Άγρυπνος στο Λουτράκι. Αμφισημίας σοφίσματος

Άγρυπνος στο Λουτράκι. Αμφισημίας σοφίσματος

Σχεδόν τρεις ημέρες γεμάτες τζόγο, εξάντληση, ποτά, εξαθλίωση, ποδόσφαιρο, γραφικότητα, shopping therapy και παραισθήσεις. Νυστάζω. Μα, πριν κοιμηθώ, μια ιστορία θα σας πω… Αμφισημίας σοφίσματος.

Έχει τύχει και σε σένα. Αποφασίζεις να κάνεις διακοπές κάπου μακριά και εξωτικά, πίνοντας κοκτέιλ κάτω από κοκκοφοίνικες, με κάποια μελαψή θεά της γονιμότητας να σου τρίβει την πλάτη. Κοιτάς το ρολόι σου και λέει μεσάνυχτα, την ίδια στιγμή που ο ήλιος σου καίει το σβέρκο. Έχεις ξεχάσει να γυρίσεις το ρολόι σου σε τοπική ώρα. Νυστάζεις; Κοιμήθηκες; Ονειρεύεσαι; Δεν μπορείς να δώσεις ξεκάθαρη απάντηση σε κανένα από τα τρία.

Ή υπάρχει η άλλη κλασική περίπτωση: Ξυπνάς μια μέρα και πας στη δουλειά, κανονίζεις μετά να βγεις για ποτό με φίλους από το γραφείο, το ένα μπαρ φέρνει το άλλο και τα δύο τα κλαμπ. Κατά τις εννιά το πρωί τρως μπουγάτσα στην Ομόνοια, περνάς μία από το σπίτι να κάνεις μπάνιο και ξαναπάς γραφείο. Τριάντα έξι ώρες στο πόδι, το δέρμα γύρω από τα μάτια σου έχει μαυρίσει τόσο πολύ, που μοιάζεις με αόμματο πειρατή.

Όλες οι αντιδράσεις σου νωθρές, η σκέψη σου κολλημένη στη στιγμή που το κεφάλι σου θα κυλήσει πάνω στο μαξιλάρι, λες και κόπηκε από λαιμητόμο. Φοιτητής άντεξες δύο μέρες σερί για να δώσεις εκείνο το μάθημα με την ατελείωτη βιβλιογραφία, μετά ερωτεύτηκες την ωραία της σχολής και πηδούσες 12, 20, 30 ώρες non stop.

Έχεις στερηθεί, λοιπόν, καιι εσύ ύπνο. Τις περισσότερες φορές, όμως, προέκυπτε χωρίς να είναι προμελετημένο έγκλημα στον οργανισμό σου – έγκλημα πάραυτα. Στην ιστορία που θα διαβάσεις, μπορείς να πεις ότι η αϋπνία μου ήταν καταναγκαστική. «Λοιπόν, έχουμε μία ιδέα: δεν θα κοιμηθείς τρεις ημέρες. Να ψάξεις τι επιδράσεις έχει η αϋπνία στο σώμα και τη σκέψη, να δούμε πόσο θα αντέξεις, να δούμε τι θα κάνεις για να μείνεις ξύπνιος». Ούτε ο Μέγκελε δεν τα έκανε αυτά.

Τα κάνει, όμως, ο Σοφιανός (ο διευθυντής μας) κάθε φορά που έχει μια καλή ιδέα, όπως εκείνη τη Δευτέρα πριν από τρεις εβδομάδες. Μπράβο, ωραία ιδέα, τι έγινε με εκείνο το ρεπορτάζ για τον αγοραίο έρωτα, που μου είχες υποσχεθεί; Καμία απάντηση, δεν τον ρώτησα κιόλας. Ξυπνάω Παρασκευή πρωί και ξανακοιμάμαι Δευτέρα πρωί, αυτή είναι η δοκιμασία. Kαλή τύχη.

Παρασκευή μεσημέρι στο γραφείο, μόλις έχω πιει έναν διπλό εσπρέσο και χασμουριέμαι σαν ιπποπόταμος. Έχουν περάσει μόλις έξι ώρες από τη στιγμή που ξύπνησα και νυστάζω λίγο. Στα εργαστήρια του Men’s Health όλοι στοιχηματίζουν ότι δεν βγάζω 24ωρο. «Είσαι κτήνος, ένα λυσσασμένος λύκος που θα ουρλιάζει στην πανσέληνο και θα δαγκώνει σφαίρες». Τέτοια μου λέω για να πάρω δύναμη, να αντέξω. Η πρώτη μέρα δεν έχει κανένα ενδιαφέρον. Δεν διαφέρει σε τίποτα από οποιαδήποτε μέρα, με τις νεκρές και τις ζωντανές στιγμές της.

Το βράδυ τρώω μπέργκερς με φίλους στην Κηφισιά και μετά γυρνάω σπίτι, όπου βρίσκω τη φίλη μου με την παρέα της να παίζει επιτραπέζια. Κρασί, κεριά, τζάκι και «ποια χρονιά κυκλοφόρησε το πρώτο στυλό διαρκείας;», «πόσα βιβλία έγραψε η Βιρτζίνια Γουλφ;». Ο χαμηλός φωτισμός σε συνδυασμό με το κρασί και το διάβασμα με ζαλίζει. Είναι και αποπνικτική η ατμόσφαιρα, πρέπει να φύγω από εκεί μέσα. Έχω μία πρόσκληση για δύο άτομα για Timo Maas στο Venue. Τηλέφωνο στον κολλητό, πουκαμισάκι άγριο, βλέμμα σίγουρο και έξω στο δρόμο για ταξί.

Χορεύοντας στο σκοτάδι

Με την ηλεκτρονική μουσική, είτε χορεύεις είτε κάθεσαι με ένα ποτό σε μια γωνιά και το παίζεις Λούκι Λουκ. Το πρώτο έχει περισσότερη πλάκα, έχεις αρκετές πιθανότητες με τις κυρίες κι επίσης σε κρατάει σε κίνηση. Για τρεις ώρες (4-7 ξημερώματα Σαββάτου) χτυπιέμαι σαν Φλίντστοουν. Εκ των υστέρων κατάλαβα ότι αυτό ήταν σφάλμα. Οταν σου λείπει ύπνος, το χειρότερο πράγμα που μπορείς να κάνεις είναι να κουράσεις τα άκρα σου και τη μέση σου, τα δύο εργαλεία που σε κάνουν λειτουργικό.

Βγήκα από το μαγαζί στους 5 βαθμούς από τους 30 που είχε μέσα, ιδρωμένος, έτοιμος να προσθέσω το όνομα μου στη λίστα με τους ανθρώπους που έπαθαν πνευμονία. Σέρνομαι για ένα σουβλάκι στον Μπαϊρακτάρη, για να χωνέψω περπατάω μέχρι την Ομόνοια να πάρω εφημερίδες, ενώ τα μαγαζιά στην Αθηνάς ανεβάζουν ρολά. Δύο εφημερίδες, τρία ένθετα, δύο περιοδικά κι ένα πακέτο τσίχλες: 10 ευρώ. Τη στιγμή που βγάζω το χαρτί από την τσέπη προσέχω το χρώμα του, κόκκινο ζωηρό, ζωηρό γιατί το χτυπάει ο ήλιος, όπως χτυπάει και όλη την αγουροξυπνημένη πόλη.

Ξενύχτης που θέλει, αλλά δεν πρέπει, να κοιμηθεί, μπαίνω στο τρένο για να ανέβω στο σπίτι και να διαβάσω. Δεύτερο λάθος κι έχουν περάσει μόνο 24 ώρες. Οποιοσδήποτε έχει προσπαθήσει να μείνει ξύπνιος, γνωρίζει ότι το διάβασμα και η τηλεόραση σε στέλνει στη χώρα, που τα προβατάκια πηδάνε φράχτες κι εσύ τα μετράς μέχρι να ροχαλίσεις. Διαβάζω μία πυκνογραμμένη σελίδα εφημερίδας ταμπλόιντ σε τρία λεπτά, αλλά εκείνο το πρωινό χρειάζομαι δεκαπέντε.

Τα μάτια μου έχουν αρχίσει να μοιάζουν με βρεγμένες κουρτίνες, που θέλουν να πέσουν στο πάτωμα. Είναι η πρώτη κρίση υπνηλίας. Χασμουριέμαι και ξαναχασμουριέμαι, βουλιάζω στον καναπέ, τα πάντα σκοτεινιάζουν και μετά από είκοσι δευτερόλεπτα ξαναφωτίζονται. Σηκώνομαι. Αν μείνω λίγο ακόμα στο σπίτι, θα κοιμάμαι δύο μέρες.

Ξυπνάω τη φίλη μου να πάμε για καφέ. Νέα οδηγός εκείνη, ζαλισμένο κοτόπουλο εγώ, οδήγησε η γυναίκα, τι να έκανα; Το διπλό εσπρεσάκι χτυπάει το στομάχι μου σαν κομπρεσέρ. Με τονώνει, αλλά η διατροφολόγος του, η Έλενα μου είπε, μετά τη δοκιμασία, ότι οι μικρές δόσεις καφέ κάθε δύο ώρες κάνουν τη διαφορά, ενώ οι μεγάλες δόσεις σε αραιά διαστήματα δεν κάνουν τίποτα.

Καθόμαστε σε ένα μικρό καφέ στο Μαρούσι με μεγάλες τζαμαρίες, χωρίς κουρτίνες, πράγμα που σημαίνει ότι το φως της ημέρας είναι παντού και κυρίως πέφτει στα μάτια μου. Αυτό όμως το ήξερα και φόρεσα γυαλί. Ο ήλιος, και γενικότερα το φως της ημέρας, σκοτώνει τον ξενύχτη όπως ο μαφιόζος τον γκέι γιο του. Φως και ακινησία σκοτώνουν εμένα, οπότε αποφασίζω να ξεκολλήσω από την καρέκλα.

Βγαίνουμε από το καφέ, μπαίνουμε στο αυτοκίνητο και αποφασίζουμε να πάμε για ψώνια. Μέχρι το μεσημέρι αγοράζω ένα DVD player και δοκιμάζω μία ντουζίνα τζιν. Στo δοκιμαστήριο γέρνω τόσο πολύ στον τοίχο, που νομίζω ότι θα βγω στο διπλανό και θα δημιουργήσω το πρώτο ανθρώπινο ντόμινο σε πολυκατάστημα.

Όσο και αν απασχολείς τον εαυτό σου με δραστηριότητες, υπάρχει πάντα στο πίσω μέρος του μυαλού σου το γεγονός ότι δεν έχεις κοιμηθεί. Βλέπεις μαξιλάρια παντού, βλέπεις παγκάκι και σκέφτεσαι κρεβάτι, βλέπεις κόσμο ξύπνιο και ζωντανό να βολτάρει με κέφι κι εσύ είσαι στο περιθώριο. Ζεις στο σκοτάδι και το επιδιώκεις, όλα κινούνται σε ρυθμό slow motion. Σηκώνεις το χέρι σου για να ξύσεις το κεφάλι σου και υπολογίζεις ότι θα φτάσει μετά από πέντε λεπτά.

Τα μαγαζιά, δυστυχώς, κλείνουν το μεσημέρι και πρέπει να βρω νέο σπορ να με κρατήσει σε εγρήγορση. Περπατάω στη γειτονιά μου και περνάω τυχαία έξω από το γήπεδο της Πεύκης. Ρωτάω έναν πιτσιρικά -που κοιτάζει έξω από τα κάγκελα- σκορ, ομάδες, κατηγορία του αγώνα που παίζεται μπροστά μου. «Πεύκη-Κερατέα 2-1 και θα τους ρίξουμε κι άλλα» μου λέει. Ο πιτσιρικάς είχε δίκιο: η Πεύκη έβαλε άλλα δύο γκολ σε είκοσι λεπτά, τα παππούδια της Κερατέας σιχτιρίζουν κι εγώ φεύγω πλήρης από το απόλυτο ποδοσφαιρικό καλτ των καιρών μας: τα αθηναϊκά πρωταθλήματα.

Έχει βραδιάσει πια, δεν μπορώ να πάρω τα πόδια μου, είμαι λίγο χλωμός, λίγο κακόκεφος και πολύ πεινασμένος. Η περίσταση σηκώνει ζυμαρικά για υδατάνθρακες, δηλαδή ενέργεια (που δεν έχω). » Στις τουαλέτες του ρεστοράν με παίρνει ο ύπνος για πέντε λεπτά με το χαρτί υγείας στο χέρι και αν δεν ήταν αυτός ο ενοχλητικός τύπος, που φτερνιζόταν στη διπλανή λεκάνη, θα κοιμόμουν στα πλακάκια.

Στη συζήτηση παθαίνω κάποιες μικρές διαλείψεις. Προσπαθώ να θυμηθώ κάτι, που υπό φυσιολογικές συνθήκες το έχω στην άκρη της γλώσσας μου και δεν τα καταφέρνω. Ονόματα, τοποθεσίες, χρονολογίες, ιστορίες είναι σαν να βρίσκονται σε ένα μπαούλο, που είναι τυλιγμένο με αλυσίδες κι εγώ προσπαθώ να το ανοίξω φυσώντας.

Προηγούμενο άρθροΣυναισθήματα που μας προξενούν αναμνήσεις
Επόμενο άρθροΤα Μαθηματικά της Ζωής που χαρίζουν υγεία
Avatar
Κατά γενική ομολογία θεωρούμε ξεγραμμένος ή πιο σωστά αποτυχημένος. Αφού σας συστήθηκα, πάμε παρακάτω. Για εμένα δεν υπάρχουν διλήμματα, γιατί ξέρω τι θέλω και τι αναζητώ στη ζωή μου. Από μικρός έπαψα να συμβιβάζομαι και άρχισα να αγωνίζομαι. Το Μοναδικό μου εργαλείο είναι το γράψιμο και η ουδέτερη σκέψη μου.
ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας!
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας