Alfa Romeo 147 1.6 (120 HP). Η παράδοση προσαρμόζεται

Alfa Romeo 147 1.6 (120 HP). Η παράδοση προσαρμόζεται

Ναι στην παράδοση, αλλά με τα κριτήρια του 21ου αιώνα. Αυτό είναι το μήνυμα που στέλνει η Alfa Romeo με την καινούργια 147 σε παλιούς και νέους φίλους της. Όχι μόνο ο πιο ζωντανός και πιο δυνατός κινητήρας στην κατηγορία, με την ανάλογη οδική συμπεριφορά, όπως γινόταν λίγο πιο παλιά. Τώρα οι απαιτήσεις έχουν διαφοροποιηθεί και οι αγοραστές της μάρκας είτε δεν ξέρουν είτε δεν χρειάζεται να μάθουν τι ήταν ο Νουβολάρι ή ο Μερτζάριο.

Χρειάζονται όμως όλα εκείνα που κάνουν ένα αυτοκίνητο ελκυστικό στο ευρύ κοινό: ποιότητα κατασκευής, παθητική ασφάλεια, πολιτισμένη συμπεριφορά και μια σειρά αξεσουάρ που ίσως φαίνονται υπερβολικά, αλλά κάνουν πιο εύκολες και ευχάριστες τις πολλές ώρες που σήμερα περνάμε στο αυτοκίνητο.

Πάνω σ’ αυτό το μοτίβο «στήθηκε» η 147, καθώς η επιτυχία της 156 με την οποία ξεκίνησε η νέα φιλοσοφία της Alfa Romeo για διείσδυση στην αγορά και αντιμετώπιση του ανταγωνισμού, δεν άφηνε περιθώρια πειραματισμών.

Η 156 είναι σήμερα ταμπού για το εργοστάσιο. Έτσι, ήταν εύκολο να στηθεί ένα νέο αυτοκίνητο αφαιρώντας από την 156 το πόρτ μπαγκάζ. Αυτό και μόνο, όμως, ήταν αρκετό για να αλλάξει και τη φιλοσοφία του. Η 147 είναι πιο νεανική και -το κυριότερο- φέρνει σε Alfa Romeo της μικρομεσαίας κατηγορίας, την ποιότητα και την αναβάθμιση που είχε φέρει στην πιο πάνω κατηγορία πριν τρία χρόνια η 156 και ξεφεύγει από τον χώρο της 145/146.

Οι Ιταλοί θέλησαν να τοποθετήσουν την 147 στο πάνω μέρος της κατηγορίας της, περιορίζοντας, έτσι, μόνο σε δύο τους ανταγωνιστές της: την BMW Compact που θα παρουσιαστεί το προσεχές καλοκαίρι και το Audi Α3. Για τον λόγο αυτό και δεν υπάρχει έκδοση 1,4 όπως στην 145/146, αλλά οι κινητήρες αρχίζουν από 1,6 λίτρα. Η 147 είναι ένα αυτοκίνητο δύο όγκων, στα 4,17μ., δηλαδή πιο κοντή κατά 26 εκατοστά από την 156. Προσφέρεται σε έκδοση με τρείς και σε λίγο καιρό με 5 πόρτες.

Όπως συμβαίνει και με τη μεγάλη αδελφή, υπάρχει στις δύο εμπρός πόρτες από μια αλουμινένια χειρολαβή, που έρχεται από την παλιά καλή εποχή, ενώ στις δύο πίσω της 5πορτης οι χειρολαβές είναι απλές και δεν διακρίνονται αμέσως. Και στις δύο εκδόσεις η γραμμή δεν αλλάζει, όπως και στο Α3. Το βάρος της είναι 1200 κιλά και προκαλεί εντύπωση το γεγονός ότι η 156 είναι μόλις 30 κιλά βαρύτερη. Η εξήγηση βρίσκεται στο ότι αυτό που κάνει και τα δύο αυτοκίνητα βαριά, δεν είναι οι εξωτερικές λαμαρίνες, αλλά οι εσωτερικές ενισχύσεις του αμαξώματος και τα διάφορα συστήματα παθητικής ασφάλειας( έξι αερόσακοι κλπ).

Ξεχωρίζει αμέσως

Η νέα μικρή Alfa, χάρη στη μάσκα της που έρχεται από τη δεκαετία του 50, είναι άμεσα αναγνωρίσιμη. Μακρόστενη, κατακόρυφη και χρωμιωμένη, με δύο οριζόντιους αεραγωγούς από κάτω δεξια-αριστερά, φτιάχνουν τη νεορετρό εικόνα, που είναι αισθητικά και η μόνη -αλλά χαρακτηριστικότατη- εξωτερική σύνδεση με το παρελθόν της μάρκας. Είναι η μάσκα που είδαμε στη Villa D’ Este του 1949 και λίγο αργότερα στη Giulietta.

Στο πλάι, οι μεταλλικές επιφάνειες είναι σηκωμένες ψηλά, όπως στην 156, ενώ πίσω υπάρχει ακόμη το ελαφρό V του παρμπρίζ από την 145, δουλειά του Ανδρέα Ζαπατίνα, σήμερα επικεφαλής σχεδιαστή της Alfa και τότε εξωτερικού συνεργάτη. Εκτός από την αισθητική και ρομαντική αναζήτηση με τη γραμμή της 147, η ομάδα Ζαπατίνα δεν παραμέλησε τον συνολικό αεροδυναμικό συντελεστή του αυτοκινήτου, ο οποίος είναι Cd 0,32, αρκετά καλός δηλαδή για αυτοκίνητο δύο όγκων που μόλις ξεπερνάει τα 4μ. Όπως μας είπε ο ίδιος ο Ανδρέας Ζαπατίνας, ακόμη και το σχήμα των πίσω ψαλιδιών μελετήθηκε στη σήραγγα αεροδυναμικής, ώστε να εξασφαλίζεται όσο γίνεται καλύτερη ροή του αέρα κάτω από το αυτοκίνητο.

Εσωτερικά, υπάρχει μια ακόμη σύνδεση με το παρελθόν και είναι η μεταφορά -πιο ελεύθερη απ’ ότι στη μάσκα- του ταμπλό που είχαν οι Veloce, αρκετές από τις οποίες κυκλοφορούν ακόμη στους δρόμους μας. Τρία κυκλικά κοντέρ σε διαφορετικά επίπεδα, με αναλογικές ενδείξεις για εύκολο διάβασμα, προσφέρουν στον οδηγό μια εικόνα με ξεχωριστή προσωπικότητα.

Τα υλικά του ταμπλό είναι πολύ καλής ποιότητας και… αφής, αλλά το πολύ σκούρο χρώμα τους, ίσως να μην αρέσει σε πολλούς.Υπάρχει και χρωματισμός δύο τόνων, αλλά και πάλι δε νομίζουμε ότι ο συνδυασμός τους είναι η ευτυχέστερη στιγμή των Ιταλών. Μια ματιά στους αμερικανούς, που είναι στο είδος αυτό κορυφαίοι, θα βελτίωνε την εικόνα, σε έναν τομέα, πάντως, καθαρά υποκειμενικό. Αντίθετα, είναι πολύ καλοί οι χρωματισμοί και οι συνδυασμοί των υφασμάτων της ταπετσαρίας και στα τρία επίπεδα εξοπλισμού ( σπόρ, έλεγκαν και κλασικ), ενώ υπάρχουν και 14 όμορφα χρώματα για το εξωτερικό.

Πάει το κλειδί!

Πηγαίνοντας προς την πόρτα, διαπιστώνεις ότι το χαρακτηριστικό πανέμορφο, οωειδές κόκκινο κλειδί των τελευταίων Alfa Romeo, που γινόταν αντικείμενο προσοχής όπου το άφηνες, είναι παρελθόν. Στη θέση του, υπάρχει ένα απρόσωπο μαύρο κλειδί, που δεν εμπνέει κανένα συναίσθημα. Κλείνοντας την πόρτα, αν είστε υπέρ ενός ευάερου περιβάλλοντος, ίσως νοιώσετε κλειστοφοβικά. Αν όχι θα σας αρέσει πολύ και πάντως ο εσωτερικός χώρος εμπνέει ασφάλεια, όσο αυτό μπορεί να βασίζεται σε υποκειμενικά κριτήρια. Ο οδηγός βρίσκει εύκολα τη σωστή θέση οδήγησης, όπως σε κάθε Alfa Romeo, χάρη και στις ρυθμίσεις της κολώνας του τιμονιού και του καθίσματος.

Ο 4κύλινδρος κινητήρας των 1598 κ.εκ. με τους 2ΕΕΚ έχει, όπως όλοι οι 4κύλινδροι κινητήρες της Alfa, δύο μπουζί ανά κύλινδρο ( γι’ αυτό και η ονομασία Τwin Spark) και αποδίδει 120 ίππους στις 6.200 σ.α.λ. με ροπή 14,9χγ.μ. στις 4200 σ.α.λ. Σε αντίθεση με τον κινητήρα 1,6 των 105 ίππων, εδώ υπάρχει και μεταβλητός χρονισμός των βαλβίδων. Έτσι, παρά το ότι χρειάζονται αρκετές στροφές για να αποδώσει ο κινητήρας τους 120 ίππους, αποδεικνύεται αρκετά ελαστικός. Άλλωστε, το 90% της ροπής στρέψης εμφανίζεται μόλις στις 2000 στροφές.

Γκάζι by wire!

Προσοχή όμως. Ελαστικός κινητήρας δεν σημαίνει ότι το αυτοκίνητο επιταχύνεται γρήγορα. Ειδικά μέσα στην κίνηση της πόλης, μπορείς να κινείσαι πχ με 3η ή 4η και σχεδόν μηδενικές στροφές χωρίς σκορτσαρίσματα. Όταν όμως χρειαστεί να ξεκολλήσει κανείς, τότε πρέπει οι στροφές να είναι οπωσδήποτε 4000, για να κινηθούν τα 1200 κιλά της 147 σε ρυθμό που να πλησιάζει τα 10,6” από 0-100 όπως υπόσχεται το εργοστάσιο.

Το ερώτημα εδώ είναι αν τα κιλά μπορούσαν να είναι 100 λιγότερα, χωρίς να αλλοιωθεί η στρεπτική ακαμψία του αμαξώματος. Και αν ο κινητήρας μπορούσε να απέδιδε άλλους 10 ίππους, μια και υπάρχει ο μεταβλητός χρονισμός των βαλβίδων, ενώ η ηλεκτρονική κάνει… θαύματα σήμερα. Η απάντηση είναι και στα δύο ναι. Τώρα, γιατί τίποτα από αυτά δεν συμβαίνει, ρωτήστε τους Ιταλούς!

Πάντως, όταν Citroen και VW, δύο συγκρατημένες εταιρίες στο χώρο των επιδόσεων, έχουν τις σπόρ εκδόσεις τους στα 1,6λίτρα με 120 ίππους, τότε σίγουρα η Alfa πρέπει να ανεβάσει λίγο τον πήχυ. Σημειώστε ότι το γκάζι δεν είναι μηχανικό, αλλά ηλεκτρικό. Πατώντας δηλαδή το πεντάλ της ευτυχίας, δεν υπάρχει ντίζα που συνδέεται με την πεταλούδα, αλλά το πόδι μας μεταφέρει μια ηλεκτρική εντολή σε ένα ηλεκτρικό σερβομηχανισμό με τις απαραίτητες ηλεκτρονικές μεσολαβήσεις. Αυτό, για καλύτερη απόκριση με βάση και τις ανάγκες του κινητήρα. Ίσως εδώ να είναι και η απάντηση στην κάπως αργή απόκρισή του στο πάτημα του γκαζιού ή ίσως και στο βάρος του στροφάλου.

Και τώρα ταξίδι

Στο δρόμο, η 147 αποδεικνύεται ένα από τα πιο ευχάριστα αυτοκίνητα για τον (σημερινό) πραγματικό οδηγό. Το τιμόνι της είναι ακριβές και με καλή αίσθηση, μένει στη γραμμή που θα χαράξει ο οδηγός και οι αναρτήσεις της είναι ένας πολύ καλός συνδυασμός κρατήματος και άνεσης. Αν έχετε οδηγήσει 156, τότε θα διαπιστώσετε ότι έχει εντελώς διαφορετική αίσθηση. Άλλωστε, η 147 έχει πιο κοντό μεταξόνιο (2,5εκ.) και εντελώς διαφορετική γεωμετρία αναρτήσεων.

Η συμπεριφορά της σε δρόμο με συνεχείς στροφές, είναι ότι καλύτερο έχει να δώσει η αγορά στην κατηγορία αυτή, όπως και η κατευθυντικότητά της στην ευθεία. Οι σχέσεις του κιβωτίου είναι στο μέσο όρο και η λειτουργία του θετική, κάτι που μετράει σε ένα τέτοιο αυτοκίνητο. Το φρενάρισμά της (λάστιχα 185/65-15 στην έκδοση Progression – 195/60 στην Distinctive) είναι απροβλημάτιστο. Οι δίσκοι, σε σχέση με τον ανταγωνισμό είναι αρκετά μεγάλοι, το ΑΒS τελευταίας γενιάς (κάποιες φορές μπαίνει νωρίς), υπάρχει ηλεκτρονικός κατανομέας και σύστημα ελέγχου πρόσφυσης (ASR).

Η τελική της φθάνει τα 195χλμ/ω. και μέχρι τα 145χλμ/ω. (κοντέρ) ο θόρυβος επιτρέπει να ακούτε μουσική άνετα. Αν μάλιστα πληρώσετε και το ηχοσύστημα της Bose με μια σειρά ηχείων ειδικά μελετημένων για τον χώρο της 147, τότε η απόλαυση είναι ολοκληρωμένη.

Εκτός από αυτό, η 147 προσφέρει -έξτρα- στον ιδιοκτήτη της ένα hight tech περιβάλλον με τη γενική ονομασία Connect: υπάρχει σύνδεση της λειτουργίας του CD, του κινητού τηλεφώνου, του GPS, φωνητικών εντολών κλπ. Παράλληλα, σας δίνει τη δυνατότητα να συνδεθείτε στο Τορίνο με ένα ειδικό τηλεφωνικό κέντρο της Fiat (απαντά σε έξι γλώσσες) και εκτός από κλήσεις έκτακτης ανάγκης, μπορείτε να κλείσετε εισιτήρια για τραίνο αεροπλάνο, θέατρο, κλπ.

Η τιμή της 147 σχετικά τσιμπημένη, αν αναλογιστούμε τα υπόλοιπα ανταγωνιστικά αυτοκίνητα της κατηγορίας του που παρέχουν τέτοιου είδους παρόμοια τεχνικά χαρακτηριστικά. Βέβαια στην Ελλάδα της οικονομικής κρίσης κάθε ευρώ μετράει. Συνεπώς ίσως το συγκεκριμένο όχημα να μην προορίζεται για την πλειονότητα των Ελλήνων, διότι πιθανό οι οικονομίες που έχουν στην άκρη για κάποια δύσκολη στιγμή, ίσως να μην τους επιτρέψει να ανοιχτούν τόσο πολύ για να πάρουν ένα τέτοιο ομολογουμένως καλό και ποιοτικό όχημα.

Προηγούμενο άρθροSubaru Impreza TS 1.6: Για λίγους και μερακλήδες
Επόμενο άρθροΚαστοριά: Ανάμεσα σε δύο βουνά με θέα στη λίμνη
Στέλιος Θεοδωρίδης
Κατά γενική ομολογία θεωρούμε ξεγραμμένος ή πιο σωστά αποτυχημένος, αφού δεν κατόρθωσα να γίνω τρανός και σπουδαίος μέσα στην κοινωνία. Για εμένα δεν υπάρχουν διλήμματα, γιατί ξέρω τι θέλω και τι αναζητώ στη ζωή μου. Το Μοναδικό μου όπλο είναι το γράψιμο, και καμαρώνω που δεν υποκύπτω σε πειρασμούς ή απειλές. Προτιμώ να πεθάνω άφραγκος, παρά να ζω χορτάτος και με λερωμένη συνείδηση.
ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ