Κάρολος Δαρβίνος: Η ζωή, το έργο του και μερικές παρανοήσεις

Πριν δύο εβδομάδες περίπου ήταν η Παγκόσμια Ημέρα Δαρβίνου, πράγμα το οποίο μου ανέφερε ο bolko σε σχόλια προηγούμενου άρθρου και κάνοντας μου παραγγελιά τη βιογραφία του κυρίου. Η αλήθεια είναι πως τον μπαρμπα-Charles τον είχα στο μάτι καιρό τώρα: ενδιαφέρουσα ζωή, ενδιαφέρον το αντικείμενο με το οποίο ασχολήθηκε, ακόμη πιο ενδιαφέρον το αναμπουμπούλιασμα που προκάλεσε με τη θεωρία του.

Θέλοντας και μη, τον Δαρβινάκο ο περισσότερος κόσμος τον θυμάται μόνο και μόνο επειδή έσκασε μύτη με μια θεωρία που έκανε πολλούς κυριούλιδες -κυρίως θρησκευόμενους- να στραβώσουν. Έπαιξαν και οι κατάλληλες παρεξηγήσεις με αποτέλεσμα το στράβωμα να κρατήσει πολύ καιρό και να συνεχίσει να υφίσταται — στο Αμέρικα για παράδειγμα, ακόμα υπάρχει θέμα αν πρέπει τα παιδάκια να διδάσκονται την εξελικτική θεωρία ή αν πρέπει να συνεχίσουν να πιστεύουν στον “ευφυή σχεδιασμό“.

Γιατί πρέπει να όμως να τον θυμόμαστε τον θείο Κάρολο πέρα από το ότι έχει κάνει πολλούς θρησκόληπτους να τρώνε τα κομποσκοίνια τους και να φωνάζουν πως “δεν καταγόμαστε από τις μαϊμούδες!“;

Well, είναι αυτός που κατά κύριο λόγο εισήγαγε τη Θεωρία της Φυσικής Επιλογής με βάση την οποία εξελίσσονται οι οργανισμοί και μας σφύριξε γλυκά στο αυτί πως, λαμβάνοντας υπόψιν δαύτη τη θεωρία, βλέπουμε ότι σε κάποιες φάσεις της εξέλιξης πολλά είδη προέρχονται από κοινούς προγόνους.

Η θεωρία του παρά το ότι αποτέλεσε (και αποτελεί για μερικούς ακόμα και σήμερα) “σημείον αντιμαχόμενον“, λήφθηκε σοβαρά υπόψιν από μεγάλη μερίδα ερευνητών, εξετάστηκε κάμποσες φορές, συμπληρώθηκε και αποδείχθηκε πως όντως έχει ισχύ. Το κακό είναι πως τείνει ακόμα να είναι παρεξηγημένη στη κοινή αντίληψη — μιας και είναι σύνηθες φαινόμενο οι υστερικές αντιδράσεις μερικών να γεννούν misconseptions για το σύνολο.

Σήμερα λοιπόν σκοπεύω να σου αραδιάσω τον βίο του Κάρολου Δαρβίνου καθώς και κάποια πραγματάκια τα οποία θα ξεκαθαρίσουν λίγο μέσα στο κεφάλι σου σχετικά με το τι έπαιξε ιστορικά με τη σύλληψη, την εξέλιξη και τη διατύπωση δαύτης της -τόσο παρεξηγημένης- θεωρίας.

Ας αρχίσουμε λοιπόν.

Ο Charles Robert Darwin (ελληνικά: Κάρολος Ροβέρτος Δαρβίνος) γεννήθηκε στις 12 Φεβρουαρίου του 1809 (12 Φεβρουαρίου γιορτάζεται και η Παγκόσμια Ημέρα του Δαρβίνου παρεμπιπτόντως) και ήταν το πέμπτο από τα έξι παιδιά του γιατρού Robert Darwin και της Sussanh Wedgwood.

Ο μπαμπάς Robert ήταν εξαιρετικά μορφωμένος για την εποχή του και εραστής της ελεύθερης σκέψης — αν και κάπως totalitarian σαν πατέρας, όπως θα δεις στη συνέχεια. Το μορφωτικό background της οικογενείας είχε σαν αποτέλεσμα ο μικρός Κάρολος να έρθει από νωρίς σε επαφή με τη φυσική ιστορία, άσχετα αν θα αργούσε να ανακαλύψει τη κλίση του σε αυτή.

Πριν κλείσει τα 10 του έμεινε ορφανός από μητέρα και ο πατέρας του τον έστειλε εσώκλειστο στο αγγλικανικό σχολείο του Shrewsbury. Βλέποντας όμως πως ο μικρός δεν την πάλευε εκεί και πως οι βαθμοί του πήγαιναν από το κακό στο χειρότερο, αποφάσισε να τον πάρει υπό την εποπτεία του για να μην καταλήξει ρεμάλι και “ντροπή για την οικογένεια“.

Έτσι, το καλοκαίρι του 1825 στην ηλικία των 16 ετών, τον έβαλε να δουλεύει ως βοηθός του στο Shropshire, στο οποίο βρισκόταν για να προσφέρει ιατρική βοήθεια σε φτωχούς και αναξιοπαθούντες. Τον Οκτώβριο του ίδιου έτους, τον έστειλε στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου του Εδιμβούργου στην οποία φοιτούσε και ο αδερφός του Κάρολου, ο Έρασμος Δαρβίνος.

Πέρα του καταπιεστικού της όλης φάσης, ο Κάρολος δεν γούσταρε καθόλου το αντικείμενο το οποίο σπούδαζε. Για την ακρίβεια η θέα του αίματος και των “ανοιγμένων” ασθενών τον αηδίαζε, ενώ σε γενικές γραμμές έβρισκε την Ιατρική βαρετή.

Ευτυχώς για τον ίδιο, μέσα στον πρώτο χρόνο της φοίτησής του γνώρισε τον John Edmonstone, έναν απελεύθερο μαύρο σκλάβο από τη Νότια Αμερική, ο οποίος του έμαθε την τέχνη της ταρίχευσης και του γέμισε το μυαλό με ιστορίες από τα τροπικά δάση της Νοτίου Αμερικής.

Το καλοκαίρι της ίδιας χρονιάς, ο δικός μας μετά από μερικά παραπάνω διαβάσματα άρχισε να την βρίσκει άσχημα με την “άγρια ζωή” και ξεκίνησε να γίνεται συστηματικός με τη παρατήρησή της. Οπότε κάπως έτσι έχουμε τις πρώτες σημειώσεις του πάνω στα πτηνά και τις συνήθειές τους.

Γυρίζοντας πίσω στη Σκωτία, συνέχισε να εξασκεί το σκάλωμά του με την παρατήρηση ζώων αλλά και φυτών, εκμεταλλευόμενος σε μεγάλο βαθμό το μουσείο του πανεπιστημίου, κρατώντας σημειώσεις από τις παρατηρήσεις του στα ταριχευμένα ζώα και τα αποξηραμένα φυτά του μουσείου — “second hand καταστάσεις” θα μου πεις, αλλά από τα ολότελα καλά είναι και τα συντηρημένα ψόφια.

Συν τοις άλλοις έγινε μέλος της Plinian Society. Η Plinian Society ήταν μία από τις λέσχες του πανεπιστημίου του, τα μέλη της οποίας είχαν πετριά εξίσου μεγάλη με του Δαρβίνου για τη φυσική ιστορία και γούσταραν να αναλώνονται σε επιστημονικά debates πάνω σε αυτή. Κάπου εκεί άρχισαν να πιάνουν τα αυτιά του Δαρβίνου και διάφορες αντί-θεοκρατικές ιδέες, στις οποίες όμως λόγω ανατροφής δεν έδωσε και πολλή βάση.

Το 1827 έκανε τη πρώτη του διάλεξη στη λέσχη, η οποία είχε σαν θέμα την παρατήρησή του πως οι προνύμφες των ζοανθών κολυμπάνε και πως τα μαύρα σημάδια πάνω στα κελύφη των στρειδιών είναι αυγά από βδέλλες — Geeky stuff, κάποιος θα μπορούσε να τα αποκαλέσει και “άχρηστες πληροφορίες της ημέρας“, αλλά ήταν μια αρχή για το παλικάρι μας. Ένα μήνα μετά από αυτή τη παρουσίαση παράτησε τη σχολή του μια και καλή.

Ο πατέρας του για ακόμη μια φορά αναμείχθηκε στην όλη ιστορία, θέλοντας να βάλει χαλινάρι στο γιο του, ο οποίος αφού παράτησε τη σχολή, είπε να “ζήσει τη ζωή του” κάνοντας ταξίδια και φλερτάροντας με τη κολλητή της αδερφής του. Αφού έζησε μερικούς μήνες ξεγνοιασιάς και ελευθερίας, ο πατέρας του τον ανάγκασε να χωθεί στη σχολή κληρικών στο Cambridge.

Το πρώτο εξάμηνο των σπουδών του, ο Δαρβίνος ρεμάλιαζε μαζεύοντας σκαθάρια, διαβάζοντας Shakespeare και οργανώνοντας χοροεσπερίδες με τους φίλους του. Στη συνέχεια όμως γνώρισε τον καθηγητή John Stevens Henslow, ο οποίος δίδασκε βοτανική στο πανεπιστήμιο του Cambridge. Γρήγορα έγινε τακτικός ακροατής των μαθημάτων του και επιτέλους άρχισε να αντιλαμβάνεται πως η φυσική ιστορία ήταν ο κλάδος που έπρεπε να ακολουθήσει επαγγελματικά.

Τρία χρόνια αργότερα αποφάσισε πως μπορούσε να συνδυάσει το επάγγελμα του κληρικού με αυτό του φυσιοδίφη, όπως έκανε και ο Henslow. Το 1831 τελείωσε επιτέλους με τη σχολή του, εγκαταστάθηκε στην εξοχή συνεχίζοντας να μαζεύει ζουζούνια και φυτά και να χώνει την μούρη του σε διαβάσματα που είχαν να κάνουν με το αντικείμενο λατρείας του.

Κάπως έτσι έπεσε και στο βιβλίο του Alexander von Huboldt, “Personal Narrative“, ο 7ος τόμος του οποίου περιείχε περιπέτειες του συγγραφέα από τη Νότια Αμερική. Σε συνδυασμό με τις προγενέστερες διηγήσεις του Edmonstone, οι ιστορίες για τροπικούς και ζούγκλες προκαλούσαν στον δικό μας βαθιά συγκίνηση και ήθελε όσο τίποτε άλλο να βρεθεί σε αυτά τα μέρη για να εξασκήσει την φυσιοδιφική-συλλεκτική του καύλα.

Κατεβαίνοντας ξανά στο Cambridge για να ορκιστεί, άρχισε προσπάθειες μήπως και ψήσει φίλους και καθηγητές του να τον ακολουθήσουν στο ταξίδι που οργάνωνε προς τους Κανάριους Νήσους. Όλα του πήγαν στραβά όμως και το ταξίδι ματαιώθηκε. Εδώ όμως έσκασε σαν από μηχανής θεός ένα γράμμα του Henslow, το οποίο πρότεινε στον Κάρολο να πάει στη Νότια Αμερική ως φυσιοδίφης με το πλοίο HMS Beagle, το οποίο έβγαινε για τη δεύτερη εξερευνητική του παγανιά σε όλο το πλάτος σχεδόν του νοτίου ημισφαιρίου.

Μετά από ηχηρές ενστάσεις του πατέρα του και αρκετά ,οικογενειακά και μη, νταχτιρντί ο Δαρβίνος κατάφερε να πραγματοποιήσει το όνειρό του και να καβαλήσει το Beagle για να δει “τι παίζει και αλλού“.

Στις 27 Δεκεμβρίου του 1831 το καράβι αναχώρησε από το λιμάνι και επέστρεψε πίσω σχεδόν 5 χρόνια αργότερα. Τι έκανε σε αυτή τη χρονική περίοδο ο δικός μας; Πέρα από το να περνάει αρκετό χρόνο στη καμπίνα του και να ξερνοβολάει εξαιτίας της ναυτίας του, όταν το καράβι έπιανε στεριά ο ίδιος έβγαινε στη γύρα, μάζευε “τρόπαια” (φυτά, όστρακα και ότι άλλο υπήρχε εύκαιρο) καθώς και παρατηρήσεις πάνω σε αυτά και τις τοποθεσίες επί του γενικότερου.

Τα Highlights του ταξιδιού ήταν:

1. Η στάση τους στην Βραζιλία, όπου ο Δαρβίνος σκοτώθηκε με τον καπετάνιο του καραβιού, Robert FitzRoy, επειδή ο τελευταίος ήταν υπέρ του εμπορίου σκλάβων. Οι δύο κύριοι έκαναν πολύ καιρό να ξαναμιλήσουν μετά από αυτό.
2. Η εγκατάσταση του Δαρβίνου στο Ρίο ντε Τζανέιρο για ορισμένο καιρό, κατά την οποία μάζεψε τα κερατιάτικά του σε ζουζούνια, βαλσαμωμένα ζωάκια, φυτά, πετρώματα και σημειώσεις πάνω σε αυτά. Δαύτο το υπέροχο πακέτο το έστειλε στον Henslow για αξιολόγηση.
3. Στάση στη Παταγονία απ’ όπου ο Δαρβίνος περιμάζεψε απολιθώματα μεγάλων τρωκτικών, τεράστια δόντια και κελύφη από αρμαντίλο τα οποία φόρτωσε στο πλοίο για να τα πάει πεσκέσι στους παλαιοντολόγους φίλους του στην Αγγλία.
4. Η αμέσως επόμενη τους στάση στη Terra del Fuego, κατά την οποία ο Δαρβίνος ήρθε πάλι σε επαφή με ιθαγενείς και ενθουσιάστηκε.
5. Στάση του Δαρβίνου στο Maldonado, ενώ το καράβι πήγαινε για Montevideo. Εκεί πρέπει να συνειδητοποίησε πως χρειαζόταν βοηθό. Όταν γύρισε και ο ίδιος στο Montevideo έστειλε γράμμα στον πατέρα του για χαρτζιλίκωμα, ώστε να μισθώσει κάποιον να του κάνει τις χαμαλοδουλειές. Αυτός ο κάποιος ήταν ένας νεαρός από το πλήρωμα, ο Syms Covington.
6. Μετέπειτα πέρασε αρκετό χρόνο στη Bahia Blanka, όπου ανακάλυψε ένα γιγάντιο απολίθωμα, το οποίο όπως αποδείχτηκε αργότερα άνηκε σε έναν γιγάντιο βραδύποδα — sounds scary!
7. Μετά από ένα σεισμό που τους βρήκε στη Valdivia, ο Δαρβίνος διαπίστωσε πως το γεωλογικό σκηνικό αλλάζει και πως η Νότια Αμερική σιγά σιγά “έβγαινε” από την θάλασσα. Η διαπίστωσή του αυτή επιβεβαίωσε την θεωρία του Charles Lyell, όπου υπαγόρευε πως μέσα σε μεγάλες χρονικές περιόδους το ύψος της στεριάς μεγάλωνε σε σχέση με τη θάλασσα.
8. Το Σεπτέμβριο του 1835 το Beagle “έπεσε” για πρώτη φορά στα νησιά Γκαλαπάγκος. Αρχικά ο Δαρβίνος δεν ενθουσιάστηκε καθόλου με δαύτα. Μάζεψε μερικά φυτά μικρής σημασίας για τον ίδιο και τα παλικάρια του πληρώματος πήραν μερικές χελώνες στο κατάστρωμα για να τις κάνουν σούπα. Μετά όμως ανακάλυψε τους σπίνους! Ω οι περίφημοι σπίνοι των Γκαλαπάγκος! Κάθε νησί είχε και ένα δικό του διαφορετικό είδος από δαύτα τα πουλάκια, πράγμα που μετέπειτα έβαλε τον Δαρβίνο σε σκέψεις που θα τον οδηγούσαν στη θεωρία της Φυσικής Επιλογής.

Ύστερα από μερικά ταξίδια ακόμη στο νότιο ημισφαίριο, το Beagle γύρισε στη πατρίδα τον Οκτώβρη του 1836.

Πριν καν πατήσει το πόδι του στην Αγγλία, ο Δαρβίνος ήταν ήδη σελέμπριτι στους επιστημονικούς κύκλους, αφού ο Henslow φρόντισε να προωθήσει τον ίδιο και την εργασία του όσο αυτός έλειπε. Αφού λοιπόν τα ευρήματά του στάλθηκαν και για περαιτέρω πασπάτεμα σε ζωολόγους, βοτανολόγους και γεωλόγους, ο Δαρβίνος έκατσε σαν καλό παιδί να ανασυντάξει τα ημερολόγια από το ταξίδι του.

Κατά την ανασύνταξη των σημειώσεών του είχε και πάρε δώσε με άλλους επιστήμονες του κλάδου του, οι οποίοι εμπλούτισαν τις ιδέες του και οδήγησαν στον πρώτο σχηματισμό της Θεωρίας της Εξέλιξης των ειδών.

Οι ρυθμοί δουλειάς τους όμως ήταν εξαντλητικοί, με αποτέλεσμα η υγεία του να πάρει την κάτω βόλτα και να αναγκαστεί να αφήσει τη χαρτούρα του και να πάει στην εξοχή να αναρρώσει. Εκείνη την περίοδο πρέπει να ανέπτυξε και ενδιαφέρον για την ξαδέρφη του Emma Wedgwood, την οποία παντρεύτηκε εν τέλει στις 29 Ιανουαρίου του 1839 και μαζί απέκτησαν 10 παιδιά, 7 εκ των οποίων επέζησαν ως την ενηλικίωση.

Η γνωριμία του Δαρβίνου με τον Thomas Malthus ήρθε και έδεσε το γλυκό των θεωριών του, οδηγώντας τον στη “Θεωρία της Φυσικής Επιλογής”.

Τι στην ευχή είναι δαύτη όμως, που τόσα έχεις ματακούσει για πάρτη της αλλά ποτέ δεν μπήκες στο κόπο να την “σκάψεις“;

Η Θεωρία της Φυσικής Επιλογής ουσιαστικά αποδεικνύει την εξέλιξη των ειδών και ερμηνεύει κατά πως όσοι οργανισμοί είναι καλύτερα προσαρμοσμένοι με το περιβάλλον, αφήνουν περισσότερους απογόνους. Αυτή η θεωρία συνοψίζεται σε τέσσερις παρατηρήσεις και τρία συμπεράσματα:

Παρατήρηση 1η: “Οι πληθυσμοί των διαφόρων ειδών τείνουν να αυξάνονται με ρυθμό γεωμετρικής προόδου από γενιά σε γενιά”.

Παρατήρηση 2η: “Αν εξαιρεθούν οι εποχικές διακυμάνσεις, τα μεγέθη των πληθυσμών μένουν σχετικά σταθερά”.

Παρατήρηση 3η: “Τα άτομα ενός είδους δεν είναι όμοια. Στους πληθυσμούς υπάρχει τεράστια ποικιλομορφία όσον αφορά τα φυσικά χαρακτηριστικά των μελών τους”.

Παρατήρηση 4η: “Τα περισσότερα από τα χαρακτηριστικά των γονέων κληροδοτούνται στους απογόνους τους”.

Συμπέρασμα 1ο: “Για να παραμείνει σταθερό το μέγεθος ενός πληθυσμού, παρά την τάση για αύξηση, μερικά άτομα δεν επιβιώνουν ή δεν αναπαράγονται. Συνεπώς μεταξύ των οργανισμών ενός πληθυσμού διεξάγεται ένας αγώνας επιβίωσης”.

Συμπέρασμα 2ο: “Η επιτυχία στον αγώνα για την επιβίωση δεν είναι τυχαία, αλλά εξαρτάται από το είδος των χαρακτηριστικών που έχει κληρονομήσει ένας οργανισμός από τους προγόνους του. Οι οργανισμοί οι οποίοι έχουν κληρονομήσει χαρακτηριστικά που τους βοηθούν να προσαρμόζονται καλύτερα στο περιβάλλον τους επιβιώνουν περισσότερο ή/και αφήνουν μεγαλύτερο αριθμό απογόνων από τους οργανισμούς οι οποίοι έχουν κληρονομήσει λιγότερο ευνοϊκά για την επιβίωσή τους χαρακτηριστικά”.

Συμπέρασμα 3ο: “Τα ευνοϊκά για την επιβίωση χαρακτηριστικά μεταβιβάζονται στην επόμενη γενιά με μεγαλύτερη συχνότητα από τα λιγότερο ευνοϊκά, καθώς οι φορείς τους επιβιώνουν και αφήνουν μεγαλύτερο αριθμό απογόνων από τους φορείς των λιγότερο ευνοϊκών χαρακτηριστικών. Έτσι, με την πάροδο του χρόνου, η συσσώρευση όλο και περισσότερων ευνοϊκών χαρακτηριστικών σε έναν πληθυσμό μπορεί να οδηγήσει στην εμφάνιση ενός νέου είδους”.

Για να δημοσιευτεί αυτή η θεωρία χρειάστηκαν αρκετά χρόνια έρευνας από τον Δαρβίνο, τα οποία περιλάμβαναν επιλεκτική αναπαραγωγή φυτών και ζώων, έρευνα αποδείξεων για το ότι τα είδη δεν παραμένουν απαράλλακτα μέσα στο πέρας των γενεών και γενικό ψαχούλεμα της ίδιας της θεωρίας, ώστε να διατυπωθεί όσο πιο έγκυρα γινόταν.

Τα αποτελέσματα αυτής της μακροχρόνιας δουλειάς του δημοσιεύτηκαν αρχικά το 1858 μαζί τη μελέτη του Alfred Russel Wallace, πάνω στη φυσική επιλογή. Αυτή η έκδοση δεν έκανε ιδιαίτερη αίσθηση, αλλά ώθησε τον Δαρβίνο να γράψει μια επιτομή της δουλειάς του την οποία δημοσίευσε το 1859 με τίτλο “On Origin of Species“.

Αυτό μάλιστα! Αυτό έκανε μεγάλο “μπαμ” και ώθησε πολύ κόσμο να το διαβάσει. Εδώ, να σου σημειώσω πως ο ίδιος ο Δαρβίνος γνώριζε πως η θεωρία του θα προκαλούσε σούσουρο μιας και έθιγε παγιωμένες αντιλήψεις αιώνων, έχοντας μάλιστα και θρησκευτικό αντίκτυπο.

Ο δικός μας το τελευταίο πράγμα που ήθελε να κάνει ήταν να τα βάλει με θρησκευόμενα σκυλιά. Στο κάτω κάτω και ο ίδιος, παρά το ότι ήταν σκεπτικιστής και “πιο μπροστά“, δεν έπαυε να έχει δυνατές θρησκευτικές βάσεις στην ιδεολογία του. Οπότε χειρίστηκε το θέμα της δημοσίευσης της έρευνάς του όσο πιο ραφιναρισμένα μπορούσε και άφησε περιθώριο σε άλλους, πιο γενναίους και απροκάλυπτα μη θρησκευόμενους, ερευνητές να την πάνε παραπέρα.

Έλα όμως που εκείνη η φρασούλα του στην εισαγωγή η οποία έλεγε “light will be thrown on the origin of man and his history” παρεξηγήθηκε κάργα από τον Τύπο και προέκυψε εκείνο το ανεκδιήγητο “ο άνθρωπος προέρχεται από τους πιθήκους“.

Το τραγικό είναι πως αυτή η λανθασμένη αντίληψη πάνω στη θεωρία του Δαρβίνου “ακούγεται” και ανακυκλώνεται ακόμη και στις μέρες μας. Όπως και να ‘χει, ο Δαρβίνος με την θεωρία του, εκείνο τον καιρό προκάλεσε μικτές αντιδράσεις από όλους τους κύκλους, ακόμα και από αυτούς τις εκκλησίας — ναι είχε υποστηριχτές και εκεί μέσα ο μπάρμπας.

Από όλο αυτό τον μικρό χαμούλη προέκυψε και το κίνημα του Δαρβινισμού, το οποίο ονοματοδότησε ο Thomas Henry Huxley και οι υποστηριχτές του οποίου είχαν σαν σκοπό να διαδώσουν και να διευρύνουν τις ιδέες του θείου Κάρολου πάνω στην εξέλιξη.

Ο Δαρβίνος συνέχισε την εργασία του πάνω στην εξέλιξη των ειδών, κάνοντας πιο συγκεκριμένες έρευνες πάνω στη γονιμοποίηση διαφόρων ειδών ορχιδέας, στα σαρκοβόρα φυτά, στα αναρριχώμενα και στις διασταυρώσεις φυτών, γράφοντας και τα ανάλογα βιβλία.

Επίσης έγραψε για την καταγωγή του ανθρώπου από το ζωικό βασίλειο και πως αυτός εξελίχθηκε σε ένα ον με τελείως διαφορετικές λειτουργίες από τα υπόλοιπα της πλάσης. Οι θεωρίες του, παρά το controversity τους, φαίνεται πως έπιαναν τόπο και συζητούνταν, πράγμα που έκανε εντύπωση ακόμα και στον ίδιο τον Δαρβίνο.

Μαζί με την σκληρή του δουλειά, τα τελευταία 22 χρόνια της ζωής του ήταν κάπως ζόρικα σε θέματα υγείας, αλλά ο θείος προσπαθούσε και το πάλευε καλά, μέχρι που το 1882 διαγνώστηκε με θρόμβωση της στεφανιαίας αρτηρίας και στις 19 Απριλίου του ίδιου έτους απεβίωσε. Μετά από παρότρυνση των συνεργατών του, η σωρός του θάφτηκε στο Westminster Abbey, δίπλα στον Herschel και τον Νεύτωνα.

Φεύγοντας από τον “μάταιο τούτο κόσμο” πέρα από τη θεωρία του, άφησε και 7 κουτσούβελα (με ίσως πιο ενδιαφέρουσα περίπτωση τον Leonard Darwin) τα οποία επίσης ακολούθησαν επιστημονικές καριέρες.

Αρκετό καιρό μετά τον θάνατο του Δαρβίνου, η θεωρία του επισκιάστηκε από προσπάθειες άλλων ερευνητών να ερμηνεύσουν την εξέλιξη των ειδών, αλλά ξαναήρθε στο προσκήνιο στις δεκαετίες 1930-1950 όπου έγινε μια σύνθεση θεωριών εξέλιξης, μέσα στην οποία παίζει πολύ όμορφα την μπάλα της η φυσική επιλογή σαν βασικός μηχανισμός εξέλιξης των ειδών.

Κάπου εδώ λέω να σε αφήσω, προτείνοντάς σου παράλληλα να τσεκάρεις τα βραβεία Δαρβίνου, τα οποία δεν κινούνται ακριβώς στο πνεύμα του φιλεύσπλαχνου επιστημονικού παπουκιού που καλλιεργούσε λέλουδα και μιλούσε για την εξέλιξη και την καταγωγή των ειδών, αλλά ξέρω ότι ανταποκρίνονται στο ποταπό σου χιούμορ.

Εμείς τα λέμε από βδομάδα.