Το καλοκαίρι του 1977 που επηρέασε τον κινηματογράφο

Το καλοκαίρι του 1977 που επηρέασε τον κινηματογράφο

Το καλοκαίρι του 1977 δεν ήταν ζεστό. Ήταν καυτό.

Μέσα σε μία εποχή οικονομικής ύφεσης, αμφισβήτησης, ελεύθερου (για λίγο ακόμη) έρωτα και ενώ η ντίσκο ξεσπούσε στον αντίποδα του πανκ, ο Έλβις Πρίσλεϊ αποχαιρετούσε τα εγκόσμια και μία ταινία ξεπερνούσε τα όρια του φαινομένου για να ορίσει με τον πιο εντυπωσιακό τρόπο το τέλος μίας ολόκληρης εποχής.

30 χρόνια μετά κι ενώ ο «Πόλεμος Των Άστρων» μοιάζει πια τουλάχιστον με ρομαντικό vintage ρετρό, επιστρέφουμε στις μέρες που το Χόλιγουντ έχασε τη μεγαλύτερη ευκαιρία που του δόθηκε ποτέ για να αλλάξει τον κόσμο.

Πριν πιάσουν οι ζέστες…

Το βράδυ της 29ης Μαρτίου του 1977, το αμερικανικό σινεμά της δεκαετίας του 70 βρέθηκε για πρώτη φορά με τα χέρια ψηλά. Η επικράτηση του «Ρόκι» του Τζον Αβιλντσεν στην απονομή των βραβείων Οσκαρ έδινε τη χαριστική βολή στη γενιά του sex, drugs and rock n roll, αφήνοντας τον «Ταξιτζή» του Μάρτιν Σκορσέζε να οδηγεί χαμένος στη βροχερή νύχτα της Νέας Υόρκης.

Το όνειρο για ένα σινεμά έτσι όπως το φαντάστηκαν (και για λίγο πραγματοποίησαν) ο Φράνσις Φορντ Κόπολα («Ο Νονός», 1972), ο Ρόμπερτ Αλτμαν («ΜcCabe & Mrs. Μiller», 1971), o Σίντνεϊ Λιούμετ («Δίκτυο», 1976), ο Μπομπ Ράφελσον («Πέντε Εύκολα Κομμάτια», 1970) και όλοι όσοι έκαναν τις κινηματογραφικές αίθουσες των 70s να θυμίζουν αρένες κοινωνικής αμφισβήτησης, οργής και πολιτικής αντιπαράθεσης είχε πια τελειώσει.

Η επήρεια του πιο σκληρού ναρκωτικού που πήρε ποτέ ολόκληρη η γενιά εκείνων των «ανεξάρτητων» δημιουργών περνούσε, αφήνοντας τους πιο μόνους από ποτέ. Αντιμέτωπους με ένα καλοκαίρι που θα έκαιγε οτιδήποτε είχαν χτίσει και με μία δεκαετία (αυτή του 80) που βιάστηκε να ξεκινήσει προτάσσοντας για αξίες της έναν νέο συντηρητισμό και την ασφάλεια της μετριοπάθειας.

Ο Μάρτιν Σκορσέζε είχε μόλις γλιτώσει από την ανώνυμη απειλή ότι ένα λεπτό μετά τα μεσάνυχτα εκείνης της νύχτας του Μαρτίου θα έπεφτε θύμα δολοφονίας αν η Τζόντι Φόστερ κέρδιζε το Οσκαρ που τελικά κέρδισε η Μπεατρίς Στρέιτ για το «Δίκτυο», και κατευθύνθηκε σιωπηλός στα στούντιο της MGM για να συνεχίσει το μοντάζ του «Νew York, New Υork». Το φιλόδοξο εγχείρημα της αναβίωσης της χρυσής εποχής των μιούζικαλ έπρεπε να είναι έτοιμο για την πρεμιέρα του τον Ιούνιο της ίδιας χρονιάς.

Και ο Τζορτζ Λούκας είχε πάρει πια την μεγάλη απόφαση. Θα δοκίμαζε μία πρώτη προβολή του «Πολέμου Των Αστρων», ακόμη και αν τα ειδικά εφέ δεν είχαν ολοκληρωθεί, αντικαθιστώντας τα κενά με ασπρόμαυρα ντοκουμέντα από τον Β* Παγκόσμιο Πόλεμο.

Η επανάσταση όδευε προς την οριστική αποτυχία της. Ο πόλεμος που είχαν ανοίξει δημιουργοί, κριτικοί και κοινό από τα τέλη της δεκαετίας του 60 ενάντια στα στούντιο έδειχνε να γέρνει επικίνδυνα προς την πλευρά του ισχυρού, η πίστη του Ρόμπερτ Αλτμαν ότι «ξαφνικά, υπήρξε μία στιγμή όπου έμοιαζε ότι τις ταινίες που ήθελες να κάνεις ήθελε να τις κάνει και το Χόλιγουντ» μετατράπηκε σε ένα κακόγουστο αστείο και η χαριστική βολή – παρά τις προβλέψεις – δεν είχε δοθεί ακόμη.

Μετά την επόμενη μέρα

«Πήγαμε στο σχολείο την επόμενη ημέρα ανίκανοι να εξηγήσουμε στους φίλους μας πόσο διαφορετικά ήταν πια όλα». Ο Στίβεν Κόλμπερτ ήταν 13 χρόνων το 1977. Σήμερα, στα 43 του, οικοδεσπότης της εκπομπής «Colbert Report» είναι ένας από όσους συμμετέχουν στο ντοκιμαντέρ του History Channel με τίτλο «Star Wars: The Legacy Revealed»: ένα ντοκιμαντέρ που γιορτάζει την 30η επέτειο του «Πολέμου Των Αστρων», της πιο επιτυχημένης εμπορικά ταινίας όλων των εποχών και αυτής που θα πλήγωνε ανεπανόρθωτα – ακόμη και με τον ρομαντικό σήμερα ήχο ενός φωτόσπαθου – την ιστορία του κινηματογράφου.

Λίγους μήνες πριν την έξοδο του «Πολέμου» στους κινηματογράφους, ο Λούκας ήταν έτοιμος να «εκθέσει» σε κοινή θέα για πρώτη φορά το πιο φιλόδοξο project της ζωής του. Ο Μπράιαν Ντε Πάλμα, ο Στίβεν Σπίλμπεργκ, οι σεναριογράφοι Γουίλαρντ Χούικ και Γκλόρια Κατζ είχαν δώσει όλοι ραντεβού στο αεροδρόμιο του Μπέρμπανκ για να πετάξουν μέχρι το Σαν Φρανσίσκο. Ο Αλαν Λαντ, ο τότε πρόεδρος της 20th Century Fox, ήταν ήδη εκεί μαζί με τον Λούκας και τη γυναίκα του, μοντέρ της ταινίας αλλά και του «Νew York, New Υork», Μαρσία Λούκας. Ο Μάρτιν Σκορσέζε δεν ήρθε ποτέ για να ζήσει την αμηχανία που έμοιαζε να αντικαθιστά οποιαδήποτε αντίδραση μετά το τέλος της πρώτης εκείνης προβολής.

Κανένα χειροκρότημα, μόνο σιωπή. Η Μαρσία Λούκας δήλωσε: «Είναι απαίσιο». Ο Λούκας πίστεψε πως είχε αποτύχει: Μόνο για παιδιά – έκανα μία ταινία της Walt Disney, κάτι ανάμεσα στο «Γουίλι Γουόνκα Και Το Εργοστάσιο Σοκολάτας» και το «Τhe Computer Wore Tennis Shoes». Θα κάνει περίπου οκτώ με δέκα εκατομμύρια. Και ο Μπράιαν Ντε Πάλμα ήταν αμείλικτος. «Πού βρισκόμαστε; Ποιοι είναι αυτοί οι παράξενοι τύποι; Ποιοι είναι όλοι αυτοί που είναι ντυμένοι σαν τον Τενεκεδένιο από τον Μάγο του Οζ; Τι ταινία είναι αυτή που έχεις κάνει; Εχεις αφήσει το κοινό απ έξω. Το έχεις εξαφανίσει». Μόνο ο Στίβεν Σπίλμπεργκ είχε καταλάβει. «Τζορτζ, είναι καταπληκτικό. Θα κάνει περισσότερα από 100 εκατ. δολάρια. Θα είναι η μεγαλύτερη επιτυχία. Θα γίνεις ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος που πέρασε ποτέ από στούντιο στο Χόλιγουντ».

Μέσα σε τρεις μήνες, ο «Πόλεμος Των Αστρων», με τον προϋπολογισμό των 9,5 εκατομμυρίων, είχε ξεπεράσει τα 100 εκατομμύρια σε εισπράξεις και μέχρι τον Νοέμβριο είχε ξεπεράσει τα «Σαγόνια Του Καρχαρία», που από το 1975 είχαν τοποθετήσει τη λέξη blockbuster (όπου block τα 100 εκατ. δολάρια σε εισπράξεις και buster αυτό που καταφέρνει να τα ξεπεράσει) στα κινηματογραφικά λεξικά.

Η έξοδός του, εκείνη την Τετάρτη του Μαϊου, σε 32 μόνο αίθουσες, θα άλλαζε όσα γνώριζε ο πλανήτης για τα box office hits. «Κανείς δεν ήξερε ότι θα γινόταν μία τόσο μεγάλη επιτυχία», θυμάται ο Μπεν Μπαρτ, υπεύθυνος για τα ηχητικά εφέ στο φιλμ. «Σήμερα το θεωρούμε δεδομένο πως ένα μεγάλο blockbuster θα κυκλοφορήσει με χιλιάδες κόπιες και θα ανοίξει τον Μάιο. Τότε όμως το καλοκαιρινό blockbuster δεν υπήρχε ως έννοια». Ο πρώην παραγωγός στη Fox Γκάρεθ Γουίγκαν εξηγεί τι ακριβώς συνέβη:

Ο «Πόλεμος Των Αστρων» άνοιξε σε 40 περίπου αίθουσες γιατί ουσιαστικά ήταν οι μόνες που ήταν διαθέσιμες. Οι συνολικές αίθουσες του πρώτου σαββατοκύριακου έφτασαν τις 43 και μέσα σε λίγες εβδομάδες δεν υπήρχε αίθουσα σε όλη την Αμερική που να μην ήθελε να προβάλει την ταινία – φαινόμενο. 100 καινούργιες κόπιες τυπώθηκαν σε χρόνο μηδέν και τον Σεπτέμβριο ο «Πόλεμος Των Αστρων» προβαλλόταν σε συνολικά 1.100 αίθουσες σε ΗΠΑ και Καναδά. Λίγο μετά η επέλασή του θα συνεχιστεί στην ανυπόμονη Ευρώπη, που ήθελε με τη σειρά της να κλέψει λίγη λάμψη.

Τhe rest is… History!

Ολα ήταν πια διαφορετικά. Μία ταινία επιστημονικής φαντασίας γινόταν ταυτόχρονα mega hit, cult φαινόμενο, η αφετηρία της υστερίας του merchandise με εκατομμύρια προϊόντα προς λιανική πώληση, πρόβλεψη για σίκουελ και, όπως θα δήλωνε και ο ίδιος ο Λούκας, ο λόγος για τον οποίο κάποιος σκέφτηκε εξαρχής την ιδέα του multiplex – με ό,τι κι αν σήμαινε αυτό για το τέλος της κινηματογραφικής αθωότητας.

«Ήταν τα λεφτά από τον «Πόλεμο Των Αστρων» και από τα «Σαγόνια Του Καρχαρία» που επέτρεψαν να φτιαχτούν τα multiplexes. Τα μισά από τα χρήματα που έκανε ο «Πόλεμος» πήγαν στους αιθουσάρχες. Και έτσι αυτοί άρχισαν να χτίζουν αίθουσες και μετά έπρεπε με κάποιον τρόπο να τις γεμίσουν. Και ήρθαν όλες οι μικρές Miramax και είπαν θα σας βοηθήσουμε. Και άρχισαν να γεννιούνται μικρές εταιρείες που έκαναν ταινίες για 10 εκατ. δολάρια».

Μόνο που ο κόσμος πια είχε εθιστεί. Και παρόλο που δεν θα αγνοούσε -σε περισσότερες από μία περιπτώσεις- τις μικρές «ανεξάρτητες» ταινίες, για την ώρα αδημονούσε για το επόμενο θορυβώδες υπερθέαμα. Ο Μάιος καθιερώθηκε ως επίσημος μήνας για την έναρξη του καλοκαιρινού χρηματιστηρίου και ξαφνικά οι ταινίες φτιάχνονταν μόνο για να πουλήσουν. Η κάθε καινούργια ήταν πιο ακριβή από την προηγούμενη, οι διαφημιστικές καμπάνιες ξεπέρασαν κάθε όριο μεγαλομανίας και η βιομηχανία άρχισε να μετράει τα «θύματά» της σε ρεκόρ (σαββατοκύριακου, εβδομάδας, μήνα…) του box office.

Πίσω στο ζεστό εκείνο καλοκαίρι, τα πρώτα συμπτώματα της παρακμής είχαν αρχίσει να αφήνουν σημάδια που για πρώτη φορά ήταν φανερά. Ο Γουίλιαμ Φρίντκιν θα έβλεπε το δικό του «Μεροκάματο Του Φόβου» («Sorcerer») να κατεβαίνει από το Manns Chinese Theatre μέσα σε μία εβδομάδα, χρίζοντας τον «Πόλεμο Των Αστρων» την πρώτη ταινία που ξανανέβηκε σε κινηματογράφο για να καρφωθεί εκεί για μήνες μετά. Ο Φράνσις Φορντ Κόπολα, με την «Αποκάλυψη Τώρα» να καταλήγει στο πιο καταστροφικό κινηματογραφικό project της δεκαετίας, έστελνε τηλεγραφήματα στον Λούκας, γράφοντάς του «Στείλε λεφτά / Φράνσις». Ο Ρόμπερτ Αλτμαν απέτυχε παταγωδώς ακόμη και να ικανοποιήσει τη μεγαλύτερη θαυμάστρια του, την κριτικό Πολίν Καέλ, με το «Βuffalo Bill And The Ιndians». Και ο Μάρτιν Σκορσέζε περίμενε τη δική του πρεμιέρα.

Το «Νew York, New Υork» βγήκε στους κινηματογράφους στις 21 Ιουνίου για να γίνει μοιραία η πικρή επιβεβαίωση του τέλους εποχής. To hommage του Σκορσέζε στα μιούζικαλ με τα οποία μεγάλωσε αποδείχθηκε πιο σκοτεινό από όσο θα επιθυμούσε η United Artists και κυρίως το καλοκαίρι του 77. Η επιμονή του να μην πειράξει τίποτα από το τελικό μοντάζ τον χρέωσε με την πρώτη μεγάλη αποτυχία του. Το Χόλιγουντ δεν είχε πια ανάγκη από ανθρώπινες ιστορίες, γυρισμένες με τη μεγαλοπρέπεια και τον ρομαντισμό του παρελθόντος.

Ο Τζορτζ Λούκας είχε ανακαλύψει τον θησαυρό και, όπως συνέβαινε ανέκαθεν στην ιστορία αυτού του κόσμου, όλοι ήθελαν να αποκτήσουν ένα κομμάτι από αυτόν. Εκτός από το «νέο» Χόλιγουντ, που είχε γίνει πια «παλιό» μέσα σε μία νύχτα. Ακριβώς όπως το είχε πει ο Σκορσέζε για τους κατά λίγα χρόνια νεότερούς του φίλους: Ο «Πόλεμος Των Αστρων» είναι στη μόδα. Ο Σπίλμπεργκ είναι στη μόδα. Ο Λούκας είναι στη μόδα. Εμείς τελειώσαμε. Ή όπως είχε κατηγορήσει, σκληρά κι ευθέως, τους δύο «επιτυχημένους» ο Γουίλιαμ Φρίντκιν: Αυτό που συνέβη με τον «Πόλεμο Των Αστρων» ήταν το ίδιο που συνέβη όταν τα Mc Donalds κέρδισαν έδαφος και η επιθυμία για καλό φαγητό εξαφανίστηκε.

Σε έναν γαλαξία μακριά, μακριά από δω…

Σε όσες αίθουσες δεν κατάφεραν να εξασφαλίσουν μία κόπια από τον «Πόλεμο Των Αστρων», o «Νευρικός Εραστής» του Γούντι Αλεν έπειθε για τις προθέσεις της σοφιστικέ κωμωδίας, που τον επόμενο χρόνο θα έφτανε μέχρι το Οσκαρ καλύτερης ταινίας και ο Ρότζερ Μουρ ενίσχυε τον μύθο του Τζέιμς Μποντ με μία από τις καλύτερες περιπέτειές του, την «Κατάσκοπο Που Με Αγάπησε». Σε μερικές ακόμη underground αίθουσες, το «Εraserhead» του Ντέιβιντ Λιντς δημιουργούσε τον δικό του μύθο, ηγέτης μίας νέας γενιάς που στις δύο επόμενες δεκαετίες θα έπαιζε τον ρόλο των «χαμένων» της δεκαετίας του 70, πολεμώντας με κάθε τρόπο την αυτοκρατορία των στούντιο. Συνεχίζοντας απλά την ιστορία…

Και με το μίξερ των 70s να αγγίζει τη μεγαλύτερη ταχύτητά του, δύο ακόμη ταινίες ήταν ήδη έτοιμες να παίξουν με τους δικούς τους όρους το παιχνίδι της βιομηχανίας. Τελευταίος, ο «Πυρετός Το Σαββατόβραδο» θα έπαιρνε τελική ημερομηνία για τον Δεκέμβριο, κλείνοντας τη χρονιά με τον Τζον Τραβόλτα να στέλνει ηλεκτρισμένα disco beats στις πίστες του πλανήτη. Και, πριν από αυτόν, μία ταινία που έμελλε να συγκριθεί με τον «Πόλεμο Των Αστρων» για να χάσει στα… σημεία και να κερδίσει στο πόσο τελικά συμβατή υπήρξε (ακόμη και σήμερα) με τους κανόνες της αμφισβήτησης και της πολιτικής μη ορθότητας.

Έχοντας ήδη προτείνει στον Λούκας την ιδέα μίας ταινίας με έναν αρχαιολόγο (!!!), o Στίβεν Σπίλμπεργκ είχε προειδοποιήσει τον Λούκας από εκείνη τη δοκιμαστική προβολή του «Πολέμου Των Αστρων»: «Αυτή τη φορά έκανα εγώ την εσωτερική ταινία επιστημονικής φαντασίας κι εσύ αυτήν που θα φτάσει στον κόσμο». Οι «Στενές Επαφές Τρίτου Τύπου» βγήκαν στις αίθουσες στις 16 Νοεμβρίου του 1977. Την ίδια ακριβώς βδομάδα ο «Πόλεμος Των Αστρων» ξεπερνούσε τα «Σαγόνια Του Καρχαρία» στην κορυφή των πιο επιτυχημένων ταινιών όλων των εποχών.

May the force be with us

Δεν σταμάτησαν ποτέ να γυρίζονται «διαφορετικές» ταινίες. Και κυρίως δεν σταμάτησαν ποτέ να γεννιούνται αμφισβητίες. Ούτε στα χρόνια που ακολούθησαν εκείνο το καλοκαίρι. Ούτε μέχρι σήμερα.

Μόνο που ο κόσμος του σινεμά θα γύριζε πια έτσι. Και προς τα πίσω, σε ένα Χόλιγουντ που λάτρευε ανέκαθεν τις ταινίες για όλη την οικογένεια, τις ταινίες που σε κάνουν να διασκεδάσεις, τις ταινίες που σε πείθουν εξόφθαλμα για τη μαγεία του κινηματογράφου και ουδόλως για την όποια κοινωνική του διάσταση. Με δύο αυστηρά παράλληλες ευθείες: αυτή των mega blocκbusters, που μπροστά τους ο «Πόλεμος Των Αστρων» θυμίζει b-movie και αυτή των «ανεξάρτητων» ταινιών (μέσα και έξω από τα στούντιο), που προσπαθούν απεγνωσμένα να κερδίσουν μερίδιο στην επιτυχία.

30 χρόνια μετά, το Manns Chinese Theatre στη Λεωφόρο Hollywood προβάλλει το «Τransformers», ένα από τα πολλά αγχωμένα μεγαθήρια που προσπαθούν να κερδίσουν τη δική τους θέση στον κόσμο της ανώφελης επιτυχίας, οι μεμονωμένες αίθουσες (όσες έχουν απομείνει σε ολόκληρο τον κόσμο) χάνουν πια οριστικά τη μάχη μπροστά στα μεγαθήρια των multiplexes, ο πλανήτης δονείται με τις εορταστικές προβολές του «Πολέμου Των Αστρων» και, ειρωνικά, ο Μάρτιν Σκορσέζε έχει ήδη κερδίσει με την πιο εμπορική του ταινία («Πληροφοριοδότης») το Όσκαρ που έχασε εκείνη την βραδιά της 29ης Μαρτίου του 1977.

Όσο για τον Λούκας, δεν παραιτήθηκε ποτέ. Χτίζοντας την αυτοκρατορία του αποκλειστικά πάνω στον «Πόλεμο Των Αστρων», ολοκλήρωσε πέντε ακόμη ταινίες – φαινόμενα για να παραμείνει ακόμη και σήμερα κραταιός στη λίστα των πιο ισχυρών του κινηματογραφικού πλανήτη και να μπορεί να διατηρεί χρέη executive producer στην τέταρτη συνέχεια του «Ιντιάνα Τζόουνς», σε σκηνοθεσία Στίβεν Σπίλμπεργκ. Ζώντας ξανά και ξανά ένα φωτεινό καλοκαίρι, που για πολλούς υπήρξε τόσο σκοτεινό όσο η πρώτη εικόνα από τον «Πόλεμο Των Αστρων». Πριν φανούν οι γαλαξίες και η οθόνη γεμίσει από τα τεράστια άσπρα γράμματα: In a galaxy, far, far away…

25 Αυγούστου 1977

κυκλοφορεί το τεύχος 246 του Rolling Stone. Στο εξώφυλλο ο Χαν Σόλο, η πριγκίπισσα Λέια, ο Λουκ Σκαϊγουόκερ και ο Τσουμπάκα με τίτλο «Τhe Wizard Of Star Wars».

Περίμενα πως το «Αmerican Graffiti» θα ήταν ένα ημιπετυχημένο φιλμ και ότι θα κάνει περίπου 10 εκ. δολ., αλλά μετά δεν ήξερα πώς να φερθώ όταν έγινε αυτό το τεράστιο blockbuster. Και όλοι είπαν «φίλε, πώς θα καταφέρεις να ισοφαρίσεις αυτό το πράγμα»; Και εγώ έλεγα «ναι, ήταν μία στιγμή και ήμουν πολύ τυχερός». Δεν περίμενα ποτέ ότι θα μου ξανασυμβεί. Μετά το «Αmerican Graffiti», χρωστούσα τόσα πολλά και σε τόσους πολλούς, ώστε έβγαλα λιγότερα χρήματα από ό,τι στο «ΤΗΧ 1138»…

Ήταν πραγματική τύχη το γεγονός ότι η γυναίκα μου δούλευε ως βοηθός μοντέρ. Αυτό ήταν το μόνο που μας βοήθησε να επιβιώσουμε. Δανείστηκα χρήματα από τον Φράνσις Φορντ Κόπολα, τους δικηγόρους μου, τους γονείς μου και όποιον άλλον γνώριζα.

…Τα λεφτά από τον «Πόλεμο Των Αστρων» θα επενδυθούν για να φτιάξω επιτέλους ένα κατάστημα και άλλα πράγματα που θέλω να κάνω. Εκανα αυτό που θεωρώ το πιο συμβατικό φιλμ που θα μπορούσα να κάνω ποτέ. Εμαθα καλά την κλασική διασκέδαση. Αυτό που θέλω να κάνω είναι να διηγηθώ ιστορίες χωρίς υπόθεση και να δημιουργήσω συναισθήματα χωρίς να αντιλαμβάνομαι τι ακριβώς συμβαίνει στο επίπεδο των σχέσεων ήχου και εικόνας. Νομίζω πως υπάρχει ένας ολόκληρος κινηματογραφικός κόσμος εκεί έξω που περιμένει να ανακαλυφθεί.

Οι άνθρωποι έχουν εγκλωβιστεί τόσο πολύ στο συμβατικό σινεμά – η λογοτεχνία και το θέατρο έχουν τόσο μεγάλη επίδραση στον κινηματογράφο που αυτός κατέληξε να μοιάζει με το μικρό τους αδελφάκι. Νομίζω έχω φτάσει στο σημείο για να μπορώ να πω ότι παραιτούμαι. Δεν ήμουν ποτέ σαν τον Φράνσις και κάποιους άλλους από τους φίλους μου που χτίζουν γιγαντιαίες αυτοκρατορίες και είναι χρεωμένοι προκειμένου να τις διατηρήσουν. Ο Φράνσις προσπαθεί να δημιουργήσει μία ανεξαρτησία που όλοι θέλουμε, μία ανεξαρτησία από το να έχεις το στούντιο να σου επιβάλλει τι είδους ταινίες θα κάνεις.

13 Ιουλίου 1977

Για 25 ώρες, η Νέα Υόρκη βυθίζεται στο σκοτάδι. Το εξώφυλλο του ΤΙΜΕ επικεντρώνεται στον πανικό που επικράτησε μέχρι να ανάψει το πρώτο φως.

Ένα μήνα μετά, στις 10 Αυγούστου 1997, συλλαμβάνεται έξω από το διαμέρισμα του στην Pine St. ο κατά συρροήν δολοφόνος Ντέιβιντ Μπέρκοβιτς, γνωστός ως «γιος του Σαμ», ο οποίος τρομοκρατούσε την πόλη για χρόνια. Οι πρώτες του λέξεις μετά τη σύλληψη είναι «Γιατί σας πήρε τόσο καιρό;». Τον Απρίλιο το 1977 είχε στείλει ένα γράμμα στην αστυνομία από το οποίο ειδικοί ψυχαναλυτές κατέληξαν στο γεγονός ότι πάσχει από σχιζοφρένεια, επικαλούμενος τον «θείο Σαμ» ως εντολέα των φόνων.

Το καλοκαίρι ονομάζεται εξαιτίας του «Summer of Sam» και το 1999 ο Σπάικ Λι σκηνοθετεί την ομώνυμη ταινία μεταφέροντας το κλίμα της εποχής. Μιας εποχής που φέρνει την Νέα Υόρκη σε ένα υστερικό παροξυσμό φόβου και παράνοιας, όχι μόνο για τους φόνους του Μπέρκοβιτς, αλλά και για το βαθύ σκοτάδι της 13ης Ιουλίου.

Σε μία εποχή που η Νέα Υόρκη αντιμετώπιζε μία από τις πιο σοβαρές οικονομικές της κρίσεις, το blackout οδήγησε σε βανδαλισμούς, εμπρησμούς και κλοπές σε όλες τις υποβαθμισμένες συνοικίες της, προκαλώντας μία πρωτόγνωρη ατμόσφαιρα πανικού. Σύμφωνα με τις ανεπιβεβαίωτες φήμες, ο αριθμός των γεννήσεων αυξήθηκε κατά 35% εννιά μήνες μετά, υπονοώντας πως οι περισσότερες συλλήψεις συνέβησαν κατά τη διάρκεια του blackout.

Στην πραγματικότητα, ό,τι έφταιγε ήταν ένα από τα πιο ζεστά καλοκαίρια στην ιστορία της πόλης. Στις 2 Ιουλίου θα καταγραφόταν η δεύτερη πιο ζεστή μέρα όλων των εποχών (η πρώτη ήταν το 1936) στην πόλη, με το θερμόμετρο να αγγίζει τους 40 βαθμούς και το εξώφυλλο των New York Times να αποσαφηνίζει: «Οι Νεοϋορκέζοι μένουν εγκλωβισμένοι στα κλιματιζόμενα γραφεία και στις σκιερές γωνιές των δρόμων όταν κανονικά θα έπρεπε να βρίσκονται έξω».

Ο «γιος του Σαμ» δεν θα ήταν ο τελευταίος serial killer που θα σκορπούσε πανικό στην πόλη και τα φώτα θα έσβηναν ξανά…

Το σάουντρακ του καλοκαιριού

Στις 16 Αυγούστου του 1977, στην Γκρέισλαντ του Μέμφις, η καρδιά του Ελβις σταμάτησε να χτυπάει: είχε ήδη στείλει τα μηνύματά της τους τελευταίους τέσσερις μήνες. Τα χάπια Demerol και η μορφίνη είχαν κάνει ήδη ανεπανόρθωτη ζημιά και έτσι, όταν η σύντροφός του, Τζίντζερ Αλντεν, τον βρήκε αναίσθητο στην τουαλέτα, ήταν ήδη αργά. Το καλοκαίρι του 1977 έκλεινε το σπουδαιότερο κεφάλαιο της ιστορίας του ροκ εν ρολ – εξαφάνισε τον πρώτο άνθρωπο που κούνησε τη λεκάνη του μπροστά σε τηλεοπτική κάμερα, αυτόν που με 33 ταινίες και με αναρίθμητες επιτυχίες μέσα στις δύο προηγούμενες δεκαετίες θα γινόταν ο σημαντικότερος περφόρμερ του rock n roll.

Τα πράγματα σοβάρευαν

Τίποτα δεν φαινόταν να είναι όπως πριν… Μαζί με τον Ελβις, η σελίδα που γύρισε στο δυτικό πολιτισμό θα άφηνε πίσω της όλα τα προηγούμενα κεφάλαια και η αίσθηση της έντασης θα πλανιόταν στον αέρα – ο κόσμος ήθελε το καινούργιο και το ήθελε τώρα. Οι κοινωνίες ταλανίζονταν ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του 70 εξαιτίας της μεγάλης ενεργειακής κρίσης και τα συσσωρευμένα προβλήματα στις αστικές περιοχές άρχιζαν να παίρνουν διαστάσεις μαζικής ανασφάλειας – οι κοινωνιολόγοι άρχισαν να διαβλέπουν την ανάγκη της δύσης για «ψυχαγωγία απόδρασης». Σε αυτήν ακριβώς πόνταρε και η βιομηχανία της διασκέδασης και όλα άρχισαν να γίνονται πιο μεγάλα και πιο εντυπωσιακά. Σκοπός πλέον ήταν οι αστέρες να φαίνονται ξανά μεγαλύτεροι από τη ζωή…

Είναι ακριβώς η εποχή που, κατά ειρωνικό τρόπο, ένα από τα πιο πετυχημένα άλμπουμ όλων των εποχών, το «Rumours» των Fleetwood Mac, θα καρφωθεί για οκτώ μήνες στο Νο.1 του αμερικανικού καταλόγου πωλήσεων. Το «Rumours» συμβολικά έχει πάρει μέσα στα χρόνια τη διάσταση του τελευταίου μεγάλου «θωρηκτού» του παλιού μουσικού καθεστώτος στο ροκ, που ήθελε τα σούπερ γκρουπ να ηγούνται στις προτιμήσεις του κοινού. Ολο το καλοκαίρι του 1977 οι Fleetwood Mac παρουσίασαν μια απίστευτη ανθεκτικότητα στις βολές που δέχονταν από ένα νέο μουσικό προσκήνιο που σχηματιζόταν κι έκανε θόρυβο… Στην άλλη όχθη του Ατλαντικού, οι Sex Pistols και οι επιτυχίες της (Αμερικανίδας) Ντόνα Σάμερ συμβόλιζαν την έλευση ενός νέου δίπολου, που θα χαρακτήριζε με τις μετεξελίξεις του όλη την ποπ κουλτούρα στα επερχόμενα χρόνια.

Το πανκ σήκωνε το θορυβώδες κεφάλι του και αξίωνε την πλήρη αποδόμηση – η ανεργία και η πλήξη ήταν τα δύο εφιαλτικά όπλα του κατεστημένου της εποχής, στα οποία εναντιώθηκε αρχικά το πανκ του Λονδίνου και της Νέας Υόρκης. Οι Sex Pistols, ήδη το καλοκαίρι του 1977, απολάμβαναν την είσοδό τους στο top 10 της Βρετανίας με το «Ρretty Vacant» και, λίγο αργότερα, οι δηλώσεις του Ρότεν για το θάνατο του Ελβις ήταν ανάλογα εμπρηστικές αλλά κυνικά αληθινές:

«Ο Έλβις ήταν νεκρός πολύ πριν πεθάνει και το πτώμα του ήταν τόσο μεγάλο που έκανε μια τεράστια σκιά πάνω από το rock n roll τα τελευταία χρόνια. Η μουσική μας είναι αυτό που είναι σπουδαίο τώρα». Στη χαοτική συμπεριφορά του Ρότεν και του Σιντ Βίσιους συνοψίζεται όλο το ζεστό καλοκαίρι του 77 με έναν τρόπο που δεν άφηνε αμφιβολίες για το τι θα ήταν πλέον «σπουδαίο» και τι όχι.

Παράλληλα με την ρακένδυτη δράση των Pistols και των πολλαπλασιαζόμενων σαν μανιτάρια πανκ γκρουπ, ένα φαινόμενο που είχε ήδη αρχίσει από τα τέλη της δεκαετίας του 60 κορυφωνόταν ασυγκράτητα και έδινε τον τόνο για το μέλλον: στην εβδομάδα που έληγε στις 23 Ιουλίου 1977, η Ντόνα Σάμερ ανέβαινε στο Νο.1 της Αγγλίας με το «Ι Feel Love» – η πρώτη φορά που τα συνθεσάιζερ αποδομούσαν την έννοια του τραγουδιού στην κορυφή των καταλόγων επιτυχιών.

Ο Τζόρτζιο Μόροντερ, υπεύθυνος για την ηλεκτρονική υπερδιέγερση που προσομοίαζε τον οργασμό (δεν είχε περάσει ακόμα χρόνος από το σκάνδαλο του «Love To Love You Βaby») θα έπαιζε το δικό του ρόλο στην αλλαγή των μουσικών πραγμάτων. Οπλο του, η εδραίωση της χορευτικής μουσικής στις συνειδήσεις ως μια μορφή διασκέδασης που δεν περιορίζεται πλέον σε σπιτικά πάρτι, αλλά μπορεί και θέλει να βγει στους δρόμους και να γιορτάσει την ερωτική παραφροσύνη της.

Συντονισμένη φυσικά και η Αμερική, παρακολουθεί κάθιδρη και ξαναμμένη να παρελαύνουν από την κορυφή των δικών της charts μια σειρά τραγουδιών που αφήνουν ξεκάθαρο μήνυμα: η ντίσκο είναι εδώ για να απελευθερώσει τα σώματα από την πίεση που δέχονται καθημερινά και να ξορκίσει τον τρόμο της κοινωνικής αστάθειας. Τα «Ιm Your Boogie Μan» των K.C. And The Sunshine Band, «Got To Give It Up» του Μάρβιν Γκέι, «Ι Just Want To Be Your Εverything» του Αντι Γκιμπ και «Βest Of My Love» των Emotions γίνονται οι απόλυτες καλοκαιρινές επιτυχίες του 1977 και στέλνουν το κοινό μούσκεμα στα σπίτια του τις πρώτες πρωινές ώρες…

Ήδη το άρθρο του Νικ Κον στους New York Times με τίτλο «Φυλετικές Τελετές Του Νέου Σαββατόβραδου» είχε κάνει αίσθηση από τη δημοσίευσή του το 1975. Οι χαρακτήρες που είχε δημιουργήσει για να μπορέσει να περιγράψει τη νέα διασκέδαση της εργατικής τάξης στη Νέα Υόρκη άρχισαν να γίνονται πραγματικότητα. Το καλοκαίρι του 1977 ελάχιστοι μπορούσαν να διαβλέψουν τον πανζουρλισμό που θα δημιουργούσε ο «Πυρετός Το Σαββατόβραδο», βασισμένος στους ήρωες του Κον. Η πρώτη αφίσα της ταινίας κέντριζε το ενδιαφέρον με το tagline «Catch Ιt» στο περιθώριό της, μια προστακτική προς το κοινό για να μη χάσει τον πυρετό…

Ιούλιος 1977

το Νο 278 των γαλλικών Cahiers Du Cinema)) καλύπτει το φεστιβάλ Καννών, που διήρκεσε από τις 12 μέχρι και τις 27 Μαϊου του 1977. Τον Χρυσό Φοίνικα κερδίζει, με τις ευλογίες του προέδρου της κριτικής επιτροπής Ρομπέρτο Ροσελίνι, ο «Πατέρας Αφέντης» των αδελφών Ταβιάνι.

Η Αμερική συμμετέχει στο φεστιβάλ με τις «Τρεις Γυναίκες» του Ρόμπερτ Αλτμαν, το «Car Wash» του Μάικλ Σουλτζ και το «Βound For Glory» του Χαλ Ασμπι… και ο Ρίντλει Σκοτ εκπροσωπεί τη Μ. Βρετανία με τους «Μονομάχους». Ο Βιμ Βέντερς διασκευάζει Πατρίσια Χάισμιθ με τον «Αμερικάνο Φίλο», ο Θόδωρος Αγγελόπουλος χρίζεται ήδη ο μόνος διεθνής Ελληνας με τους «Κυνηγούς» και η Μπάρμπαρα Κοπλ συμμετέχει εκτός διαγωνιστικού με το «Ηarlan County, USΑ».

Από τις 24 Ιουνίου μέχρι τις 5 Ιουλίου, στο φεστιβάλ του Βερολίνου, η Γαλλία συμμετέχει με το αριστουργηματικό «Le Diable Ρrobablement» του Ρομπέρ Μπρεσόν και τον «Αντρα Που Αγαπούσε Τις Γυναίκες» του Φρανσουά Τριφό. Στις 17 Αυγούστου, στη Γαλλία «ανοίγει» το «Σκοτεινό Αντικείμενο Του Πόθου» του Λουίς Μπουνιουέλ…

Η Ευρώπη ζει την αυτοκρατορία του Ινγκμαρ Μπέργκμαν (υποψήφιος για Οσκαρ σκηνοθεσίας με το «Πρόσωπο Με Πρόσωπο»), η Ιταλία ζει τις τελευταίες «χρυσές» της μέρες με τον «Καζανόβα» του Φεντερίκο Φελίνι και τη «Μία Ξεχωριστή Μέρα» του Ετόρε Σκόλα, η «Αυτοκρατορία Των Αισθήσεων» του Ναγκίσα Οσιμα κάνει το γύρο του κόσμου, σοκάροντας συνειδήσεις και το «Αγκίρε, Η Μάστιγα Του Θεού» του Βέρνερ Χέρτζογκ φτάνει τον Απρίλιο του 1977 στις αμερικανικές αίθουσες, μετά από καθυστέρηση πέντε χρόνων.

Αμοντάριστες σκηνές από ένα καλοκαίρι

23 Μαϊου Ο πρώην Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών Ρίτσαρντ Νίξον δίνει μία από τις πιο διάσημες τηλεοπτικές συνεντεύξεις του στον Ντέιβιντ Φροστ κι επικαλείται αξιωματικά το δικαίωμα του Προέδρου για υποκλοπή και τελικά για… κλοπή, εάν πρόκειται για θέμα εθνικής ασφαλείας. Στην ουσία δικαιολογείται για το σκάνδαλο Γουότεργκεϊτ.

5 Ιουνίου Ο πρώτος υπολογιστής Apple ΙΙ βγαίνει στην αγορά και αλλάζει συλλήβδην τα εργασιακά δεδομένα.

8 Αυγούστου Ο Ρόμαν Πολάνσκι, στα 43 του χρόνια, κατηγορείται ότι αποπλάνησε τη 13χρονη Σαμάνθα Γκέιμερ, αφού πρώτα την περιποιήθηκε με σαμπάνια και ηρεμιστικά. Η βαρυτάτη κατηγορία περιλαμβάνει «βιασμό, χρήση ναρκωτικών ουσιών, διαστροφή, σοδομισμό, ασέλγεια σε παιδί κάτω των 14 και παροχή ελεγχόμενης ουσίας σε ανήλικο». Στις 8 του Αυγούστου ο Πολάνσκι θα παραδεχθεί την ενοχή του για το μικρότερης βαρύτητας έγκλημα, της αθέμιτης σεξουαλικής πράξης με ανήλικο. Μέχρι και σήμερα δεν έχει επιστρέψει στην Αμερική.

13 Ιουλίου Ο Πρόεδρος της Αιγύπτου Ανγουαρ Αλ Σαντάτ περνά στην ιστορία ως ο πρώτος Αραβας ηγέτης που επισκέπτεται το Ισραήλ και το αναγνωρίζει ως κράτος.

15 Ιουνίου Στην Ισπανία γίνονται οι πρώτες δημοκρατικές εκλογές, μετά από 41 χρόνια δικτατορίας του Φράνκο. Η νικήτρια παράταξη είναι η Δημοκρατική Ενωση Κέντρου του Αντόλφο Σουάρεζ.

10 Αυγούστου Μετά από έναν εφιαλτικό χρόνο αναζήτησης, συλλαμβάνεται ο κατά συρροήν δολοφόνος Ντέιβιντ Μπέρκοβιτς, γνωστός ως ο «Γιος Του Σαμ». Η υπόθεση ποτέ δεν διαλευκάνθηκε απόλυτα. Από το 2006 θεωρείται επισήμως ανοιχτή.

20 Ιουνίου Στο βρετανικό κανάλι Anglia Television προβάλλεται το ψευδοντοκιμαντέρ «Αlternative 3», θεμελιώνοντας για πρώτη φορά την έννοια της «θεωρίας συνωμοσίας» που από τότε θα αναπτυχθεί ως κυρίαρχη για κάθε «ύποπτη» κρατική υπόθεση.

22 Ιουλίου Ο υπό διωγμόν Ντενγκ Σιαοπίνγκ επανατοποθετείται στην κεφαλή του Κομμουνιστικού Κόμματος και στην ηγεσία της Κίνας.

24 Ιουλίου Οι Led Zeppelin δίνουν την τελευταία τους συναυλία στην Αμερική και οδεύουν προς την οριστική διάλυση τους. Δύο μέρες αργότερα, η γυναίκα του Ρόμπερτ Πλαντ τον ενημερώνει για το θάνατο του γιου τους. Η μπάντα δε θα ξαναεμφανιστεί για δύο ολόκληρα χρόνια.

16 Αυγούστου Στο Μέμφις του Τενεσί πεθαίνει ο Βασιλιάς Ελβις.

1 Ιουλίου Γεννιέται η μετέπειτα ηθοποιός Λιβ Τάιλερ κόρη του frontman του ροκ συγκροτήματος Aerosmith. Τις γειτονικές μέρες πεθαίνουν δύο από τους διάσημους αδερφούς Μαρξ, πρώτα ο Γκάμο (21 Ιουλίου) και μετά ο πνευματώδης Γκράουτσο Μαρξ (19 Αυγούστου) κλείνοντας μία ολόκληρη εποχή αμερικανικής κωμωδίας και ιστορίας. Η μία κινηματογραφική εποχή διαδέχεται την άλλη όπως οι μέρες.

21 Σεπτεμβρίου Δεκαπέντε κράτη υπογράφουν συνθήκη αποπυρηνικοποίησης. Ανάμεσά τους, οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής υπό Τζίμι Κάρτερ και η Σοβιετική Ενωση υπό την ηγεσία του Λέονιντ Μπρέζνιεφ.

15 Αυγούστου Το «Μεγάλο Αυτί», όπως ήταν γνωστό το διάσημο ραδιοτηλεσκόπιο του Πανεπιστημίου του Οχάιο, μέρος του προγράμματος SETI της κυβέρνησης των Ηνωμένων Πολιτειών για την αναζήτηση εξωγήινης ζωής, δέχεται σήμα από το έξω διάστημα. Το συμβάν ονομάζεται «WΟW!», από το επιφώνημα του πρώτου εργαζόμενου που το αντιλήφθηκε.

6 Ιουνίου Ξεκινούν στη Μεγάλη Βρετανία οι εορτασμοί για την 25η επέτειο της βασιλείας της Ελισάβετ της Β.

3 Ιουνίου Πεθαίνει από καρδιακή προσβολή στη Ρώμη, σε ηλικία 71 ετών, ο Ρομπέρτο Ροσελίνι.

5 Σεπτεμβρίου Μετά από καθυστέρηση λίγων μηνών, το διαστημόπλοιο Voyager 1 εκτοξεύεται στο διάστημα και ξεκινά το ταξίδι του προς τον Δία και τον Αρη. Μέχρι και σήμερα, το Voyager 1 αποτελεί το ανθρώπινο κατασκεύασμα που βρίσκεται στη μέγιστη απόσταση από τη Γη.

24 Μαϊου Σε φιλικό αγώνα μπάσκετ μεταξύ ΗΠΑ και Ελλάδας, νικήτρια βγαίνει, προς παγκόσμια έκπληξη, η δεύτερη!

12 Σεπτεμβρίου Ο Νοτιοαφρικανός ακτιβιστής Στίβεν Μπίκο πεθαίνει από εγκεφαλικές κακώσεις μετά από ξυλοδαρμό από αστυνομικούς του Απαρτχάιντ. Το σλόγκαν του «black is beautiful» δεν έσβησε ποτέ.

7 Σεπτεμβρίου Οι Ηνωμένες Πολιτείες, με πρόεδρο τον Τζίμι Κάρτερ και η κυβέρνηση του Παναμά υπογράφουν τη συνθήκη που θα επιτρέψει στον τελευταίο να αποκτήσει κυριότητα της διώρυγας το μεσημέρι της 31ης Δεκεμβρίου 1999, μια ημερομηνία που τότε φάνταζε εξαιρετικά μακρινή.

26 Ιουνίου Γύρω στις 200.000 διαδηλωτές κάνουν πορεία στους δρόμους του Σαν Φρανσίσκο, διαμαρτυρόμενοι για τη σύσταση της αντι-ομοφυλοφιλικής οργάνωσης «Σώστε Τα Παιδιά μας» της τραγουδίστριας Ανίτα Μπράιαντ. Η χριστιανοδεξιών φρονημάτων καλλιτέχνις δήλωσε δημόσια: «Ως μητέρα, γνωρίζω ότι οι ομοφυλόφιλοι δεν μπορούν ν αναπαραχθούν βιολογικά και γι αυτό θέλουν να στρατολογήσουν τα παιδιά μας».

8 Σεπτεμβρίου Η Ιντερπόλ ανακοινώνει για πρώτη φορά διεθνή μέτρα κατά της πειρατείας βιντεοκασετών (οι οποίες ενισχύονται από τη ζήτηση που τις φέρνει ως κυρίαρχη εναλλακτική της οικιακής διασκέδασης).

Πρόκειται για ίδιο σημείωμα που συναντούμε και σήμερα στα DVD.

Ιούνιος Σε ηλικία 21 ετών, ο Μπιορν Μποργκ κερδίζει το πρωτάθλημα τένις του Γουίμπλεντον και καθιερώνει τη μόδα της ελαστικής κορδέλας σε μέτωπο και καρπούς. Μία μόδα που δεν άντεξε παραπάνω από λίγα χρόνια.

3 Αυγούστου Ξεκινά στην αμερικανική γερουσία η διερεύνηση του προγράμματος ΜΚ – ULTRA, της «ευρεσιτεχνίας» της CIA για πλύση εγκεφάλου με χρήση χημικών ουσιών.

Μάρτιος Ο Νίκι Λάουντα σηκώνει την κούπα της Φόρμουλα 1, αλλά ανακοινώνει το διαζύγιό του από την εταιρεία Φεράρι, η οποία λανσάρει τον πρωτοεμφανιζόμενο νεαρό Ζιλ Βιλνέβ.

22 Ιουλίου Το «Ηills Have Εyes» του πρωτομάστορα του τρόμου Γουές Κρέιβεν, ένα b-movie με μία κοινωνία αποτρόπαιων μεταλλαγμένων από πυρηνικές δοκιμές που θα κατασπαράξει μία αθώα αμερικανική οικογένεια κάνει πρεμιέρα εν μέσω του καλοκαιριού.

27 Αυγούστου Το θεατρικό «Σικάγο» του Μπομπ Φόσι κατεβάζει αυλαία στην 46η St Theater στη Νέα Υόρκη, μετά από 947 παραστάσεις, χαρίζοντάς του τον τίτλο ενός από τα μακροβιότερα μιούζικαλ όλων των εποχών.

5 Αυγούστου Η σειρά «Γιούγκερμαν» του Βασίλη Γεωργιάδη με τους Αλέκο Αλεξανδράκη, Μπέτυ Αρβανίτη και Νικήτα Τσακίρογλου, τελειώνει τον κύκλο της στην ελληνική TV. Η ελληνική οικογένεια έχει πια να επιλέξει μεταξύ του «Λούνα Παρκ» του Γιάννη Δαλιανίδη, με Διονύση Παπαγιαννόπουλο, Αννα Παϊτατζή και Ρένα Παγκράτη, της «Αφροδίτης», του Ξενόπουλου, σε μεταφορά Ερρίκου Ανδρέου, ενώ από τις 15 Απριλίου μία από τις μεγαλύτερες επιτυχίες που γνώρισε ποτέ η ιστορία της ελληνικής τηλεόρασης, έρχεται για ν ανατρέψει όλα τα στατιστικά δεδομένα. Οι «Πανθέοι», βασισμένοι στην τριλογία του Τάσου Αθανασιάδη και σε σκηνοθεσία του Βασίλη Γεωργιάδη, κάνει ολόκληρη τη χώρα, σε σπίτια και καφενεία, ν αγωνιά για το σμίξιμο της Μάρμως – Κάτιας Δανδουλάκη με τον Κίτσο – Στέλιο Καλογερόπουλο. Η ΕΙΡΤ και η ΥΕΝΕΔ, τα δύο μοναδικά κανάλια της εποχής, μονοπωλούν οι τηλεπαρουσιάστριες Νάκυ Αγάθου και Κέλυ Σακάκου.

16 Σεπτεμβρίου Κυκλοφορεί από τη Sire Records το πρώτο άλμπουμ των Talking Heads, με τίτλο «Τalking Heads: 77».

Προηγούμενο άρθροΟ προϋπολογισμός των ταινιών μετράει
Επόμενο άρθροΚαθρέφτη καθρεφτάκι μου…
Avatar
Κατά γενική ομολογία θεωρούμε ξεγραμμένος ή πιο σωστά αποτυχημένος. Αφού σας συστήθηκα, πάμε παρακάτω. Για εμένα δεν υπάρχουν διλήμματα, γιατί ξέρω τι θέλω και τι αναζητώ στη ζωή μου. Από μικρός έπαψα να συμβιβάζομαι και άρχισα να αγωνίζομαι. Το Μοναδικό μου εργαλείο είναι το γράψιμο και η ουδέτερη σκέψη μου.
ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας!
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας