ΑρχικήΤι είναιDavid Berkowitz: Ένας σχιζοφρενής δολοφόνος με καριέρα

David Berkowitz: Ένας σχιζοφρενής δολοφόνος με καριέρα

Σήμερα δεν θα ασχοληθούμε με κάποια εξαίρετη προσωπικότητα που είναι φημισμένος για το ήθος, το θάρρος ή τη μεγαλοψυχία του. Τουναντίον έχω όρεξη να σου σερβίρω έναν απίστευτα βαρεμένο τύπο, έναν τύπο που υπήρξε “τρελός” με χαρτί και συνάμα ήταν σατανιστής, αλλά όχι από αυτούς που θα έκαναν τον Σατανά περήφανο.

Ήταν μάλλον από εκείνους που αν τους είχε μπροστά του ο Σατανάς θα τους χαστούκιζε μέχρι να ματώσουν τα μάγουλα τους και μετά θα τους σοδόμιζε μέχρι να εξαϋλωθεί ο ελάχιστος εγκέφαλός τους

Σε τούτο το άρθρο θα κάνουμε χάζι σε έναν από τους πιο ζοχαδιασμένους και κομπλεξικούς serial killers όλων των εποχών, που η βλακεία του στοίχισε την ζωή σε τουλάχιστον τρία άτομα, μια παραπληγία, μια μερική τύφλωση και κάποια ακόμα περιστατικά τραυματισμών που “σε κυνηγάν εφ’ όρου ζωής”.

Επίσης στο ενεργητικό του συμπεριλαμβάνονται κάποιες άλλες περίεργες επιθέσεις σε άλλα τρία θύματα που γίνανε “λίπασμα για τα κυπαρίσσια” αλλά θα σου εξηγήσω παρακάτω τι παίχτηκε ακριβώς και δεν τα χρεώνουμε με σιγουριά σε αυτόν.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν, για να δεις “τι φάση παίζει”.

Ο βλαμμένος για τον οποίο έγινε λόγος στην εισαγωγή αυτού του άρθρου είναι ο David Richard Berkowitz (ελληνιστί: Ντέιβιντ Ρίτσαρντ Μπέρκοβιτς), γνωστός και ως “Son of Sam” ή “44 Caliber Killer” από την αστυνομία και τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης. Για αρχή ας ρίξουμε μια ματιά στην ρομαντικά ταραγμένη παιδική του ηλικία.

Γεννήθηκε την 1η Ιουνίου του 1953 στου Brooklyn με το όνομα Richard David Falco. Η καφρίλα που περιστρέφεται γύρω από αυτόν τον τύπο ξεκινάει πριν καν βγει από την κοιλιά της μάνας του.

Η μαμά του, μια καρακαϊδόνα ονόματι Betty Broder, “έπιασε” τον μικρό David στα σπλάχνα της από ένα νταραβέρι που είχε με έναν παντρεμένο “κύριο”, τον Joseph Kleinman. Το αρχικό πλάνο ήταν να ρίξουν το παιδί, αλλά η Betty πείσμωσε και το κράτησε, δίνοντας του το επίθετο του πρώτου της συζύγου, Antony Falco, με τον οποίο είχαν χωρίσει καιρό πριν και είχαν ήδη μια κόρη. αλλά στα χαρτιά ήταν ακόμα παντρεμένοι. “Του Κουτρούλη ο γάμος” θα πεις, “Έχει και συνέχεια το σόου” θα απαντήσω.

Η Betty πριν ο David κλείσει μια εβδομάδα ζωής, μάλλον επειδή δεν την πάλευε να μεγαλώσει “το μπάσταρδο του Kleinman”, τον έδωσε για υιοθεσία στην οικογένεια Berkowitz. Αυτοί αντέστρεψαν τα ονόματά του και του έδωσαν το δικό τους επίθετο. Έτσι ο μικρός David θα μεγάλωνε ασφαλής σε μία “γουτσούνικη και αγαπούλικη” οικογένεια. Λάθος πρόβλεψη.

Γνωρίζοντας από μικρή ηλικία πως είναι υιοθετημένος και πιστεύοντας ότι η μητέρα του πέθανε στη γέννα, ένιωθε πολύ μειονεκτικά. Σε αυτό το κόμπλεξ του δε βοηθούσε καθόλου η εμφάνιση του, αφού μόνο όμορφη ύπαρξη δεν τον έλεγες, αλλά μάλλον “άχαρο μπούλη”. Επίσης παρά το ότι θεωρούταν έξυπνο πιτσιρίκι, παράτησε από νωρίς τις ευκαιρίες που του δόθηκαν για μια καλή μόρφωση και επιδόθηκε σε χόμπι όπως οι μικροκλοπές και οι εμπρησμοί.

Από μικρός φαινόταν πως “του αρέσει η φωτιά” και οτιδήποτε μπορούσε να γίνει παρανάλωμα του πυρός. Βέβαια, η εκδήλωση των εμπρηστικών του τάσεων και τα ψειρίσματα που έκανε κατά καιρούς, ήταν άηχες πορδές μπροστά στο τι θα ακολουθούσε στην συνέχεια της “καριέρας” του.

Όπως και να ‘χει, τα πράγματα χάλασαν περισσότερο όταν, στα 13 του, έχασε την θετή του μητέρα από καρκίνο και ο θετός του πατέρας ξαναπαντρεύτηκε. Εδώ έχουμε κλασσικά στόρι με “κακές μητριές”, αν και δεν είμαι σίγουρη στην εν λόγω περίπτωση ποιος ήταν πιο “κακός” — λέγεται ότι αυτός κυρίως τραβούσε ζόρι μαζί της. Τελικά ο πατέρας και η μητριά του μετακόμισαν στην Florida το 1971 και παράτησαν τον τότε 18χρονο David πίσω στη Νέα Υόρκη.

Μην έχοντας κάτι καλύτερο να κάνει στη ζωή του, πήγε στον στρατό. Υπηρέτησε στις ΗΠΑ και στην Νότια Κορέα, αλλά μετά από τρία χρόνια πήρε πόδι. Tο ότι τον στείλανε με “honorable discharge” δεν σημαίνει πως “τίμησε την πατρίδα του”.

Οπότε γυρνάει πίσω στην Νέα Υόρκη, κουβαλώντας μαζί του κάποιο αφροδίσιο νόσημα με αγάπη από την Κορεάτισσα πόρνη που τον ξεπαρθένιασε. Είσαι που είσαι μπαζόμυαλος, έχει χέσει και το Σύμπαν ευκοίλια στο κεφάλι σου, κάνοντας την περίπτωσή σου ακόμα χειρότερη.

Επιστρέφοντας ανακαλύπτει πως η φυσική του μητέρα ήταν ζωντανή και όχι νεκρή, όπως νόμιζε τόσα χρόνια -όταν εγώ λέω ότι οι γονείς δημιουργούν τραύματα στα κουτσούβελα τους με τις μαλακίες που τους λένε κανείς δε με ακούει-. Έτσι έχουμε ένα reunion με την μάνα και την αδερφή του, το οποίο μάλλον δεν ήταν και ιδιαίτερα επιτυχές, με αποτέλεσμα να ξεκόψει γρήγορα, κυρίως με την μάνα του. Από την άλλη με την αδερφή του είχε κάποια πάρε-δώσε, αλλά και πάλι δεν τον βοήθησαν να αντιμετωπίσει την προβληματική κατάσταση που κουβαλούσε στο κεφάλι του.

Συνεχίζει την ζωή του, εργαζόμενος σε μη ικανοποιητικές και χαμηλόμισθες δουλειές, όντας μη κοινωνικός και αρχίζοντας να τρώει τις πρώτες μεγάλες του φρίκες.

Το πρώτο του δολοφονικό spree λαμβάνει χώρα το βράδυ της παραμονής των Χριστουγέννων του 1975, όπου “ακούγοντας δαιμονικές φωνές” ξεχύθηκε στους δρόμους με ένα μαχαίρι και επιτέθηκε σε δύο κοπελιές που είχαν την ατυχία να βρεθούν στο διάβα του. Τα στοιχεία της μίας κοπέλας δεν έγιναν ποτέ γνωστά. Η άλλη λεγόταν Michelle Forman και ήταν μια πιτσιρίκα 15 χρονών, όπου ο David μαχαίρωσε 6 φορές, χωρίς όμως να καταφέρει να την σκοτώσει.

Μετά από αυτό μετακόμισε στο Yonkers και μάντεψε… ΤΩΡΑ ξεκινάνε οι μεγάλες φρίκες. Παύουμε λοιπόν να ασχολούμαστε με την ανύπαρκτη προσωπική ζωή του David και πάμε να δούμε λίγο τι έπαιζε μέσα στο μυαλό του.

Στη γειτονιά λοιπόν που ζούσε ο David, αντιμετώπιζε ένα πρόβλημα: τους σκύλους. Κόπροι! Πολλοί κόπροι, ούρλιαζαν κάθε βράδυ και δεν άφηναν σε ησυχία το ήδη “προβληματισμένο” μυαλό του David -σκυλόφιλε δε θέλω να μου παρεξηγηθείς με την λέξη “κόπροι”, την λέω χαϊδευτικά-.

Εδώ να σημειώσουμε πως ήδη από την άνοιξη του 1975, όπως ισχυρίστηκε αργότερα ο ίδιος, είχε γίνει μέλος κάποιας “σατανιστικής οργάνωσης” που με το ποιόν και την ύπαρξη της οποίας θα ασχοληθούμε παρακάτω. Πάντως, όπως δήλωσε ο ίδιος, αρχικά στην εν λόγω οργάνωση ασχολούνταν με soft πράγματα όπως την επικοινωνία με πνεύματα -ας ενώσουμε όλοι τα χεράκια και ας επικαλεστούμε τον θείο Μπάμπη- και την πρόγνωση του μέλλοντος –ταρώ, παλάμες, καφές, γιαούρτι, σπληνάντερα, ανανάς και ότι άλλο διαβάζεται.

Μετά άρχισαν να τον μπάζουν στα “σκληρά”, χρήση ναρκωτικών,σαδομαζό πορνογραφία,τελετές και μετά ήρθαν οι φόνοι. Όλα αυτά κατά τις μαρτυρίες του ψύχη. Τέλος πάντων πολύ επεκτάθηκα. — Πού είχαμε μείνει; Α! Στους κόπρους. Λοιπόν σκέψου τώρα έναν τύπο όχι ιδιαίτερα εύστροφο, με πολλά,πασιφανή, βάρη και κόμπλεξ στον ψυχισμό του, που ασχολείται με αποκρυφισμό/σατανισμό. Βάλε τον σε ένα σπίτι, μόνο του και πολλά σκυλιά να ουρλιάζουν απέξω. Πώς το κόβεις, δε θα του γυρίσει κάποια βίδα μέσα στο σκατά φέρον κεφάλι του; Η εμπειρία φωνάζει “ναι”.

Ο David μέσα στο σκατοκέφαλό του λοιπόν ερμήνευσε τις κραυγές των σκύλων σαν φωνές δαιμόνων που τον βασάνιζαν και τον διάτασσαν να σκοτώνει γυναίκες. Εμπλουτίζοντας το στόρι, μέσα στο κεφάλι του, οι σπιτονοικοκύριδές του -ένα ήσυχο ζευγάρι κατά τ’ άλλα- ο Jack και η Nann Cassara, ήταν μέλη μιας “δαιμονικής συνωμοσίας” και μάλιστα ο Jack ήταν ο “General Jack Cosmo” και διοικούσε τους σκύλους-δαίμονες που βασάνιζαν τον David. Το “τρέχα γύρευε” στα καλά του.

Μην αντέχοντας “τα βασανιστήρια” ο David μετακόμισε σε ένα διαμέρισμα στην Pine Street. Όμως αγνοούσε ένα πολύ βασικό πραγματάκι: από την ηλιθιότητα που τον έδερνε -είτε ήταν εκ γενετής, είτε επίκτητη- δεν θα τον έσωζε κανείς. Και κάτι άλλο. Ο καινούριος του γείτονας, Sam Carr, είχε σκύλο. Ένα μαύρο Λαμπραντόρ ονόματι Harvey, το οποίο ο David με την πρώτη ματιά το “ερωτεύτηκε”. Ναι, ήταν και αυτό “δαιμονισμένο” κατά τα λεγόμενά του.

Η ερωτική τους σχέση τελείωσε με μια σφαίρα στο στόμα του Harvey, αλλά οι δαίμονες συνέχιζαν να τον ενοχλούν και να τον παροτρύνουν να σκοτώνει κοπέλες μέσω του Sam Carr όπου ήταν κυριευμένος από έναν ισχυρότερο δαίμονα, ίσως και τον ίδιο τον Σατανά — Ε! Πάντα κατά τους ισχυρισμούς του David!

Εδώ λέω να σου ρίξω ένα χρονικό των επιθέσεων που έκανε. Θα σου παρουσιάσω λοιπόν την δουλειά του και την βλακεία που τον έδερνε.

Κόπιασε να κάνεις χάζι:

26 Ιουλίου 1976

Ο David πυροβολεί δύο κοπελίτσες τη Jodi Valenti και την Donna Lauria καθώς αυτές ήταν μέσα σε ένα αμάξι έξω από το σπίτι της Lauria και σαν κορίτσα και αυτές κουτσομπολεύανε. Τρεις σφαίρες έριξε ο σκατάς, η μία βρήκε την Lauria στο στήθος και την σκότωσε ακαριαία, η άλλη την Valenti στον μηρό και η τρίτη έφυγε στο δόξα πατρί.

Το όπλο που χρησιμοποίησε για αυτή και τις επόμενες επιθέσεις του ήταν ένα 44άρι Charter Arms Bulldog από την χρήση του οποίου του κόλλησαν και το παρατσούκλι “44 Caliber Killer”. Ο David ισχυρίστηκε πως σε αυτήν την επίθεση μπλέχτηκαν και άλλα μέλη της οργάνωσης, κυρίως με σκοπό την παρακολούθηση των θυμάτων.

23 Οκτωβρίου 1976

Τα υποψήφια θύματα ήταν ο Carl Denaro και η Rosemary Keenan, οπού πάλι βρίσκονταν σε αμάξι. Εδώ να σημειώσω πως αμφιβάλλω για τις σκοπευτικές ικανότητες του David, το σκορ του ήταν 0 στα 2, αν και μια σφαίρα βρήκε το κεφάλι του Denaro, χωρίς να τον σκοτώσει, απλά του στραπατσάρισε λίγο το κρανίο και χρειάστηκε να αντικαταστήσουν μέρη αυτού με μεταλλικές πλάκες.

Πάντως όταν με το καλό μπουζούριασαν τον David, αυτός υπερασπίστηκε την σκοπευτική του δεινότητα, λέγοντας πως την επίθεση την έκανε μια κοπελιά της οργάνωσης “που δεν είχε εξοικείωση με τα όπλα”. Επίσης επειδή ο πατέρας της Keenan ήταν μπάτσος – και όχι της σειράς με τα ντόνατς και τον καφέ, αλλά βετεράνος ντετέκτιβ του NYPD με εμπειρία 20 ετών – η υπόθεση ερευνήθηκε πολύ προσεκτικά και συνδυάστηκε με ευκολία με την επίθεση της 29ης Ιουλίου. Μια χαρά οσφρίζονται οι μύτες των λαγωνικών της αστυνομίας όταν πειράζουν τα κουτάβια τους.

26 Νοεμβρίου 1976

Δυο κοριτσάκια η Donna DeMasi και η Joanne Lomino ηλικίας 16 και 18 ετών αντίστοιχα, επέστρεφαν στα σπίτια τους μετά από βραδινό σινεμαδάκι και είχαν σταθεί έξω από το σπίτι της Lomino για λίγη κοριτσίστικη κουβέντα. Που να το ξέραν ότι ο creepy guy που τις είχε πάρει στο κατόπι και ήρθε “να τις ρωτήσει κάτι”, θα έβγαζε όπλο. Ο αγαπημένος μας κρετίνος πυροβόλησε από μία φορά την κάθε κοπέλα και αφού έπεσαν και οι δύο στο έδαφος συνέχισε να πυροβολεί στον γάμο του Καραγκιόζη. Μετά “χάθηκε στην νύχτα” και όλη η γειτονιά βγήκε έξω να δει “τι παίζει”.

Και οι δυο κοπέλες στάλθηκαν σούμπιτες στο νοσοκομείο με βαριά τραύματα. Η DeMasi ήταν τυχερή και την έβγαλε “αλαφρά” η Lomino όμως κέρδισε δώρο μια παραπληγία να της γαμάει την ζωή. Από την άλλη αυτή η μίζερη ανθρώπινη ύπαρξη που ακούει στο όνομα David Bekrowitz, στην ομολογία του υποστήριξε πως αυτός είχε βοηθήσει μόνο στην οργάνωση του σκηνικού και ότι την βρωμοδουλειά την εκτέλεσε ο John Carr, γιος του Sam Carr. Άι καλά.

30 Ιανουαρίου 1977

Παλιά μου τέχνη κόσκινο, ας πυροβολήσω ζευγαράκι μέσα σε παρκαρισμένο αμάξι. Christine Freund και John Diel τα ονόματα των θυμάτων, αρραβωνιασμένα παιδιά, στα μέλια τους, μετά από σινεμά είπαν να έχουν ένα after σε parking όπως κάνει όλος ο κόσμος. Τρεις σφαίρες έπεσαν, οι δύο πέτυχαν την Christine η οποία απεβίωσε ώρες αργότερα στο νοσοκομείο. Ο John τραυματίστηκε ελαφρά.

Χμμ, 44άρι όπλο, επίθεση σε παρκαρισμένο αμάξι.. Πάλι ο ίδιος μαλάκας; — Ναι! Ο οποίος στην ομολογία του πάλι έβγαλε από το κεφάλι του μια ζοφερή ιστορία που περιελάμβανε τους σατανιστές φίλους του από την οργάνωση.

“Τουλάχιστον 5 άτομα” λέει ο βλαμμένος “μας είχαν φέρει και guest star έναν τύπο που μένει εκτός Νέας Υόρκης, τα παιδιά στην πιάτσα τον ξέρουν ως Manson II, αλλά δεν μου είπαν γιατί τον έφεραν.” Πολλή παραμύθα φίλε. Τους αδερφούς Grimm τι τους έχεις;

8 Μαρτίου 1977

Ο David εδώ αποφάσισε να πρωτοτυπήσει και να αλλάξει λίγο τα στάνταρ του. Αντί για επίθεση 1+1 δώρο, που έτσι κι αλλιώς με την διάσπαση προσοχής που πρέπει να τον έδερνε, είχε αμφίβολα αποτελέσματα, είπε να επικεντρωθεί σε ένα μόνο θύμα.

Η άτυχη ήταν η Virginia Voskerichian, φοιτήτρια στο Columbia University. Πηγαίνοντας λοιπόν στο σπίτι της μετά από μάθημα στη σχολή της κατά τις 7 και μισή το απόγευμα, τσουπ, να σου ο βλαμμένος, την πυροβολάει και την σκοτώνει εν ψυχρώ.

Εδώ βέβαια οι μαρτυρίες μας μπερδεύουν, αφού ένας κάτοικος της περιοχής όπου έγινε το φονικό είπε πως πάνω από το πτώμα της κοπέλας είδε ένα ξανθό αγοράκι να μουρμουρίζει “Oh Jesus” και να φεύγει τρέχοντας, ενώ κάποιοι άλλοι της γειτονιάς εκτός από το αγοράκι είδαν και έναν τύπο που ταίριαζε στην αρχική περιγραφή του Berkowitz από την αστυνομία, να κυκλοφορεί στην περιοχή εκείνο το απόγευμα.

Και τώρα πάμε μία να τσιμπήσουμε και την εκδοχή του David: “Μια κοπέλα από το Westchester την πυροβόλησε, εγώ απλά έκανα χάζι.” Α! Και όλο αυτό έγινε για “να αποσπάσουν τις αρχές” — Ξέρεις τώρα, είχε ξεφύγει από τις κλασσικές νόρμες -ζευγάρια μέσα σε αμάξια και επιθέσεις το βράδυ και τα ξημερώματα- και καλά για να μην συνδυάσουν αυτήν την επίθεση με τις προηγούμενες, αλλά το 44άρι, 44άρι.

17 Απριλίου 1977

Επιστροφή του βλαμμένου στο κλασσικό και αγαπημένο μοτίβο, τα ζευγαράκια. Τα άτυχα πιτσουνάκια, ο Alexander Esau και η Valentina Suriani, πυροβολήθηκαν από δύο φορές ο καθένας και απεβίωσαν αμφότεροι, λόγω των τραυμάτων τους, μετά από μερικές ώρες στο νοσοκομείο που τους είχαν μεταφέρει. Στην μετέπειτα ομολογία του ο David παραδέχεται πως αυτός ο φόνος ήταν όντως δική του δουλειά. Μάλιστα στο σημείο που δολοφονήθηκε το ζευγάρι άφησε και ένα γράμμα, το οποίο θα σου το παραθέσω αυτούσιο, για να νιώσεις λίγο παραπάνω με τι ψύχη έχουμε να κάνουμε.

Ζοφερή φαντασία είχε ο “Χονδρούλης Μπέχεμουθ”. Και απαράδεκτη ορθογραφία. Και τι στ’ ανάθεμα είναι τα “yahoos“; — Ξεφεύγω από το θέμα όμως. Έχουμε άλλα δύο “bang,bang,bang,bank,bang” να δούμε.

26 Ιουνίου 1977

Ξανά ζευγαράκι, ο Sal Lupo και η Judi Placido. Τα παιδιά επέστρεφαν από την disco και πάρκαραν κάπου για “να στήσουν κατάσταση” πριν αποσυρθούν σπίτια τους για ύπνο. Τυπικός αγάμητος χαλάστρας ο David, έριξε τρεις σφαίρες στο αμάξι και χάθηκε στην νύχτα. Ευτυχώς αυτή η επίθεση δεν είχε καμία απώλεια ή σοβαρό τραυματισμό. Ο μυθομανής David τα φόρτωσε στον Michael Carr, αλλά οι μάρτυρες που είδαν το σκηνικό είπαν πως το μάτι τους πήρε έναν άχαρο τύπο που η περιγραφή του ταίριαζε γάντι στον τύπο που άλλοι μάρτυρες είχαν δει να κυκλοφορεί τριγύρω από προηγούμενες επιθέσεις.

31 Ιουλίου 1977

Τελευταίο φονικό για σήμερα, φυσικά ζευγάρι, για να μην ξεχνιόμαστε. Τα ονόματά τους, Stacy Moskowitz και Robert Violante. Εδώ να σε πληροφορήσω ότι όλα τα υπόλοιπα “χτυπήματα” έγιναν στο Queens, τούτο εδώ για κάποιο λόγο έγινε στο Brooklyn.

Το ζευγαράκι, μέλωνε στο αμάξι, ο χαλάστρας ήρθε και άρχισε να φυτεύει τους κάλικές του στο όχημα. Η Stacy πέθανε ακαριαία, αφού η σφαίρα βρήκε “ψαχνό” στο κρανίο της και ο Robert επιβίωσε, με το ένα μάτι κατεστραμμένο και το άλλο σχεδόν τυφλό.

Another couple’s life destroyed. Μπράβο μαλάκα. Τουλάχιστον η συγκεκριμένη επίθεση είχε πολλούς μάρτυρες χάρη τις μαρτυρίες των οποίων τελικά ο ψύχης βρέθηκε και μπουζουρίαστηκε.

Πριν πάμε να δούμε γαργαλιστικές λεπτομέρειες για την σύλληψή του, θα σου χαρίσω άλλο ένα αριστουργηματικό του ραβασάκι.

Το παρακάτω γράμμα στάλθηκε στις 30 Μαΐου του 1977 στον Jimmy Breslin, αρθρογράφο στην New York Daily News. Στη πίσω μεριά του φακέλου ήταν γραμμένο το εξής τετράστιχο:

Blood and Family
Darkness and Death
Absolute Depravity
.44

Πόσο πιο ανέμπνευστος μπλακμεταλλάς μπορείς να γίνεις ρε Berkowitz;!

Οι αρχές έμειναν με στόμα ανοιχτό και σαλάκι να τρέχει διαβάζοντας το, γιατί το όλο ύφος του δεν είχε καμία σχέση με το σάπιο χειρόγραφο που είχαν βρει πεταμένο στο φονικό Esau-Suriani. Υπέθεσαν πως το γραμματάκι είχε γίνει με βοήθεια κάποιου επαγγελματία τυπογράφου/καλλιτέχνη/γραφίστα σε επαγγελματικό χώρο. — What can be said? Είχε ταλέντο ο βλαμμένος στην τυπογραφία και δεν το ξέραμε;

Το γράμμα δημοσιεύτηκε στην New York Daily News, η οποία μοσχοπούλησε εκείνη την ημέρα (1,1 εκατομμύρια αντίτυπα, καθόλου άσχημα). Βέβαια οι Νεοϋορκέζες ‘πάθαν υστερία και γνωρίζοντας πως όλες οι κοπέλες που έπεσαν θύματα του Berkowitz είχαν μακριά σκούρα μαλλιά, έτρεχαν σαν παλαβές να κοντοκουρευτούν, να γίνουν ξανθιές ή έστω να πάρουν μια ξανθιά περούκα, μήπως και γλιτώσουν το τομάρι τους. Περιττό να αναφερθεί πως τα κομμωτήρια και τα μαγαζιά με είδη κομμωτικής έκαναν χρυσές δουλειές. Μεγάλο πράγμα οι μαζικές υστερίες!

Έχουμε λοιπόν τα φονικά, έχουμε τα γράμματα, πάμε επιτέλους και στην σύλληψη.

Αυτό που “κάρφωσε” τον David στις αρχές ήταν μία κλίση για παρκάρισμα δίπλα σε πυροσβεστικό κρούνο. Πώς ακριβώς τον κάρφωσε; Τώρα θα σου πω πουλάκι μου μη μου χαλιέσαι.

Μια κάτοικος της περιοχής όπου έγινε η τελευταία επίθεση του Berkowitz, έτυχε να τον προσέξει επειδή βολόδερνε για ώρες στην γειτονιά της, κοιτούσε περίεργα τους περαστικούς και επειδή πέταξε την κλίση που πήρε για το απαράδεκτο παρκάρισμά του στο έδαφος. Δε ξέρουμε τι σόι στριμμένο neat freak με τάσεις μπανιστιρτζή και παράνοια ήταν αυτή η κυρία, Cacilia Davis την λέγαν πάντως, αλλά μετά από δύο μέρες πήρε τηλέφωνο τις αρχές για να τους ενημερώσει για την κλίση που πετάχτηκε.

Μερικές φορές, το να είσαι στριμμένος, ασφυκτικά νομοταγής και να σου αρέσει το μπανιστήρι έχει μαγικά αποτελέσματα. Φυσικά “don’t try this at home” γιατί απλά θα σας μισήσει όλο το Σύμπαν και όπως λέει ο Πατέρας “θα συγκεντρώσετε κακό Κάρμα“.

Αρχικά οι αρχές πίστευαν πως ο David ήταν απλά μάρτυρας στο όλο περιστατικό, αλλά ένας ντετέκτιβ του NYPD ο James Justis θέλησε να ανακρίνει τον David έχοντας υποψίες πως είναι ο “Son of Sam“. Οπότε στις 10 Αυγούστου του 1977, τα στρουμφάκια του αστυνομικού τμήματος, πήγανε μία εκδρομή προς την γειτονιά του David.

Έριξαν μια πρόχειρη ματιά στο αμάξι του, βρήκαν ένα τουφέκι και μια τσάντα γεμάτη πυρομαχικά, χάρτες και σχεδιαγράμματα των προηγούμενων επιθέσεων καθώς και ένα γράμμα που απειλούσε για νέες επιθέσεις.

Το τραγικό της όλης υπόθεσης ήταν πως έκαναν ντου στο αμάξι του χωρίς κάποιο ένταλμα, πράγμα ουσιαστικά παράνομο, μόνο και μόνο επειδή κάποιο μάτι πήρε το τουφέκι στο πίσω κάθισμα, αλλά η Τύχη, οι Θεοί, η Μοίρα, ο Συμπαντικός Φαρσέρ, κάποιος τέλος πάντων τους, οδήγησε στο σωστό σημείο την σωστή στιγμή. Οπότε τα στρουμφ, αποφάσισαν να περιμένουν τον αγαπημένο μας βλάκα να βγει από το σπίτι του και να τον τσακώσουν, παρά να μπουν αυτοί μέσα και να τον βγάλουν σηκωτό.

Αργότερα το παλικάρι μας βγήκε από την σάπια του φωλίτσα, κουβαλώντας το 44άρι του σε μια χαρτοσακούλα, μπήκε αμέριμνος στο κίτρινο Ford του και τότε:

-ΣΟΥΡΠΡΑΪΖ!-

Οι πρώτες του λεξούλες καθώς τον μπουζουριάζαν ήταν:”You got me. What took you so long?” Σαν πολύ μεγάλη ιδέα έχετε κύριε Berkowitz, ένα χρόνο τους πήρε να σας εντοπίσουν.

Τουλάχιστον στην ανάκριση ήταν βολικότατος. Παρόλο που έλεγε πολλές ιστοριούλες, ομολόγησε αμέσως την ενοχή του, όχι γιατί τον έπιασαν οι τύψεις , αλλά επειδή επιδίωκε η ποινή του να είναι ισόβια κάθειρξη και όχι θανατική ποινή. Μέσα σε μισή ώρα τα είχε “ξεράσει” όλα, βάζοντας βέβαια την σάλτσα περί σατανιστικής οργάνωσης και τα συναφή.

Στις 12 Ιουνίου του 1978 έγινε το δικαστήριο – η γραφειοκρατία της “Δικαιοσύνης” κινείται με ξεχαρβαλωμένο αναπηρικό καροτσάκι- στο οποίο ο David καταδικάστηκε σε εξάκις ισόβια365 χρόνια– με δυνατότητα αναστολής. Αρχικά τον έστειλαν στην Attica Correction Facility. Ένα χρόνο αργότερα έγινε απόπειρα κατά της ζωής του, από την οποία την γλίτωσε με μια μόνιμη ουλή.

Μέσα στην φυλακή ξαναέγινε χριστιανός, υπόδειγμα κρατουμένου, ο βοηθός και φωστήρας όλων των συγκρατουμένων του. — Πώς έγινε αυτό; Συνήθως τέτοιες περιπτώσεις ατόμων αμφιταλαντεύονται στα άκρα, από ultra evil βλέπουν το “Φως το Αληθινό” και το αντίστροφο. Ίσως βαρέθηκε να είναι ο κακός. Ίσως όντως ένιωσε μεταμέλεια. Ψυχολόγος δεν είμαι, υποθέσεις κάνω.

Πάντως αρνείται κάθε ευκαιρία αναστολής της ποινής του, θεωρώντας πως πρέπει να σαπίσει στην φυλακή, για το καλό όλων -σύμφωνη με βρίσκεις φίλος- επίσης ετοιμάζει ένα βιβλίο με τα απομνημονεύματά του το οποίο θα έχει τίτλο “Son of Hope: The Prison Journals of David Berkowitz” και τα έσοδα από τις πωλήσεις του θα πάνε στις οικογένειες των θυμάτων.

Ωραία όλα αυτά, μεταμέλεια, αλλαγή συμπεριφοράς και στόχων, αλλά με τους σατανιστές που είχε μπλέξει τι παίζει;

Ο David λέει πως δεν μπορεί να αποκαλύψει πολλές λεπτομέρειες γιατί θα κινδυνεύσει η οικογένειά του. Οι ερευνητές της υπόθεσής του βρίσκονται σε διχασμό. Υπάρχουν αυτοί που αδυνατούν να πιστέψουν ότι οι φόνοι ‘γίναν από μόνο ένα άτομο και ότι σίγουρα υπάρχει κάποια ομάδα ατόμων πίσω από αυτές. Στο άλλο στρατόπεδο έχουμε εκείνους που βασισμένοι στην εσωστρεφή και αντικοινωνική συμπεριφορά του David το βρίσκουν αδύνατον να ήταν μέλος κάποιας ομαδικότητας.

Και οι δυο πλευρές ακόμα σπάνε τα κεφάλια τους, αφού έχουν αμφότερες, δυνατά επιχειρήματα. Βέβαια η επίσημη εκδοχή τον θέλει μοναχικό ψύχη, αλλά και πάλι υπάρχουν αμφιβολίες. Το να μάθουμε την καθαρή αντικειμενική αλήθεια είναι κάπως δύσκολο, οπότε θα μείνουμε σε θεωρίες, ότι και να έχει γίνει ο βλαμμένος μεν μετανοημένος δε David, είναι στη στενή και δεν θέλει να βγει, οπότε θεωρείται ακίνδυνος. Τώρα για τους “22 Disciplines of Hell” -οι σατανιστές φίλοι του David είναι καλέ!- δε γνωρίζουμε για το αν είναι ενεργοί και επικίνδυνοι, δεν είμαστε σίγουροι καν για το αν είναι υπαρκτοί.

Όπως και να χει, οι φόνοι έγιναν, ο ένοχος πιάστηκε και εγώ αδυνατώ να γράψω επίλογο της προκοπής οπότε θα σου πετάξω εδώ το πλέον κλισέ trivia:

Ζουμερή λεπτομέρεια από την δίκη του. Kαθ’ όλη την διάρκειά της δίκης ψέλλιζε χαμηλόφωνα -σε ένταση που μπορούσε να ακουστεί βέβαια- “Stacy was a whore” αναφερόμενος στην Moskowitz, θέλοντας προφανώς να κάνει σπάσιμο στην μάνα της, που καθ’ όλη την διάρκεια της δίκης πεταγόταν και υποστήριζε πως έπρεπε να τον καθίσουν στην ηλεκτρική καρέκλα. Η δίκη διακόπηκε μέχρι να ηρεμήσουν τα πνεύματα και να μην αρχίσει η μαμά Moskowitz να ανοίγει κεφάλια.

Γύρω στο 2006 όμως η μητέρα της Stacy, πλέον ετοιμοθάνατη, έστειλε γράμμα στον David, λέγοντας του πως τον συγχωρεί, γιατί πλέον δεν μπορεί να κουβαλάει μίσος μέσα της — και επειδή μάλλον πίστευε σε χριστιανική μεταθανάτιο ζωή και ήθελε να έχει ελαφρές τις αποσκευές των “αμαρτιών” της. Well, άνθρωποι, με τα σκαλώματα και τις αδυναμίες τους, άλλοι είναι πιο γραφικοί και ακίνδυνοι, ενώ άλλοι μπορούν να γίνουν μέχρι και φονικοί.

Και πάλι αδυνατώ να βρω καλό επίλογο για αυτό το άρθρο, οπότε σας αφήνω χωρίς πολλά-πολλά και ελπίζω να πέσουν πολλοί θιγμένοι επάνω μου να με φάνε που “ξεφτίλισα τόσο άκαρδα” ένα “παιδί με προβλήματα” όπως ο David.

Στέλιος Θεοδωρίδης
Είμαι ένας απλός και ταπεινός άνθρωπος. Ο ήρωας μου είναι ο γάτος μου ο Τσάρλι
RELATED ARTICLES

Πρόσφατα άρθρα

Tηλέφωνα έκτακτης ανάγκης

Δίωξη Ηλεκτρονικού Εγκλήματος: 11188
Ελληνική Αστυνομία: 100
Χαμόγελο του Παιδιού: 210 3306140
Πυροσβεστική Υπηρεσία: 199
ΕΚΑΒ 166