Οι αγωνιώδεις και περίπλοκες διαπραγματεύσεις ανάμεσα στις ΗΠΑ και την Σοβιετική Ένωση τελικά καταλήγουν σε ένα κοινά αποδεκτό σχέδιο για τον τερματισμό της κρίσης που σχετιζόταν με τον υπερβολικό εξοπλισμό της Κούβας, μια μέρα σαν και αυτή το 1962.
Είναι το τέλος μιας τρομακτικής περιόδου όπου ένα πυρηνικό ολοκαύτωμα ήταν θέμα ωρών, όπου πρακτικά θα σήμαινε και την έναρξη ενός νέου Παγκοσμίου Πολέμου.
Από την μέρα που ο πρόεδρος Κένεντι, στις 22 Οκτωβρίου είχε προχωρήσει σε διάγγελμα προειδοποιώντας τους Σοβιετικούς να αποσύρουν κάθε σκέψη για να επεκτείνουν το πυρηνικό τους πρόγραμμα στην Κούβα, μια ανάσα από τις ΗΠΑ, ολόκληρος ο κόσμος κρατούσε την ανάσα του περιμένοντας να δει αν οι δυο υπερδυνάμεις θα πατούσαν…τα κόκκινα κουμπιά. Ήταν η περίοδος που οι στρατιωτικές δυνάμεις των δυο χωρών είχαν μπει σε κατάσταση συναγερμού 4, ένα μόλις βήμα πριν την επίθεση με πυρηνικά όπλα.
Στις 24 Οκτωβρίου, εκατομμύρια άνθρωποι παρακολουθούσαν τα σοβιετικά πλοία να πλησιάζουν τις ακτές της Κούβας περιμένοντας να διαπιστωθεί αν προσπαθούσα να σπάσουν τον ναυτικό αποκλεισμό των ΗΠΑ και αν μετάφεραν πυρηνικούς πυραύλους. Την τελευταία στιγμή…τα πλοία θα αλλάξουν κατεύθυνση και θα πάρουν τον δρόμο της επιστροφής για την Σοβιετική Ένωση.
Μια μέρα σαν και αυτή, ο Σοβιετικός ηγέτης, Νικίτα Χρουτσόφ, θα στείλει στον Κένεντι επιστολή προσφέροντας του μια συμφωνία για να λήξει η κρίση. «Αν οι ΗΠΑ ψηφίσει να μην εισβάλει ποτέ στην Κούβα, τα σοβιετικά πλοία δεν θα μεταφέρουν πολεμικό εξοπλισμό. Ας δείξουμε τις καλές μας προθέσεις. Να ζυγίσεις σωστά τις συνέπειες».
Ο Κένεντι μαζί με τους συνεργάτες τους εξέτασαν την πρόταση και ανέλυσαν τον τρόπο που έπρεπε να απαντήσουν. Και η απάντηση τους δόθηκε : «Αν οι πύραυλοι που είχαν εγκατασταθεί ήδη στην Κούβα δεν αποσύρονταν μέσα σε δυο μέρες, οι ΗΠΑ θα αναλάμβαναν στρατιωτική δράση». Τώρα ήταν η σειρά του Χρουτσόφ να σκεφτεί την πρόταση και να συμφωνήσει στον τερματισμό της κρίσης…
