Tony MacAlpine – Maximum Security (1987)

Tony MacAlpine - Maximum Security (1987)

To “Μaximum security” είναι το δεύτερο album του «αδικημένου», από πλευράς δημοτικότητας και όχι μουσικής αξίας, Τony MacAlpine.

Κατά το 1987, το heavy metal, είτε ως καθαρόαιμο heavy metal, είτε ως hard rock, είτε ως glam, είτε ως thrash ανθεί. Δεν αποτελεί πια μουσική των ολίγων και ως αποτέλεσμα αυτής της απήχησής του εισπράττει, ως μουσικό φαινόμενο, μια μεγάλη μερίδα προβολής από τα media ,είτε για θετικά είτε για αρνητικά σχόλια και καταστάσεις. Από τους οπαδούς του όμως προβάλλεται ως το αντίπαλο δέος μιας pop/disco υποκουλτούρας η οποία κυριαρχεί στην μουσική βιομηχανία της εποχής.

Μέσα σε ένα τέτοιο νέο πλαίσιο «σκληρών» μουσικών αναζητήσεων και κατευθύνσεων του κοινού, ανακαλύφθηκαν, προβλήθηκαν και αναδείχθηκαν βιρτουόζοι μουσικοί και κυρίως κιθαρίστες, οι οποίοι με την «τέχνη» τους ανέβασαν πολλά σκαλιά το μουσικό επίπεδο της μουσικής που ονομάζεται heavy metal. Η αρχή είχε γίνει βέβαια στις αρχές της δεκαετίας του ’80, όταν το μουσικό αυτό κίνημα ξεκίνησε να ξεφεύγει από τα στερεότυπα μιας underground μουσικής σκηνής και άρχισε να αναδεικνύει τα πρώτα «μουσικά φαινόμενα» μιας κιθαριστικής μετα-Blackmore εποχής .

Η νέα αυτή σκηνή είχε πια πολλούς οπαδούς που έψαχναν να βρουν τους νέους τους «ήρωες» και η μουσική βιομηχανία από την πλευρά της έπρεπε να αφουγκραστεί, και ως προς ίδιον όφελος βέβαια, τις επιταγές ενός κοινού που διψούσε για σκληρή, αλλά πάνω απ’ όλα τεχνική μουσική. Κάπως έτσι εξηγώ -σε πολύ γενικές γραμμές- το φαινόμενο της ανακάλυψης, από την πλευρά της μουσικής βιομηχανίας, και εν συνεχεία της προβολής και της καθιέρωσης ονομάτων όπως ο Satriani, o Vai, o Malmsteen, o Vinnie Moore, ο Jason Becker, o Marty Friedman κτλ …

Ανάμεσα όμως σε αυτούς «τους εξωγήινους» που αναδείχθηκαν την εποχή εκείνη θα πρέπει να προσθέσουμε και τον Τony MacAlpine, ο οποίος είναι ίσως ο λιγότερο προβεβλημένος από τους προαναφερθέντες (εξαιρούμε την περίπτωση του Becker για τους γνωστούς λόγους), αλλά οπωσδήποτε ικανός να σταθεί ισάξιος ανάμεσά τους.

H δισκάρα που ονομάζεται “Maximum security” -το καλύτερο του για μένα- είναι το δεύτερο album του «αδικημένου», από πλευράς δημοτικότητας και όχι μουσικής αξίας, Τony MacAlpine, και αποτελεί μια κιθαριστική μουσική επιτομή στο τι ακριβώς σημαίνει ουσιαστικό shredding, με classical, jazz και fusion στοιχεία, όσο οξύμωρο και αν ακούγεται αυτό. Ακούστε για παράδειγμα το “Hundreds of thousands” ή το «hit» του δίσκου “Tears of Sahara” και θα με θυμηθείτε…

Ο πολύπλευρος μουσικός Tony MacAlpine έχει αναλάβει ο ίδιος επίσης και το μπάσο αλλά και τα keyboards του συγκεκριμένου δίσκου ενώ στην θέση των drums βρίσκουμε σε ορισμένα τραγούδια των Deen Castronovo, ενώ σε άλλα τον Atma Anur(ex-Cacophony). Άλλο ένα συν του συγκεκριμένου δίσκου είναι η προσθήκη μερικών ακόμη solo από άλλον ένα «κουλό»… τον George Lynch. Ήδη πριν κυκλοφορήσει το “Maximum security” είχε προλάβει συνεργαστεί και με τον Vinnie Moore (ως keyboard player όμως) αλλά και με τον Joey Tafolla (ex-Jag Panzer), ενώ αν μιλήσουμε για τις συνεργασίες που έχει κάνει έως τώρα… θα χρειαστούμε ολόκληρο site…

Το “Maximum security” είναι απαραίτητο στην δισκοθήκη οποιουδήποτε ασχολείται με την ηλεκτρική κιθάρα…

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας!
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας