Δάφνη – Σεπόλια

Δάφνη - Σεπόλια

Δάφνη – Σεπόλια / μπρος – πίσω / χάος – τάξη / κίνηση – πάγωμα χρόνου. Και ο παππούς- παρατηρητής σχολίασε: “Πρόκειται περί τρελλού”.

Κάτω από την Ομόνοια ένα θέατρο σκιών εκτείνεται σε μήκος είκοσι δύο μέτρων, κλειστοφοβικά σκηνογραφημένο, να σημαίνει τη μετάβαση στο χρόνο / Γραμμή 1 – Γραμμή 2. Τυπωμένες σε φωτοευαισθητοποιημένο καμβά οι φιγούρες του Νίκου Κεσσανλή, αποστασιοποιημένες και αυτάρκεις, φέρονται πίσω από το διαχωριστικό των δύο κόσμων securit τζάμι. Οι φιγούρες αυτές, μορφές της καθημερινότητας, σιωπηρές αλλά οξείες, προκαλούν το βλέμμα, επισημαίνουν την ανθρώπινη ύπαρξη στο χώρο και στο χρόνο και ειρωνεύονται: ποιός ο λόγος που κοιταζόμαστε στον καθρέφτη;

Τη διεργασία αυτή σηματοδοτεί η εγκατάσταση του Νίκου Κεσσανλή στο ψηλότερο επίπεδο του σταθμού προβάλλοντας τη σκιά κάθε περαστικού πάνω σε plexi-glαss μέσω κατάλληλα ρυθμισμένων προβολέων. Ο περαστικός είναι φαινομενικά το τυχαίο πρόσωπο και ο βασικός παράγοντας στην εξέλιξη της πορείας του έργου. Έτσι ο θεατής καλείται να αναγνωρίσει τη συνοχή και συνέπεια των δύο αυτών έργων.

Και ύστερα ήρθαν οι μέλισσες. Μια στάση πιο κάτω. Πλατεία Μεταξουργείου, Αλέκος Φασιανός.

Της ίδιας περιόδου και στην ενότητα της Mec Art ανήκαν και τα έργα που εκτέθηκαν στη γκαλερί Α/Δ αυτόν τον μήνα. Η επιλογή των έξι αυτών έργων έγινε από τον ίδιο τον καλλιτέχνη ανάμεσα από δεκάδες άλλα της ίδιας ομάδας. Αναφέρουμε χαρακτηριστικά τα “Ο Duchamp στη Νέα Υόρκη” (2 x 2 μ.) και “Η Χρύσα” (2 x 2 μ.), φωτοευαισθητοποιημένοι καμβάδες.

Για τη δουλειά του Νίκου Κεσσανλή στην περίοδο αυτή (δεκαετία ’60), παραθέτουμε ένα απόσπασμα από το βιβλίο “Νίκος Κεσσανλής – Πρόσωπα και εκδοχές της ανθρώπινης μορφής (’53 – ’97)” (εκδ. Κέντρου Σύγχρονης Εικαστικής Δημιουργίας Ρεθύμνου) της Διευθύντριας του Κέντρου Μαρίας Μαραγκού:

“Ουσιαστικά, η δουλειά του Νίκου Κεσσανλή αρχίζει να παίρνει τη δική της μορφή με το “informel” στις αρχές της δεκαετίας του ΄60, τις χειρονομίες, τις αναμορφώσεις και τις μεταμορφώσεις της εικόνας, που φτάνει στην επιφάνεια μέσα από τις περιπέτειες που της επιφυλάσσει ο καλλιτέχνης με μέσα αντιζωγραφικά που, τελικά ,καταλήγουν στο να υπερασπίζονται την υπόθεση της ζωγραφικής. Ο άνθρωπος, παρών από την πρώτη στιγμή, κάνει την παρουσία του απροκάλυπτα και δυναμικά στην ενότητα της Mec Art, κίνημα ευρωπαϊκό, του οποίου ο Νίκος υπήρξε απ’ τους δημιουργούς . Η φωτογραφία δεν ενδιαφέρει τον Κεσσανλή ως τεχνική αλλά ως μέσον, υλικό και τρόπο έκφρασης, για να δει και να επαναπροσδιορίσει τη σχέση του με το φως”.

Προηγούμενο άρθροΤι είναι Σουρεαλισμός (Υπερρεαλισμός)
Επόμενο άρθροΜελάνωμα: Πλέον υπάρχουν επαναστατικές θεραπείες
Κατά γενική ομολογία θεωρούμε ξεγραμμένος ή πιο σωστά αποτυχημένος. Αφού σας συστήθηκα, πάμε παρακάτω. Για εμένα δεν υπάρχουν διλήμματα, γιατί ξέρω τι θέλω και τι αναζητώ στη ζωή μου. Από μικρός έπαψα να συμβιβάζομαι και άρχισα να αγωνίζομαι. Το Μοναδικό μου εργαλείο είναι το γράψιμο και η ουδέτερη σκέψη μου.
ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας!
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας