Call of Duty (Review)

Call of Duty (Review)

Άρθρο του Κώστα Ιωακειμίδη.

Το παρόν άρθρο αναφέρεται στο πρώτο Call of Duty που έχει κυκλοφορήσει στην αγορά, δηλαδή το 2003. Επίσης τα παρακάτω γραφόμενα είναι οι εντυπώσεις μου όταν το είχα παίξει για πρώτη φορά.

Ποτέ δεν είχα πλήρη αντίληψη για το παιχνίδι αυτό. Είδα τις εικόνες αλλά το προσπέρασα. Το demo έχει κυκλοφορήσει εδώ και πολύ καιρό και το μετάνιωσα που δεν ασχολήθηκα μαζί του.

Το παιχνίδι είναι ένα απίστευτο WW2 First Person Shooter, παρόμοιο με το Medal of Honor, ακόμα και στη μηχανή γραφικών, μιας και βασίζεται σε αυτή του Quake 3.

Γραφικά

Όπως ανέφερα πριν, η μηχανή που χρησιμοποιείται είναι αυτή του Quake 3. Έχουμε δει πολλούς τίτλους να χρησιμοποιούν την εν λόγω μηχανή και νομίζω πως είναι ξεκάθαρο το γιατί. Η μηχανή δουλεύει καλά σε όλα τα συστήματα και δείχνει φανταστική στις υψηλές αναλύσεις. Σε ανάλυση 1600×1200 με 8xAA/16xAF έτρεξε αρκετά ομαλά, αν και σε βαριές μάχες “φρέναρε” αρκετά, αναγκάζοντάς με να αλλάξω τα settings. Δεν διαφωνώ πως είχα τα settings σε πολύ υψηλά standards και το να τα έχω ενεργοποιημένα με 40 χαρακτήρες επί της οθόνης, είναι μεγάλος άθλος.

Οι χάρτες ποικίλουν από κατεστραμμένα χωριά μέχρι γκρεμισμένες πόλεις. ΟΙ πρώτες αποστολές φαίνονται πανομοιότυπες: τρέχεις ανάμεσα από διάφορα σπίτια και καταστρέφεις τον εχθρό. Αν και ακούγεται κάπως βαρετό, παραμένει διασκεδαστικό, ενώ τα μετέπειτα επίπεδα αλλάζουν κάπως το σκηνικό αυτό. Στο μεγαλύτερο μέρος του πάντως, είναι το ίδιο, μιας και λαμβάνει χώρα μέσα και γύρω από κατεστραμμένα χωριά. Ένα ακόμα αξιοπρόσεκτο στοιχείο είναι το μέγεθος των χαρτών και η διάρκεια των αποστολών. Μερικές είναι μεγάλες, αλλά οι περισσότερες /οι είναι σύντομες /οι. Αν τις παίξεις χωρίς να χρονοτριβήσεις, μπορείς να τελειώσεις ένα επίπεδο πολύ γρήγορα. Οι χάρτες μόνοι τους φαντάζουν μεγάλοι αλλά πρέπει να ακολουθήσεις συγκεκριμένους δρόμους για να τελειώσεις τα Objectives.

Όταν έχεις ένα τέτοιο (objective) εμφανίζεται στην πυξίδα σου ως χρυσό αστέρι. Μόλις τελειώσεις, εμφανίζεται το επόμενο. Αυτό αποτελεί “must” για παιχνίδια του είδους, καθώς η κατάσταση μπορεί να μπερδευτεί τρέχοντας σε κατεστραμμένα σπίτια και πεδία μάχης. Η πυξίδα σε οδηγεί εκεί ακριβώς που πρέπει να πας, και τα περισσότερα objectives “λάμπουν”, ώστε να είναι πιο εύκολη η εύρεσή τους.

Τα μοντέλα των χαρακτήρων είναι σπουδαία. Συμβαδίζουν με τις απαιτήσεις της εποχής, αν και τα Doom3 & Half Life 2 είναι ακόμα… υπό κατασκευή. Είναι ομαλά και οι στολές τους ταιριάζουν απόλυτα και τα κάνουν να μοιάζουν ζωντανά. Οι αντιδράσεις είναι εξίσου καλές. Τα animations είναι ομαλότατα και κατά τη μετάβαση από το ένα (animation) στο επόμενο, δεν παρατηρείται κόλλημα. Τα μοντέλα όμως έχουν ένα μικρό ελάττωμα: τα στόματά τους, τα οποία δεν είναι τα πλέον αληθοφανή, δείχνουν αταίριαστα με τα πρόσωπά τους. Δείχνουν παντελώς εκτός τόπου.

Τα ειδικά εφέ μοιάζουν σα να βγήκαν από ταινία. Οι φωτιές και οι εκρήξεις είναι εντυπωσιακές. Οι εκρήξεις φωτίζουν τη περιοχή και στέλνουν ιπτάμενα φλεγόμενα κομμάτια παντού. Είναι κάπως δύσκολο να το περιγράψεις με λόγια μόνο (χωρίς εικόνα), αλλά θα πω πως οι εκρήξεις είναι απλώς σπουδαίες. Το χιόνι πέφτει από τον ουρανό δίνοντας ένα εντυπωσιακό εφέ.

Τα μοντέλα των όπλων μπορώ να πω πως μοιάζουν ρεαλιστικά. Δεν είχα χρόνο να ελέγξω την ακρίβειά τους, αλλά από ό,τι είδα μέσα από το παιχνίδι, είναι υπέροχα. Γυαλίζουν από την αντανάκλαση του φωτός ενώ όταν πυροβολείς λάμπουν ανάλογα οι κάνες τους. Οι λάμψεις αυτές αποτελούν βασικό σημείο του παιχνιδιού καθώς σου δίνουν τη θέση του εχθρού σε κρίσιμες καταστάσεις.

Τα περιβάλλοντα στους επιμέρους χάρτες είναι υπέροχα. Πολλά μέρη μπορούν να χρησιμοποιηθούν για κάλυψη, είτε για να καλυφθείς από ελεύθερους σκοπευτές είτε να δράσεις ως τέτοιος. Είναι σημαντικό να ανακαλύπτεις πως μπορείς να χρησιμοποιήσεις προς όφελός σου όλες τις εδαφικές και κτιριακές διαμορφώσεις, ιδιαίτερα σε Multiplayer mode.

Ήχος

Όπως θα περίμενε κανείς, οι φωνές είναι άψογες. Και όχι μόνο αλλά μερικοί διάσημοι έχουν δανείσει τις φωνές τους. Είναι πάντα ωραίο να βλέπεις γνωστούς ηθοποιούς να συμμετέχουν σε παιχνίδια και ασφαλώς ανεβάζει τη ποιότητα της παραγωγής.

Η μουσική υπόκρουση είναι τέλεια και θα στεκόταν και σαν Soundtrack. Η μουσική της δράσης είναι η κατάλληλη και σε βάζει περισσότερο στο πνεύμα του παιχνιδιού. Την περισσότερη ώρα η ένταση ης μουσικής είναι χαμηλή και οι ήχοι των πυροβολισμών την υπερκαλύπτουν – γεγονός όχι κακό πάντως. Γενικά δεν έχω δει κάποιο παιχνίδι πρόσφατα που να υστερεί στο τομέα του ήχου. Φαίνεται πως οι εταιρεία προσέχουν πολύ τον εν λόγω τομέα.

Τα ηχητικά εφέ στο Call of Duty είναι πολύ ρεαλιστικά. Με το ΕΑΧ3 ενεργοποιημένο, είναι μια εντελώς διαφορετική εμπειρία. Μπορείς να ακούσεις τους πυροβολισμούς τριγύρω σου. Σε μεγάλες μάχες οι πυροβολισμοί είναι σχεδόν ακατάπαυστοι και μπορείς να ακούσεις ξεκάθαρα τον κάθε ήχο.

Συνολικά ο ήχος στο παιχνίδι είναι πολύ καλός. Το κάθε τι αποδίδεται όμορφα και επαγγελματικά. Υπάρχουν ήδη διαθέσιμα mods που βελτιώνουν τα ήδη σπουδαία ηχητικά εφέ. Για μένα ο ήχος είναι τέλειος, ενώ με την προσθήκη του ΕΑΧ, φανταστικός! Είμαι πολύ ευχαριστημένος με τον ήχο στο παιχνίδι.

Gameplay

Λοιπόν ξέρουμε πως το παιχνίδι βασίζεται στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, οπότε αυτή είναι η ιστορία του. Ξεκινάς σε ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης όπου περιγράφεται συνοπτικά το παιχνίδι. Είναι ένα πολύ σύντομο tutorial που σε μαθαίνει να ελέγχεις τον χαρακτήρα σου και τα όπλα.

Μετά απ’ αυτό ρίχνεσαι αμέσως στη μάχη και εκεί ξεκινάει πραγματικά το παιχνίδι. Καθώς φορτώνει το κάθε επίπεδο βλέπεις μια σύντομη περιγραφή για την επερχόμενη αποστολή σου. Πατώντας το ΤΑΒ κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού, βλέπεις τα objectives σου, τα οποία φαίνονται και στην πυξίδα σου για ευκολότερο εντοπισμό.

Οι αποστολές είναι αρκετά μικρές, αν απλώς τις “προσπερνάς”. Μερικές φορές τα πράγματα μπερδεύονται καθώς δεν ξέρεις που να πας. Αυτό οφείλεται στο ότι πρέπει να κάνεις τα πάντα. Ακόμα και με ομάδα 10 ατόμων, εσύ πρέπει να κάνεις τα πάντα! Βέβαια είναι διασκεδαστικό αλλά θα μπορούσαν να κάνουν και αυτοί τη δουλειά! Είναι πραγματικά όμορφο όταν ένα μεγάλο γκρουπ εχθρών έρχεται κατά πάνω σου και βλέπεις όλες τις μονάδες σου να κρύβονται τριγύρω. Η εξολόθρευση του εχθρού απαιτεί λίγη στρατηγική, ανάλογα με το επίπεδο δυσκολίας. Με χαμηλό επίπεδο μπορείς να περιφέρεσαι απλά και να πυροβολείς του πάντες.

Σε υψηλότερα επίπεδα όμως ένα απλό λάθος μπορεί να αποβεί μοιραίο.

Καθώς προχωράς στα επίπεδα μπορείς να σκοτώσεις του εχθρούς και να πάρεις τα όπλα τους ή να αυξήσεις τον εξοπλισμό σου. Όταν αποκτήσεις το sniper rifle η οπτική σου περιορίζεται πολύ και λαμβάνεις κ μια μικρή βόμβα. Πρέπει επίσης να λάβεις υπ’ όψιν και την απόσταση μιας και η σφαίρα “ταξιδεύει” στο στόχο της και δεν σκοτώνει ακαριαία. Σε κοντινή απόσταση είναι σχεδόν βέβαιο πως θα τους πετύχεις να είναι εντός πεδίου βολής αλλά σε μεγάλες αποστάσεις τα δεδομένα αυτά αλλάζουν.

Η ΑΙ επίσης εξαρτάται από το επιλεγμένο επίπεδο δυσκολίας. Συνήθως ο εχθρός σε αναζητεί, γνωρίζοντας πως είσαι ο εξυπνότερος της ομάδας. Επίσης καλύπτεται και προσπαθεί να σε περικυκλώσει. Αν θες μπορείς να… αράξεις και να δεις τις μονάδες σου να πολεμούν τον εχθρό. Πρακτικά επαναλαμβάνονται καθώς κρύβονται πίσω από έναν τοίχο και πυροβολούν. Στο μεγαλύτερο μέρος η ΑΙ των εχθρών είναι αρκετά έξυπνη, καθώς τρέχουν να αποφύγουν τις χειροβομβίδες και προσπαθούν να καταλάβουν καλύτερες θέσεις. Επίσης θα προσπαθήσουν να σε τραβήξουν έξω από τη κρυψώνα σου. Εντυπωσιάστηκα βλέποντας την ΑΙ στο παιχνίδι, μιας και είναι πολύ υψηλή και δυσκολεύει το παιχνίδι.

Οι χάρτες είναι αρκετά γραμμικοί και υπάρχουν εναλλακτικοί δρόμοι για να πας στην ίδια κατεύθυνση. Αν υπάρχουν εχθροί στη περιοχή η ΑΙ συνήθως περιμένει από σένα να σκοτώσεις τον “μεγάλο κακό”. Γεγονός που καταντά ενοχλητικό ορισμένες φορές, αλλά όχι πάντα μιας και σου προσδίδει περισσότερες ευθύνες. Οι αποστολές είναι αρκετά σύντομες και καθώς προχωράς βλέπεις νέα objectives. Συνήθως περιλαμβάνουν ανατινάξεις, κλοπές εγγράφων ή πρέπει να σκοτώσεις ορδές εχθρών.

Αν και το παιχνίδι ακούγεται σαν τυπικός FPS κλώνος, δεν είναι έτσι. Η δράση είναι υπέροχη και ο παράγοντας game play πολύ δυνατός. Μου άρεσε πάρα πολύ και άξιζε τα 50 δολάρια, ειδικά για το online play. Η ΑΙ είναι φανταστική. Οι αποστολές ποικίλουν και έτσι δεν το βαριέσαι εύκολα. Οι περισσότεροι φίλοι του είδους, θα το αγαπήσουν.

Multiplayer

Δεν είχα ασχοληθεί ιδιαίτερα με Online games, μέχρι που είδα το Medal of Honor. To Call of duty προσφέρει ότι και το MOHAA και ακόμα παραπάνω. Είναι πιο γρήγορο, πιο “τρελό” και πολύ ενδιαφέρον. Έπαιζα με ένα φίλο μου στο chateau επίπεδο, εξερευνώντας το σπίτι και ψάχνοντας να τον βρω. Και εκεί που είχε πλήρη ησυχία, ταράχτηκα από απότομους πυροβολισμούς! ‘Oχι μόνο έβαλα τις φωνές αλλά μου έφυγε και το ποντίκι από το χέρι!

Ποτέ δεν μου έχει ξανασυμβεί κάτι τέτοιο σε online παιχνίδι. “Έπιασα” τον εαυτό μου να πανικοβάλλεται, γνωρίζοντας πως πρόκειται απλώς για παιχνίδι! Τα απίστευτα οπτικά και ηχητικά εφέ εντείνουν το συναίσθημα αυτό. Το να ακούω πυροβολισμούς να αντανακλούν στους τοίχους καθώς και την πτώση των άδειων γεμιστήρων με συναρπάζει όσο τίποτα άλλο. Υπάρχουν πολλά επίπεδα, από το sniper’s dream, έως προσωπικές αναμετρήσεις.

Συναντάμε τα standard mode παιχνιδιού, Deathmatch & Team Deathmatch, καθώς και τα (άλλα) modes, Retrieval, Behind Enemy Lines & Search and Destroy.

Behind Enemy Lines

Μια πολύ μικρή ομάδα στρατιωτών των συμμαχικών δυνάμεων είναι περικυκλωμένη από στρατιώτες του άξονα, πίσω από τις εχθρικές γραμμές. Οι allied παίκτες κερδίζουν πόντους με το να παραμένουν ζωντανοί και να σκοτώνουν όσους περισσότερους εχθρούς μπορούν.

Retrieval

Εδώ έχουμε ένα round-based, team-oriented mode με όριο χρόνου, όπου κάθε ομάδα πρέπει να εντοπίσει και να αποκτήσει κρίσιμα έγγραφα από τον εχθρό και να προσάψει στην ασφαλή της ζώνη. Η άλλη ομάδα πρέπει να αποκρούσει τον εχθρό μέχρι να τελειώσει ο χρόνος. Και οι 2 ομάδες μπορούν να κερδίσουν αν εξολοθρεύσουν πλήρως την αντίπαλη.

Search & Destroy

Και εδώ έχουμε round-based, team-oriented mode με χρονικό όριο, όπου η μία ομάδα πρέπει να καταστρέψει ένα η περισσότερα objectives ενώ η αντίπαλη καλείται να τα υπερασπιστεί. Και οι 2 ομάδες μπορούν να κερδίσουν αν εξολοθρεύσουν πλήρως την αντίπαλη.

Deathmatch

Εδώ είναι “ο καθένας για τον εαυτό του”. Οι πόντοι δίνονται για σκοτωμούς αντιπάλων και ο πρώτος που θα φτάσει το όριο ή θα έχει τους περισσότερους πόντους με το τέλος του χρόνου, είναι ο νικητής.

Team Deathmatch

Παρόμοιο με το παραπάνω, αλλά με τους παίκτες χωρισμένους σε 2 ομάδες. Πόντοι δίνονται για σκοτωμούς. Ίδιοι είναι και οι τρόποι νίκης.

Όπως μπορείς να δεις υπάρχουν αρκετά Modes παιχνιδιού – άρα θα κρατήσει για καιρό το ενδιαφέρον του παίκτη. Το Behind Enemy Lines mode φαντάζει πρωτότυπο και ενδιαφέρον, ενώ το Team Deathmatch παραμένει από τα αγαπημένα μου. Υπάρχουν πολλοί online servers μέσο των οποίων μπορείς να παίξεις έως και ενάντια σε 63 παίκτες!

Όταν “σκοτωθείς” μπορείς να δεις ποιος σε σκότωσε και πώς, με την Kill Cam. Μερικοί το θεωρούν cheat, μιας και σου δίνει τη θέση του αντιπάλου. Μπορείς όμως να το απενεργοποιήσεις, από τα server settings, πριν μπεις. Έχει και το καλό όμως, ότι δίνει στον παίκτη την ευκαιρία να καταλάβει το όποιο λάθος έκανε.

Αυτό που έχω να πω είναι πως το παιχνίδι διαθέτει πολύ ένταση. Και ιδιαίτερα όταν παίζεις ενάντια σε 50 ανθρώπινους αντιπάλους. Είναι ίσως το πιο εθιστικό και γεμάτο ένταση παιχνίδι που έχω παίξει ποτέ. Αν σας άρεσε το online του MOHAA, τότε θα αγαπήσετε αυτό του Call of Duty.

Συμπέρασμα

Αν και χρησιμοποιούν παλιά engine, τα γραφικά στέκονται αρκετά καλά. Δεν είναι φανταστικά ή ριζοσπαστικά, αλλά κάνουν καλά τη δουλειά τους. Ο ήχος και οι φωνές είναι αυτό που περίμενα από ένα παιχνίδι τέτοιου επιπέδου – κυρίως και λόγω των ρεαλιστικών ήχων των όπλων. Μοιάζει με war simulator, είναι γρήγορο και πάντα υπάρχουν μάχες – δεν υπάρχουν “νεκρές” στιγμές.

Το Call of Duty είναι σίγουρα ένα από τα 10 αγαπημένα μου παιχνίδια. Χάρη στο σχεδιασμό των επιπέδων είναι πολύ διασκεδαστικό. Δεν ήξερα πολλά για τον τίτλο οπότε πραγματικά εντυπωσιάστηκα όταν ασχολήθηκα μαζί του. Αν είσαι φίλος των FPS, το συνιστώ ανεπιφύλακτα. Το online τμήμα είναι από τα καλύτερα που έχω δει και τα ειδικά εφέ είναι εντυπωσιακά.

Προηγούμενο άρθροEmpires: Dawn of the Modern World
Επόμενο άρθροΗ ομορφιά της αθωότητας…
Κατά γενική ομολογία θεωρούμε ξεγραμμένος ή πιο σωστά αποτυχημένος. Αφού σας συστήθηκα, πάμε παρακάτω. Για εμένα δεν υπάρχουν διλήμματα, γιατί ξέρω τι θέλω και τι αναζητώ στη ζωή μου. Από μικρός έπαψα να συμβιβάζομαι και άρχισα να αγωνίζομαι. Το Μοναδικό μου εργαλείο είναι το γράψιμο και η ουδέτερη σκέψη μου.
ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας!
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας