Χτύπα κι άλλο… εισιτήριο

Χτύπα κι άλλο… εισιτήριο

Σε λιγότερο αλέγκρα περιβάλλοντα, βιότοπους και ρεματιές κινούμαστε τούτη τη φορά με αφορμή την υποτίμηση “ημών των ιδίων” στη 1 μονάδα της κλίμακας “ανθρώπινα δικαιώματα”. Τουτέστιν, 1 ευρώ. Τόσο, λοιπόν, εκτιμήθηκε και αναλόγως εξοφλήθηκε το τιμολόγιο «πού πάτε κυρ ελεγκτά;». Με τις υγείες μας. Τα μπουτόν πατιούνται και, ως εκ θαύματος της Παναγιάς της ΕΘΕΛίτισσας, ο κύριος ελεγκτής θα βγει κι από πάνω.

Η αλήθεια είναι ότι η σχέση μου με το είδος των ελεγκτών, διότι περί αυτού πρόκειται, ποτέ δεν ήταν καλή. Η πρώτη επαφή μου με το είδος ήταν ένα βράδυ κατά το οποίο, έχοντας εισιτήριο, ανεβαίνω περιχαρής τις κυλιόμενες σκάλες του μετρό του Συντάγματος έχοντας βγει για βραδινή έξοδο – ζυθοποσία. Στα εκδοτήρια, συναντάω ένα πλάσμα που έφερνε λίγο σε bulldog με κατάθλιψη το οποίο, φορώντας ένα ειδικό καρτελάκι (ένα μπράβο στο Υπουργείο συγκοινωνιών – πρέπει κάπως να τους αναγνωρίζουμε), με ρωτάει: «Εισιτήριο έχουμε;», παίρνοντας χαιρέκακο ύφος μπάτλερ. ∆είχνω το εισιτήριο και με ξαναρωτάει ενοχλημένος λες και του προσέβαλα την πασμίνα: «Ναι, αλλά για το μειωμένο θέλουμε και πάσο». Ως φοιτητής δείχνω το πάσο και φεύγω αφήνοντας πίσω μου τον ελεγκτή κάπως πιο δυσκοίλιο απ’ ότι πριν.

Μια άλλη φορά δε στάθηκα τόσο τυχερός. Βγαίνοντας απ’ το μετρό (στο Σύνταγμα πάλι, ο σταθμός εκτός από κεντρικός είναι και καταραμένος), δίνω το εισιτήριό μου σε μία κυρία μεγάλης ηλικίας λίγο πριν επιβιβαστεί και στα εκδοτήρια πετυχαίνω για ακόμη μία φορά ένα μέλος του είδους περί ου ο λόγος. Παρά την οσκαρικών προδιαγραφών ερμηνεία και την άνευ προηγουμένου επανάληψη της φράσης «είχα εισιτήριο αλλά το έδωσα», τσίμπησα το πρόστιμό μου. Παρά τη μειωμένη τιμή του, τα λεφτά μου ακόμα τα κλαίω.

Το θέμα, όμως, απέκτησε κάθε άλλο παρά χιουμοριστικές διαστάσεις μετά το τελευταίο συμβάν. Αν και επίσημο πόρισμα δεν έχει δοθεί ακόμη, είναι προφανή τα αίτια, είτε αυτά είναι άμεσα είτε έμμεσα. Το ζήτημα αφορά το θάνατο ενός νέου παιδιού. Αφορά, όμως, και μία κοινωνία ανατροφής “ελεγκτών”, εξουσιολάγνων οι οποίοι “απλά κάνουν τη δουλειά τους”. Η επιβολή ή όχι προστίμου απέχει κατά πολύ απ’ την τρομοκρατία σε βάρος των επιβατών και την αντιμετώπισή τους με τρόπο που παραπέμπει σε κοινούς εγκληματίες. Ο σεβασμός της ανθρώπινης αξιοπρέπειας δεν αποτελεί αίτημα αλλά δικαίωμα, πόσο μάλλον η τιμολόγηση της ανθρώπινης ζωής.

Προηγούμενο άρθροΔεν ξαναπίνω ούζο ξεροσφύρι…
Επόμενο άρθροMercedes-Benz SLR 722
Avatar
Κατά γενική ομολογία θεωρούμε ξεγραμμένος ή πιο σωστά αποτυχημένος. Αφού σας συστήθηκα, πάμε παρακάτω. Για εμένα δεν υπάρχουν διλήμματα, γιατί ξέρω τι θέλω και τι αναζητώ στη ζωή μου. Από μικρός έπαψα να συμβιβάζομαι και άρχισα να αγωνίζομαι. Το Μοναδικό μου εργαλείο είναι το γράψιμο και η ουδέτερη σκέψη μου.
ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας!
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας