Βόλτες: Δίπλα πόρτα στην TV

Βόλτες: Δίπλα πόρτα στην TV

Με περισσότερες από 110 σκηνές εν ενεργεία, ρεπερτόριο που εκτείνεται από τους κλασικούς έως τη χύμα μπροστάντζα και παρά την γκρίνια για τα 20 τόσα ευρώ του εισιτηρίου, η Αθήνα είναι αναμφισβήτητα πόλη θεατρόφιλη. Έτερο σαφώς διαγραφόμενο χαρακτηριστικό της θεατρικής Αθήνας είναι ο άτυπος διαχωρισμός των παραστάσεων σε «τηλεοπτικές» και μη. Εξηγούμαι: Ένα παλιό σόφισμα διατείνεται πως το θέατρο είναι ζωή, ο κινηματογράφος τέχνη κι η τηλεόραση… έπιπλο.

Ε, μεγάλη μερίδα Νεοελλήνων αυτό το εξαρτησιογόνο έπιπλο δεν το παρατάει με τίποτα, ακόμη κι όταν πηγαίνει θέατρο. Έτσι, τα περσινά ξινά σουξέ της τηλεθέασης μετουσιώνονται σε παραστάσεις, όπου πρωταγωνιστικά τηλεζευγάρια, ή και ολόκληρα καστ, ανακαλύπτουν κάποιο μπουλβαράκι του διεθνούς ρεπερτορίου και ματαεξαργυρώνουν την επιτυχία επί σκηνής. Το δε κοινό πολύ τις χαίρεται αυτές τις τυπολατρικές ρεπετισιόν! Υπάρχουν προφανώς από δίπλα και δεκάδες αμιγώς θεατρικές σκηνές, κρατικές και μη, όπου το ζητούμενο είναι το ανέβασμα του έργου κι όχι η καραπροβολή των πρωταγωνιστών-σταρ. Και υπάρχουν, όλο και συχνότερα τα τελευταία χρόνια, οι ενίοτε πολύ ενδιαφέρουσες αναζητήσεις μικρών θεατρικών κολεκτίβων οι οποίες στήνουν σε αναβαθμισμένα μπαράκια κι εναλλακτικές μικροσκηνές τα διαδραστικά, συμμετοχικά και ρηξικέλευθα θεάματά τους.

Προ ημερών, το λοιπόν, πήγα κι εγώ στην πρώτη μιας νέας «αναμενόμενης» παραγωγής. Προσοχή, όχι στην επίσημη πρεμιέρα του κοσμικού τζερτζελέ, αλλά στην παρθενική παράσταση ενώπιον κοινού. Επρόκειτο για μείξη που τακίμιαζε τη ζωή με το… έπιπλο. Κοινώς, η παράσταση έκλεινε μεν το μάτι στους ακραιφνείς θεατρόφιλους, χάρη στην ιστορία του χώρου, τη θητεία της θιασάρχισσας και το μη τηλεοπτικό καστ, άνοιγε όμως και τα σκέλια στην τιβούλα, χάρη στο συγγραφικό δίδυμο και κυρίως την επικαιρική, πλακατζίδικη αυτοαναφορικότητα του έργου. Περισσότερα όμως για την ταμπακέρα δεν θα πω, καθότι εδώ, υποτίθεται, πάμε βόλτα στις ανθρώπινες συμπεριφορές κι όχι στη θεατρική κριτική. Χώρια που ο συγκεκριμένος τύπος παράστασης δημιουργεί συγκεκριμένες συμπεριφορές, διάφορες από εκείνες που θα καταγράφονταν ενδεχομένως σε κάποιο πιο σκληροπυρηνικά θεατρικό ή πρωτοποριακό περιβάλλον.

Πρώτο κουδούνι

Οι εποχές που ο κόσμος ντυνόταν για να πάει θέατρο έχουν βεβαίως περάσει ανεπιστρεπτί. Όχι πως πάνε τσίτσιδοι, αλλά τα ρούχα της δουλειάς, του φοιτητή και της σκέτης άνεσης προτιμώνται σαφώς πια. Υπάρχουν βέβαια πάντα και οι κυριούλες με τη σενιαρισμένη εμφάνιση εξόδου, ή το ζευγάρι «μόλις βγήκαμε από βαρυφορτωμένο editorial μόδας», αλλά είναι η μειοψηφία. Ειδική μνεία για τους ομοφυλόφιλους ημι-κοσμικούληδες, οι οποίοι αγαπούν το θέατρο και το χαριτωμένα κραυγαλέο ντύσιμο που δίνει χρώμα στην πλατεία, τολμά και πολύ καλά κάνει. Εκείνο που δεν ξέρω αν κάνει και τόσο καλό είναι οι ασύλληπτες ποσότητες τσιγάρων που αναβοσβήναν διαρκώς στο άνετο πλην υποαεριζόμενο φουαγιέ του θεάτρου. Νέοι, γέροι, άντρες, γυναίκες, όλοι μ’ ένα τσιγάρο στο χέρι, ώσπου στο διάλειμμα πια η αίθουσα αναμονής είχε αρχίσει να φέρνει επικίνδυνα σε χαμάμ.

Ανεπίσημη και ξεανεπίσημη, η βραδιά είχε θέλξει και κάμποσες διασημότητες, της τηλεόρασης, της σκηνοθεσίας, της σκέτης κοσμικότητας–, αλλά και κάμερες που απαθανάτιζαν γενικώς. Ο δε κόσμος, ο «ανώνυμος» ντε, απόλυτα εξοικειωμένος με τον συγχρωτισμό με τους «κάποιους», έριχνε βέβαια τις ματιές του, έκανε τα μουλωχτά σχόλιά του, αλλά σκηνές παροξυσμού δεν κατεγράφησαν. Είπαμε, το θέατρο είναι ζωή, όχι ψευδαίσθηση διαμέσου ενός κουτιού. Είδες, καλέ, τι μπασμένος που είναι στο ζωντανό ο ζεν-πρεμιέ του prime time;

Ησυχία παρακαλώ, αρχίζει!

Από μερικές απόψεις, η παράσταση που παρακολούθησα υπήρξε υποδειγματική. Κανένα κινητό δεν κουδούνισε, κανείς δεν έβηχε ακατάσχετα, ακόμη και τα μικροσχόλια που ανταλλάσσονταν στην πλατεία σέβονταν τη θεατρική σύμβαση του συγχρωτίζεσθαι, όσο κι αν ο έξω καρδιά χαρακτήρας του έργου βοηθούσε αναντίρρητα στη δημιουργία μιας παρεΐστικης ομαδικής διάθεσης. Εκείνο που, ως συνηθέστατα, δεν πήγε διόλου ρολόι, ήταν η ώρα έναρξης. Κι είναι καλό που τελευταία κάποιες σκηνές έχουν αρχίσει να ξεπατικώνουν το Μέγαρο στο εν λόγω ζήτημα, γιατί επιτέλους άλλο είναι να υπολογίζεις πως θα έχεις θεατριστεί και ξεμπερδέψει ως τα μεσάνυχτα, και άλλο να φεύγεις τελικώς κατά τη μιάμιση μπαϊλντισμένος!

Το χειροκρότημα

Είδος παρεξηγημένο στη χώρα της θεατρικής πορτοκαλέας, το χειροκρότημα στις εμπορικών προδιαγραφών παραστάσεις δίδεται απλόχερα άμα τη εμφανίσει: Είσαι ωραίος, σε πάμε, σε αναγνωρίζουμε a priori κι ούτως ή άλλως, ανεξάρτητα από αυτό που πρόκειται να υποδυθείς απόψε επί σκηνής. Ωσαύτως η ίδια μεγαλόθυμη αμηχανία χαρακτηρίζει και το χειροκρότημα της λήξης· σπάνια μπορείς να καταλάβεις αν το επί σκηνής δρώμενο ικανοποίησε ή όχι το κοινό. Ή μάλλον, για να είμαστε δίκαιοι, η διαφορά στο χειροκρότημα βγάζει μάτι (ή αφτί) μόνο όταν το νεοελληνικό κοινό έχει πραγματικά ενθουσιαστεί από την παράσταση. Σε όλες τις υπόλοιπες περιπτώσεις, εντάξει μωρέ, πάλι τη δίνουμε απλόχερα την ηχηρή έγκρισή μας, είτε διασκεδάσαμε κάπως είτε τον ψιλοπήραμε κάποια στιγμή που γείραμε κομμάτι λίγο μετά το διάλειμμα.

Το θέατρο είναι η μόνη σωστή επιλογή

Καλό θα ήταν να πηγαίνετε θέατρο: τηλε-εκπορ(ν)ευόμενο, υψιπετές, εναλλακτικό, ό,τι κι αν επιλέξετε, καλώς καμωμένο. Τουλάχιστον θα έχετε σηκωθεί από τον καναπέ, το άλλο έπιπλο-πληγή του σύγχρονου πολιτισμού. Μείνετε τελικώς στον καναπέ σας, αν το κρυολόγημα που σας ταλαιπωρεί εγγυάται ηχητικά εφέ πέραν του κοινώς ανεκτού.

Προηγούμενο άρθροΚαι η πρόκληση πάει στον παράδεισο
Επόμενο άρθροBlogs και πολιτική: Το κενό που αφήνουν τα παραδοσιακά Media
Avatar
Κατά γενική ομολογία θεωρούμε ξεγραμμένος ή πιο σωστά αποτυχημένος. Αφού σας συστήθηκα, πάμε παρακάτω. Για εμένα δεν υπάρχουν διλήμματα, γιατί ξέρω τι θέλω και τι αναζητώ στη ζωή μου. Από μικρός έπαψα να συμβιβάζομαι και άρχισα να αγωνίζομαι. Το Μοναδικό μου εργαλείο είναι το γράψιμο και η ουδέτερη σκέψη μου.
ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας!
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας