Βρε, πως αλλάζουν οι καιροί καλέ μου φίλε

Οι καιροί αλλάζουν καλέ μου φίλε. Συχνά και για όλους. Πάντα όμως η αλλαγή κάνει εντύπωση, κυρίως λόγω των αντιδράσεων που έχουν όσοι την υφίστανται. Όταν, μάλιστα, αφορά πολιτικές συμπεριφορές, έχει διδακτικό χαρακτήρα. Τελικά τα δύο σταθερά στρατόπεδα στη ζωή είναι η εξουσία και οι απέναντι.

Χτες ο υπουργός Παραγωγικής Ανασυγκρότησης, Περιβάλλοντος και Ενέργειας, Παναγιώτης Λαφαζάνης, για την υπόθεση των μεταλλείων της Χαλκιδικής εξέδωσε μια ανακοίνωση στην οποία γράφει ό,τι ακριβώς και οι προκάτοχοί του στο υπουργείο επί Νέας Δημοκρατίας και επί ΠΑΣΟΚ. Οτι όσοι κινητοποιούνται είναι υποκινούμενοι δήθεν αγανακτισμένοι. Οτι κάποια συμφέροντα τους αξιοποιούν. Οτι το κράτος δεν εκβιάζεται. Οτι κανείς δεν μπορεί να παίζει με τη δημοκρατική νομιμότητα. Οτι η κυβέρνηση είναι αποφασισμένη να εξετάσει το ζήτημα των μεταλλείων χρυσού στη Χαλκιδική με γνώμονα την προάσπιση της νομιμότητας, την προστασία του περιβάλλοντος και τη διαφύλαξη του δημοσίου συμφέροντος.

Περισσότερη «τάξις και ηθική» δεν υπάρχει. Πιο πολύ σύστημα πεθαίνεις. Η εξουσία και τα αιωνίως μυωπικά γυαλιά της. Που βλέπει παντού προβοκάτορες. Βαλτούς. Καθοδηγούμενους. Κομματικούς εχθρούς. Εχθρούς του λαού, τον οποίο μόνο εκείνη –η εξουσία δηλαδή- υπερασπίζεται. Είναι εκείνη που ξέρει το καλό μας και κάνει τα πάντα για το καλό μας! Είναι το υπουργείο που γνωρίζει καλύτερα απ’ όλους τι συμβαίνει όχι μόνο μέσα στο σπίτι του καθενός, αλλά και στην ψυχούλα του. Είναι ο υπουργός που ενδιαφέρεται για την ευτυχία και την προκοπή καθενός. Είναι αυτός που διαχειρίζεται το μέλλον μας!

Στη Χαλκιδική –και ειδικά γύρω από τα μεταλλεία- η λογική έχει προ πολλού χαθεί. Έχει δώσει τη θέση της στα πολιτικά πρόσωπα, που τοκίζουν τους προσωπικούς τους λογαριασμούς με υψηλά επιτόκια. Αίφνης οι εργαζόμενοι μεταλλωρύχοι τρίτης γενιάς δεν ενδιαφέρονται για τον τόπο που ζουν οι ίδιοι και τα παιδιά τους, ούτε έχουν δικαίωμα να υπερασπιστούν τη δουλειά τους. Είναι… πουλημένοι στην εταιρία. Όπως κάποτε –όχι πολύ μακριά- κάποιοι άλλοι ήταν τυφλά και πειθήνια υποχείρια του κόμματος. Ε, καλά, ένα είναι το κόμμα!