναι όταν γεμίζουν νερό τα παπούτσια σου και μουλιάζουν οι κάλτσες! Μπλιαχ! Γλιτσοπερπάτημα!

Γάντια

ΟΚ, σίγουρα, τα γάντια προστατεύουν τα λεπτεπίλεπτα, αλαβάστρινα χεράκια σου από το ψύχος. Στον αντίποδα, σου επιτρέπουν να κάνεις μόνο τα βασικά: να σηκώνεις πράγματα και να μουντζώνεις!

Πρώτα απ’ όλα, χάνεις την αίσθηση της αφής. Είτε το χέρι σου βρίσκεται πάνω στο μπούτι της Αντζελίνα Τζολί, είτε πάνω στο μπούτι του Γαλιφιανάκη, δεν καταλαβαίνεις τη διαφορά. (Βέβαια, το να βάλεις το χέρι σου στο μπούτι οποιουδήποτε αγνώστου, χωρίς να στο ζητήσει ο ίδιος, θεωρείται κατακριτέο ούτως ή άλλως!).

Δεύτερον, δεν μπορείς να κουμαντάρεις απλά πράγματα:

Αντί να πατήσεις ένα κουμπί στο κινητό πατάς 10 μαζί και στο τέλος σβήνεις κατά λάθος όλες τις επαφές και γυρνάς τη γλώσσα στα σουηδικά.
Προσπαθείς μισή ώρα να ανοίξεις ένα πακετάκι μπισκότα ή πατατάκια και καταλήγεις να τα τρως μαζί με το περιτύλιγμα!
Προσπαθείς να ξεφυλλίσεις ένα βιβλίο και γυρνάς τα κεφάλαια πέντε πέντε…

Είχα παλιά ένα iPod και ήταν πρακτικά αδύνατο να χειριστώ το scroll wheel φορώντας γάντι. Οπότε, κάθε χειμώνα έπρεπε να επιλέξω: ή μουσική και κρυοπάγημα ή νέκρα και λειτουργικό χέρι. (Ναι, ξέρω, τι τεράστιο δράμα που ζούσα!).

Τώρα πια, που όλες σχεδόν οι συσκευές και τα κινητά κυκλοφορούν με touch screens, προβλέπω είτε πολλά κρούσματα γάγγραινας στους δρόμους, είτε ξαφνική αναβίωση του look «Madonna in the ’80s»!

Δερματοπάθειες

Έχω ένα θέμα με το δέρμα μου. Όταν ο καιρός είναι κρύος και ξηρός, «σπάει» και ξεφλουδίζει, με αποτέλεσμα να μαδάω πιο πολύ κι από κότα δεμένη πάνω σε κομπρεσέρ. Καλά, μη φανταστείτε τώρα ότι περπατώ στο δρόμο και ξεκολλάνε φέτες από το πρόσωπό μου — το πρόβλημα επικεντρώνεται κυρίως στη μύτη μου ή πίσω από τα αυτιά. Αλλά είναι εκνευριστικό γιατί με πιάνει φαγούρα και όταν με πιάνει φαγούρα ξύνομαι και όταν ξύνομαι κάνω πληγές και τέλειωσε και το «Νησί» κι έχασα την ευκαιρία μου να παίξω τη Μαρία τη λεπρή…

Το ίδιο παθαίνουν και τα χείλη μου που ξεραίνονται και σκάνε. Οι εναλλακτικές μου είναι είτε να κυκλοφορώ σαν να με φίλησε το Alien στο στόμα είτε να βάζω εκείνα τα σαπιοβούτυρα τύπου Liposan που σου δίνουν τη συνεχή αίσθηση ότι έχεις πασαλειφτεί με σάλτσα και καταλήγεις να τα σκουπίζεις δέκα φορές τη μέρα με το χέρι…

Έξοδα

Ο χειμώνας κάνει κακό στο πορτοφόλι. Νυχτώνει νωρίτερα, ανάβεις νωρίτερα τα φώτα: περισσότερα έξοδα. Κάνει κρύο, αγοράζεις πετρέλαιο για το καλοριφέρ, φουσκώνουν τα κοινόχρηστα: περισσότερα έξοδα. Αρχίζουν οι αρρώστιες, πηγαίνεις στους γιατρούς, αγοράζεις φάρμακα: περισσότερα έξοδα. Έρχονται γιορτές, αγοράζεις δώρα, παιχνίδια, γλυκά: περισσότερα έξοδα. Πηγαίνεις ένα τριήμερο στην Αράχωβα για σκι, ανεβαίνουν οι τιμές στα ξενοδοχεία και τα χιονοδρομικά: περισσότερα έξοδα. Φέτος λέω να κλείσω τα καλοριφέρ και τον γενικό και να μετατρέψω το διαμέρισμα σε Αράχωβα!

Ζιβάγκο

Δεν υπάρχει πιο ενοχλητικό και ακαλαίσθητο ρούχο. Είτε φορέσω ζιβάγκο είτε έναν πύθωνα στο λαιμό, για μένα είναι το ίδιο και το αυτό. Ακόμα και το όνομά του προέκυψε με ηλίθιο τρόπο! Πάλι καλά, που όταν έγραψε το βιβλίο του ο Παστερνάκ δεν ονόμασε τον ήρωα «Δρ. Κωλομέρη»! (Ε, ψάχτε το και λίγο μόνοι σας, δεν θα σας τα εξηγώ όλα εγώ!).

Θέλετε κι άλλο λόγο; Το συγκεκριμένο πουλόβερ το έκανε μόδα στην Ελλάδα δαύτος! I rest my case…

Ησυχία

Το χειμώνα πέφτει μία περίεργη νέκρα στους δρόμους, ειδικά όταν βραδιάσει. Αρχίζουν τα κρύα και ο κόσμος προτιμά να κάθεται σπιτάκι του και να χουχουλιάζει. Φυσιολογικά, αυτό δεν θα έπρεπε να με ενοχλεί, μια και είμαι αντικοινωνικός. Όσο λιγότεροι από εσάς έξω, τόσο καλύτερα για μένα!

Αλλά είναι και λίγο ανησυχητικό από την άλλη, διότι αυξάνονται οι πιθανότητες να είσαι εσύ το επόμενο θύμα ληστείας/ξυλοδαρμού/δολοφονίας/βιασμού( ή και όλων των παραπάνω — με αυτή τη σειρά κιόλας!).

Θερμότητα

Ή, πιο συγκεκριμένα, οι απότομες εναλλαγές της. Για παράδειγμα, είσαι στο σπίτι με αναμμένο το καλοριφέρ και φιδιάζεις. Βγαίνεις έξω, μέσα στο μπούζι, για ψώνια και φασκιώνεσαι σαν τη μούμια. Πηγαίνεις στο σούπερ μάρκετ, όπου έχουν ανάψει τις θερμάστρες στο φουλ και με το που μπαίνεις σε χτυπάει ο λίβας!

Ιδρώνεις και αγκομαχάς ντυμένος με το μπουφάν, ξεκουμπώνεσαι και βγάζεις γάντια, σκούφο και συμπράγκαλα. Βγαίνεις έξω, σε ξαναχτυπάει το απότομο κρύο και νιώθεις τους βολβούς των ματιών σου να στεγνώνουν! Κουμπώνεσαι πάλι, φοράς ξανά γάντια, σκούφο και συμπράγκαλα.

Και αυτό επαναλαμβάνεται κάθε φορά που μπαινοβγαίνεις σε κατάστημα ή μέσο μεταφοράς. Από το κρύο στη ζέστη κι από τη ζέστη στο κρύο, ντύσου, γδύσου, ξαναντύσου, στο τέλος ο οργανισμός σου καίει φλάντζα και πέφτεις τέζα στο κρεβάτι…

Ιώσεις

Τις μισές μέρες του χειμώνα είσαι κατάκοιτος. Τις άλλες μισές απλώς σέρνεσαι. Λογικό, αφού -σαν να μην έφτανε ο κρύος καιρός- έχεις και τον κάθε χτικιάρη να βήχει ή φτερνίζεται μπροστά σου χωρίς να καλύπτει τη μούρη του. Αγόρασε και κάνα χαρτομάντιλο, παλιολέρα! Δεν ζεις κάτω από γέφυρα στο Λονδίνο του 1880!

Κάστανα

Τα κάστανα, σε γενικές γραμμές, τα λατρεύω. Σε γλυκό του κουταλιού, σε γεύση παγωτού, ψητά ή βραστά, σε γέμιση, σε άρωμα καφέ, τα λατρεύω ακόμα και στον χυμό της Αμίτα — ασχέτως αν οι μισοί χυμοί της μοιάζουν με διάρροια…

Αλλά αυτά τα ρημάδια τα κάστανα, μερικές φορές δεν καθαρίζονται ούτε αν έχεις για δάχτυλα τα ξυράφια του Φρέντυ Κρούγκερ!

Λακούβες

Αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητάς μας. Υπάρχουν διαδρομές του Camel Trophy που είναι ομαλότερες από έναν τυπικό, ελληνικό δρόμο.

Αν βρέξει πολύ, μετατρέπονται σε λακούβες-νίντζα και δεν τις ξεχωρίζεις στο δρόμο. Μέχρι που αφήνεις μέσα τον ένα τροχό του αυτοκινήτου σου ή το δεξί σου παπούτσι. Μαζί με το πόδι. Και, φυσικά, ας μην ξεχάσουμε τη μαγική, εκείνη, στιγμή όπου το γκαζωμένο αυτοκίνητο πέφτει στην ξέχειλη λακκούβα και σου έρχεται στη μούρη ένα κύμα σαν κι αυτό που γύρισε το Poseidon ανάσκελα!

Μπάνιο

Μόλις έχεις τελειώσει το μπανάκι σου, βγαίνεις από τη μπανιέρα/ντουζιέρα και ώσπου να σκουπιστείς και να ντυθείς σου έχουν πέσει στο πάτωμα τα μισά σφραγίσματα από το τουρτούρισμα. Πού να το κάνω το μπάνιο μου, πια; Μέσα στην Αίτνα;

Ναφθαλίνη

Μετά από αρκετούς μήνες εγκλεισμού σε συρτάρια και ντουλάπες, τα βαριά χειμωνιάτικα ρούχα κάνουν την εμφάνισή τους. Και μαζί με αυτά και η θανατερή μυρωδιά της ναφθαλίνης, μια και κανείς δεν κάνει τον κόπο να αερίσει πρώτα τα ρούχα του.

Δέκα λεπτά μέσα σε λεωφορείο γεμάτο γερόντια είναι αρκετά για να μαστουρώσεις πιο άγρια κι από τον Charlie Sheen…

Ξύπνημα

Το χειμερινό πρωινό ξύπνημα δεν παλεύεται με τίποτα… Το πάπλωμα ζυγίζει όσο ένα τριαξονικό φορτηγό και το πάτωμα είναι τόσο παγωμένο όσο το κεφάλι του Wesley Snipes στο τέλος του Demolition Man… Ξυπνήστε με πάλι τον Απρίλιο!

Ομπρέλες

Το μεγαλύτερο μειονέκτημα της ομπρέλας είναι ότι -ενώ έχει κατασκευαστεί για να προσφέρει προστασία στη βροχή- η αντοχή της σε ένα δυνατό φύσημα του ανέμου είναι μηδενική.

Πόσες φορές σας έχει συμβεί το εξής: βγαίνετε στη βροχή, ανοίγετε την ομπρέλα και προσπαθείτε να περπατήσετε με τον αέρα να φυσάει μανιασμένος, ώσπου ξαφνικά η ομπρέλα διπλώνει ανάποδα και μετατρέπεται σε κανάτα. Αφού έχετε ήδη γίνει λούτσα, καταφέρνετε να την ξαναφέρετε στα ίσα της, ώσπου την αποτελειώνει μία δεύτερη ριπή ανέμου και μοιάζει σαν να την ποδοπάτησε αγέλη αφηνιασμένων ιπποπόταμων.

Για την ακρίβεια, οι περισσότερες από τις κλασικές ομπρέλες που κυκλοφορούν στο εμπόριο με το ζόρι μπορούν να αντέξουν την ορμή ενός φτερνίσματος. Εκτός αν η ομπρέλα σου είναι αυτή, αλλά αν είναι να βγεις στο δρόμο σαν να σε έκαναν κλύσμα σε μία τεράστια τσούχτρα, χίλιες φορές να γίνεις παπί.

Πάγος

Βροχή + απότομη πτώση της θερμοκρασίας = τρελές σαβούρες στο δρόμο. Αν είσαι τυχερός θα πέσεις με τον πισινό και θα γίνεις απλώς ρόμπα. Αν είσαι άτυχος θα πέσεις με το κρανίο πάνω σε καμιά ζαρντινιέρα ή θα σπάσεις κάνα χέρι. Και αν είσαι τελείως γκαντέμης, θα φας γλίστρα και θα καταλήξεις στη μέση του δρόμου. Ακριβώς κάτω από τις ρόδες του τοπικού λεωφορείου…

Ρούχα

Πολλή μανούρα η χειμερινή ένδυση. Φανελάκι, μπλουζάκι, πουλόβερ, κασκόλ, σκούφος, γάντια — χρειάζεσαι περίπου δύο ώρες τη μέρα μόνο για να ντυθείς και να γδυθείς. Άσε που ντύνεσαι σαν Εσκιμώος και όταν φτάσεις στη δουλειά έχουν ανάψει τέρμα τη θέρμανση και μετά αρχίζεις να βγάζεις ρούχα και να τα αραδιάζεις όπου βρεις, λες και έχεις πάγκο στη λαϊκή…

Σκι

Όταν αποφασίσω να σπάσω τα ποδάρια μου, να κάνω βουτιά σε χαράδρα 200 μέτρων, να φιληθώ σταυρωτά με έλατο με ταχύτητα 100 χιλιομέτρων την ώρα ή να θαφτώ ζωντανός κάτω από πεντακόσιους τόνους χιόνι, θα ξεκινήσω μαθήματα σκι. Είναι σίγουρο ότι εγώ θα πάθω κάτι από τα παραπάνω στο πρώτο μάθημα.

Τηλεόραση

Καλά, η ελληνική τηλεόραση είναι έτσι κι αλλιώς για κλωτσομπουνίδια. Η μόνη χρησιμότητά της συσκευής, πλέον, είναι να κρατάει το σεμεδάκι της μαμάς στη θέση του. Αλλά το χειμώνα παθαίνουν παράκρουση! Αυτές οι ρημάδες οι χριστουγεννιάτικες διαφημίσεις ξεκινούν να προβάλλονται από τον Οκτώβριο! Τρώμε τόσον Άη-Βασίλη και τάρανδο στη μάπα που ξερνάμε γκι. Άσε πια αυτό το καταραμένο το Jingle Bells που παίζει να είναι το πιο χιλιοχρησιμοποιημένο τραγούδι στο σύμπαν. Jingle Balls μας τα κάνατε!

Και όσο πλησιάζουν οι γιορτές, τόσο φοράνε τα γιορτινά τους τα κανάλια. Γιορτινά = βγάζουν από το συρτάρι όλες τις χιλιοπαιγμένες χριστουγεννιάτικες ταινίες ή τα εορταστικά επεισόδια των σήριαλ — ασχέτως αν όταν πρωτοπροβλήθηκαν δεν είχε καν μπει η Ελλάδα στην ΕΟΚ. Λαμπιόνι και έλατο να φαίνεται στο βάθος κι ας σου εύχεται «Χρόνια Πολλά» και ο Αιμίλιος Βεάκης!

Ύδρευση

Αν μας ζητήσει κάποιος νερό το καλοκαίρι ρωτάμε: «από τη βρύση ή από το ψυγείο;», όπου θεωρούμε, φυσικά ότι βρύση = ζεστό νερό και ψυγείο = κρύο νερό. Το χειμώνα η παραπάνω ερώτηση παραμένει ίδια, με μόνη διαφορά ότι το ζεστό νερό είναι πλέον αυτό που έχεις στο ψυγείο και η βρύση βγάζει πιγκουίνους!

Το παγωμένο νερό, πάντως, είναι πολύ χρήσιμο το πρωί, όταν πλένεις τα μούτρα σου. Όχι μόνο ξυπνάς ακαριαία, αλλά παγώνουν και τα βλέφαρα κάνα δεκάλεπτο, οπότε δεν υπάρχει κανένας κίνδυνος να ξανακοιμηθείς.

Φύση

Σκέψου το εξής: αποφασίζεις να περάσεις τις γιορτές στο νησί, οπότε κλείνεις εισιτήρια για το πλοίο! Α, τι ρομαντικό ταξίδι! Καθισμένος στο κατάστρωμα και τυλιγμένος στο ζεστό μπουφάν σου, ατενίζεις τη θάλασσα, καθώς ο κρύος αέρας σε χτυπά δυνατά στο πρόσωπο…

Τώρα σκέψου και την πραγματικότητα: το καράβι θαλασσοδέρνεται του κερατά κάπου μεσοπέλαγα, όσο εσύ έχεις γαντζωθεί στην κουπαστή και βγάζεις ό,τι έφαγες τον περασμένο μήνα, πάνω σε έναν εμφανώς έκπληκτο γλάρο…

Αν θεωρείς ότι η θέα ενός χειμωνιάτικου τοπίου είναι σαγηνευτική και γαλήνια, οφείλεις να γνωρίζεις πως, όταν λιώσουν τα χιόνια, κάπου σε αυτό το τοπίο θα βρούνε και δυο-τρία παγωμένα κουφάρια ρομαντικών σαν εσένα που αποφάσισαν να ζήσουν τη φύση μέσα στο καταχείμωνο…

Χιονόμπαλες

Το χιόνι είναι ωραίο. Ή όχι. Δεν είχα καταλήξει κάπου απ’ όσο θυμάμαι. Βασικά, το χαίρεσαι μόνο όταν το βλέπεις από απόσταση και δεν στο πετάνε στη μούρη. Με δύναμη. Αφού πρώτα το έχουν μετατρέψει σε μία συμπαγή, παγωμένη μπάλα.

Ή όταν δεν καταφέρνει να περάσει με κάποιο μαγικό τρόπο μέσα από τις οχτώ στιβάδες ρούχα που φοράς. Και ακουμπήσει πάνω στον ζεστό, στεγνό σου σβέρκο! Και αρχίσει να κυλάει αργά, βασανιστικά και σαδιστικά πάνω στην πλάτη σου!

Ψοφόκρυο

Το κρύο τσιτώνει το δέρμα, λένε. Ίσως και να ισχύει, όλα τα πτώματα στο νεκροτομείο δείχνουν να έχουν πολύ υγιή και φρέσκια επιδερμίδα, για πεθαμένοι. Το κακό, όμως, είναι ότι δεν είμαστε όλοι σαφρακιασμένες κωλόγριες για να εκτιμήσουμε τις χαρές ενός φυσικού και δωρεάν λίφτινγκ. Οπότε προτιμούμε τη ζεστούλα μας!

Μερικές φορές κάνει τόσο κρύο που όταν βγεις έξω το πρόσωπό σου παγώνει στιγμιαία στην τελευταία έκφραση που είχες πριν βγεις. True story — ρωτήστε και τη Μαρινέλλα! Μια και το έφερε η κουβέντα… δεν σας θυμίζει έντονα κάποιον;

Ώρα

Βγαίνεις έξω στις πέντε το απόγευμα και είναι νύχτα! Δηλαδή είσαι αναγκασμένος να ζεις τη ζωή σου βυθισμένος στο σκοτάδι, είτε σου αρέσει, είτε όχι. Διάολε, στην Ανταρκτική είμαστε;

Επειδή το παράκανα πάλι, δεν έμεινε χώρος για επίλογο. Αλλά σκασίλα μου, δεν γράφω Έκθεση για τις Πανελλήνιες…

Διάβασε επίσης μερικά ακόμη ενδιαφέροντα άρθρα: