When Rock met Rap…

Ποιος θυμάται την ταινία Judgment Night (1993) του Stephen Hopkins με πρωταγωνιστές τους Emilio Estevez και Cuba Gooding Jr.; Προσωπικά, αγνοούσα την ύπαρξη του εν λόγω film, αλλά μόλις τα μάτια μου έπεσαν πάνω στη συγκεκριμένη συλλογή και στην χρονολογία, έπαθα αυτό που συμβαίνει στα καρτούν με τα μάτια που γουρλώνουν, με την έκπληξη αλλά και την περιέργεια να με κυριεύουν …

Στο εν λόγω soundtrack, συμβαίνει το εξής καταπληκτικό… Πασίγνωστα συγκροτήματα της hard rock και της metal σκηνής συνεργάζονται με αντίστοιχα γνωστές προσωπικότητες της αντίστοιχης rap προσφέροντας πρωτότυπα κράματα δυνατών ροκ κομματιών με rap φωνητικά… Συγκροτήματα όπως οι Slayer και οι Biohazard (αντιπροσωπεύουν την U.S heavy metal σκηνή, ενώ σίγουρα λείπουν οι πρωτομάστορες MachineHead) αλλά και τεράστιες μπάντες όπως οι κορυφαίοι Faith No More, οι Therapy? (τότε και οι δυο στα ντουζένια τους) αλλά και οι Pearl Jam με τους Sonic Youth, αναμιγνύουν τους ήχους τους με rap στοιχεία των Cypress Hill, των Run D.M.C και του Ice-T, μέλους και των Bodycount, και κάπου εδώ βλέπουμε ότι το συγκεκριμένο, για μας άσημο cd-ακι, για την Αμερική χρυσό soundtrack, ήρθε στην αρχή μιας ολόκληρης νέας εποχής για τη μουσική βιομηχανία που γέννησε και ένα ολόκληρο είδος, το nu-metal…

Και αν αυτό δε σας λέει κάτι, τότε μάθετε ότι υπό αυτόν τον όρο, περικλείονται συγκροτήματα του εμπορικού μεγέθους των Linkin Park, ενώ δεν είναι και πολύ δύσκολο να αντιληφθούμε ότι η σύγχρονη εμπορική (επαναλαμβάνω) hard rock πραγματικότητα έχει απορροφήσει (εντελώς) πολλά rap στοιχεία, όχι μόνο σε φωνητική προσέγγιση αλλά και στους ρυθμούς και τον τρόπο προσέγγισης των νέων κομματιών…

Και γυρνάμε στη φάτσα καρτούν λοιπόν: …ο ιδρώτας με κυρίευσε, είπα πως «δεν είναι δυνατόν».. εντάξει, αστειεύομαι… Λοιπόν, το όλο, άκρως ενδιαφέρον, εγχείρημα ακούγεται ως μια δειλή πρώτη προσέγγιση μιας μείξης των φαινομενικά διαφορετικών μουσικών υφών… Και αυτό έχει ποίκιλλα αποτελέσματα… Κατά αρχάς, το κομμάτι των Slayer παραμένει Slayer, άλλωστε ποιος θα μπορούσε να επέμβει στον κόσμο ενός από τα πιο επιτυχημένα αμερικανικά heavy metal συγκροτήματα (λογικά μετά τους Metallica, είναι οι σημαντικότεροι) και το κομμάτι με τον Ice-T ακούγεται επί της ουσίας thrash metal με ανεπαίσθητες αλλαγές…

Όμως, σε άλλες περιπτώσεις έχουμε πιο πρωτότυπα κράματα, όπως το cool (κοντύτερα στη ρέγκε παρά τη ραπ) Falling των Teenage Fanclub με τους De La Soul (το ποιο συγκρότημα είναι το ροκ και ποιο το ραπ πιστεύω ότι είναι πασιφανές)… Η εντυπωσιακή στο άκουσμα των ονομάτων συνεργασία των Sonic Youth με τους Cypress Hill αποβαίνει σε ένα υποτονικό low-tempo κομμάτι, το I Love You Mary Jane, που ακούγεται πιο πολύ Cypress Hill, αλλά υποδεέστερο άλλων κομματιών των ιδίων…

Όσο για μια από τις πιο ανοιχτόμυαλες μπάντες όλων των εποχών, τους Faith No More, ε η συνεργασία με τους, προσέξτε εδώ, Boo-Yaa T.R.I.B.E, είναι σκέτο τρελοκομείο… Ισόμερη δείγματα ραπ φωνητικών κοσμημένη με βαριές κιθάρες αλλά και ιδιοφυή περάσματα / παρεμβολές των Faith αλλά και του κύριου-τρελάρα Mike Patton… Από τις σπουδαιότερες στιγμές του cd… Από το οποίο ξεχωρίζει και το όμορφο Me, Myself and my Microphone στο οποίο οι Living Colour δίνουν μια γεύση από τις δυνατότητες της συνεργασίας rap και rock… Ακούμε μια υπέροχη jazz-y γραμμή μπάσου με μια «κολλητική» σόλο μελωδία διανθισμένη από εκφραστικά ραπ φωνητικά, τα οποία σε σημεία αγριεύουν στο άκουσμα των παρεμβολών βαριάς κιθαριστικής παραμόρφωσης… Όμορφα επίσης είναι και τα Come and Die των Therapy? με τους Fatal αλλά και το Real Thing των Pearl Jam με τους Cypress Hill, όπου οι Jam υπερσκελιζουν ηχητικά τους Hill…

Συμπερασματικά και κρίνοντας αμιγώς ηχητικά το αποτέλεσμα, έχουμε ορισμένες καταπληκτικές στιγμές με τον πειραματισμό να αποδίδει τα μέγιστα… Άλλοτε έχουμε πολύ ..δειλές προσεγγίσεις καθώς το όνομα διάφορων γκρουπ ίσως δεν άφησε χώρο για πολλές παρεμβολές… Όπως και ναχει, η συλλογή έχει πολλές σημασίες, γιατί παρουσιάζει την προσέγγιση του rap με το rock, στα πρώτα της πειραματικά και -σε σημεία- αμόλυντα δείγματα… Το soundtrack απευθύνεται σε πολλούς από εσάς και ίσως τώρα που τα αυτιά όλων είναι περισσότερο συνηθισμένα στη μείξη των υφών, να μην εκπλήσσει ηχητικά, αλλά και πάλι η αντοχή του στο χρόνο είναι ιδιαίτερη… Άκρως ενδιαφέρουσα συλλογή.

• Βαθμολογία: 8/10