Blogs και πολιτική: Το κενό που αφήνουν τα παραδοσιακά Media

Blogs και πολιτική: Το κενό που αφήνουν τα παραδοσιακά Media

Παρακάτω θα σας παραθέσω μία ενδιαφέρουσα ιστορία, η οποία συνέβη πριν 9 χρόνια περίπου και έχει σχέση με ένα debate που έγινε στο Αμερικάνικο Δίκτυο ABC ανάμεσα στους 2 υποψήφιους των Δημοκρατικών: Obama vs Clinton. Το debate ήταν σούπα. Η Huffington post είχε τον πολύ χαρακτηριστικό τίτλο «Worst. Debate. Ever».

Οι οικοδεσπότες του ABC, o George Stephanopoulos και ο Charles Gibson έκαναν ό,τι μπορούσαν για να μείνει η συζήτηση έξω από τα πραγματικά προβλήματα του μέσου Αμερικάνου πολίτη. Η κουβέντα στράφηκε σε ζητήματα όπως, οι γκάφες της Χίλαρυ, η υπόθεση της Βοσνίας, το πρόβλημα του Obama με τον πάστορα Jeremiah Wright, ή το Bittergate.

Από την άλλη, το momocrats είναι ένα blog που δημιούργησε μια ομάδα από μητέρες στην Αμερική, και ασχολείται με την Αμερικάνικη πολιτική σκηνή. Έχουν μια προτίμηση στους Δημοκρατικούς και επιδιώκουν να βοηθήσουν στην ανάδειξη ενός Δημοκρατικού κόμματος στο Λευκό Οίκο. Πάνω από όλα όμως, είναι αυτό που πρέπει να είναι ένα blog: η φωνή του πολίτη.

Είδαν το debate και απογοητεύτηκαν. Οι υποψήφιοι του κόμματος που θέλουν να βοηθήσουν, δεν ανέδειξαν καθόλου τα πραγματικά προβλήματα του μέσου Αμερικάνου πολίτη στις απαντήσεις τους. Και αποφάσισαν να στείλουν τις δικές τους ερωτήσεις μέσα από το blog τους.

The Questions We Wished ABC Had Asked:

Λίγες μέρες μετά ο Barack Obama έστειλε τις απαντήσεις του στις ερωτήσεις των momocrats. Ερωτήσεις που είχαν να κάνουν με το επισιτιστικό πρόβλημα που αντιμετωπίζουν πολλοί Αμερικάνοι σήμερα, την πιστωτική κρίση, την ύφεση, την περίθαλψη, τη φροντίδα των παιδιών και άλλα παρόμοια προβλήματα μιας μέσης οικογένειας. Η Χίλαρυ δεν έστειλε τις απαντήσεις της, προφανώς γιατί έκρινε ότι ήταν υποτιμητικό για την προσωπικότητά της.

Το ABC στο debate που έστησε, προσπάθησε προφανώς να αναδείξει τα στοιχεία εκείνα που, σύμφωνα με την Αμερικάνικη πολιτική μυθολογία, αναδεικνύουν τους νικητές των αναμετρήσεων. Πρόκειται για τα «σήματα μικροπληροφόρησης» που στέλνουν οι υποψήφιοι κατά τη διάρκεια των εκστρατειών, όπως τα περιγράφει το πρόσφατο άρθρο του TIME:

…But there is an immutable pedestrian reality to American politics: you have to get the social body language right if you want voters to consider the nobler reaches of your message. In his 1991 book, The Reasoning Voter, political scientist Samuel Popkin argued that most people make their choice on the basis of “low-information signaling” — that is, stupid things like whether you know how to roll a bowling ball or wear an American-flag pin.

Ένας από τους λόγους για τους οποίους το εγχείρημα του Ομπάμα ήταν εξαιρετικά ενδιαφέρον, ήταν επειδή ανέδειξε μια πολιτική πρόταση που ξεπερνούσε αυτούς τους μύθους: σε περιόδους κρίσης, τα πραγματικά προβλήματα του κόσμου είναι σημαντικότερα από τα μικρο-σήματα. Το ΤΙΜΕ λέει ότι σε αυτό το debate του ABC, το εγχείρημα του Ομπάμα έπεσε σε τοίχο. Ήταν ένα πισωγύρισμα, που προσπάθησε να επαναφέρει την πολιτική κουβέντα στα μικροσήματα.

Γιατί το ABC έστησε ένα τέτοιο debate; Πιθανότατα γιατί με αυτό τον τρόπο τα Media μπορούν να νιώθουν ότι ελέγχουν τις εξελίξεις, και παραμένουν ρυθμιστές της πολιτικής σκηνής παίζοντας ένα παιχνίδι στο οποίο είναι μαέστροι. Αντίθετα με την κουβέντα για τα πραγματικά προβλήματα η οποία είναι έξω από το προνομιακό τους πεδίο. Τουλάχιστον αυτό θα σκεφτόταν ένας αμφισβητίας που ανήκει στα Social Media όπως εγώ. Αλλά μπορεί η απάντηση να είναι και περισσότερο σύνθετη – δεν ξέρω…

Η κίνηση των bloggers του momocrats προσπάθησε να αποκαταστήσει τις ισορροπίες. Να επανέλθει η πολιτική ατζέντα στα πραγματικά προβλήματα του πολίτη. Ο Ομπάμα απάντησε στα ερωτήματα, η Χίλαρυ όχι. Σε κάθε περίπτωση, μπορούμε αυτό να το θεωρήσουμε ως ένα δείγμα για το ρόλο που μπορούν να παίξουν τα blogs και τα social media. Μπορούμε να καλύψουμε το κενό που ηθελημένα αφήνουν τα παραδοσιακά Media: να επαναφέρουμε την κουβέντα εκεί που θέλουμε εμείς οι πολίτες.

Πηγαίνοντας ένα βήμα πιο πέρα, πριν λίγες μέρες ο Θανάσης Δεληγιάννης πήρε πάσα από την είδηση των New York Times που έλεγε ότι ο Λευκός Οίκος ενέκρινε την παρουσία του πρώτου πολιτικού blogger στην καθημερινή ενημέρωση των συντακτών. Και πρότεινε μέσα από το blog του (αλλά και στο Twitter λίγο νωρίτερα), να γίνει κάτι αντίστοιχο και εδώ.

Να διαπιστευθούν δηλαδή bloggers στην ενημέρωση των πολιτικών συντακτών από τον κυβερνητικό εκπρόσωπο, αλλά και στις αντίστοιχες ενημερώσεις εκπροσώπων των άλλων κομμάτων. Και να θέτουν ερωτήσεις που, κατά την κρίση τους, θα είναι σημαντικές για τους Έλληνες πολίτες και δεν αναδεικνύουν τα παραδοσιακά Μέσα.

Η ιδέα με αφήνει με ανάμικτα συναισθήματα. Από τη μία είναι γνωστό ότι μου αρέσει κάθε ενδεχόμενο οι μπλόγκερς να περάσουν ακόμη περισσότερο στο επίκεντρο της πολιτικής και κοινωνικής σκηνής και του διαλόγου που γίνεται εκεί. Από την άλλη φοβάμαι ότι δεν είμαστε (ως μπλογκόσφαιρα) έτοιμοι για ένα τέτοιο βήμα.

Πρώτα από όλα, ο ίδιος ο διάλογος που (δεν) έγινε με αφορμή την πρόταση του Θ. Δεληγιάννη, δείχνει ότι δεν έχει ωριμάσει η ιδέα. Επίσης, έχω τη βάσιμη υποψία ότι κάτι τέτοιο θα ενέτεινε την εσωστρέφεια της μπλογκόσφαιρας, με επιθέσεις εναντίον όσων θα έπαιρναν διαπίστευση (με τα όποια κριτήρια – ακόμα και με τις καλύτερες των προθέσων) από άλλους μπλογκερς. Θα ήταν ένα πείραμα του οποίου η -πολύ πιθανή- αποτυχία θα κόστιζε ιδιαίτερα.

Υπάρχει και κάτι άλλο, ίσως πιο σημαντικό: η διαδικασία της διαπίστευσης είναι από μόνη της μια κλειστή διαδικασία. Βασίζεται στην αρχή του αποκλεισμού, το αντίθετο δηλαδή από αυτό που δίνει δύναμη στα social media. Και σε αυτή την περίπτωση, η διαπίστευση μπορεί να είναι μια “παγίδα” επιβολής των παλιών κανόνων.

Αντί να μπουν οι μπλογκερς στον πολιτικό διάλογο με τους όρους της πολιτικής σκηνής (επιλογές εισόδου στο press room), ίσως θα έπρεπε η πολιτική σκηνή να μπει στο διάλογο των μπλόγκερς με τους δικούς τους όρους. Αν θέλουν να μάθουν τι ερωτήσεις έχουμε να τους κάνουμε, δεν έχουν παρά να μας διαβάζουν. Και αν θέλουν, να μας απαντούν. Όπως έκανε ο Ομπάμα….

Διάβασε επίσης:

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας!
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας