- Πλατφόρμα: Microsoft Windows, Xbox
- Εταιρεία ανάπτυξης: FunCom
- Είδος: Adventure
Μας άρεσαν:
- Το σενάριο που είναι εξαιρετικά δυνατό και σε απογοητεύει ακόμη περισσότερο κατά την διάρκεια του βιντεοπαιχνιδιού
- Οι απίστευτοί χαρακτήρες
- Και ο ακόμα πιο απίστευτος κόσμος
Δε μας άρεσαν:
- Ουσιαστικά δεν έχει κανέναν γρίφο
- Σε αφήνει με γύρω στο 1 εκατομμύριο ερωτήματα και περιμένεις εσύ ο δύσμοιρος από το 2006, να ολοκληρώσει ο κύριος Tørnquist (ο συγγραφέας του) την τριλογία
Η αξιολόγηση μας: 5/5 – Αριστούργημα
Παρουσίαση του παιχνιδιού
Όπως είναι γνωστό ακόμα και σε σχολιαστές άρθρων μου που δεν έχω γνωρίσει ποτέ στη ζωή μου (βλέπε προηγούμενο Adventureland), λατρεύω ένα συγκεκριμένο video game, ένα συγκεκριμένο adventure που όταν το τελείωσα, μου άλλαξε, έστω και λίγο, έστω κι ανεπαίσθητα, τον τρόπο με τον οποίο σκέφτομαι… έβαλε κομμάτια της ζωής μου σε τάξη (όχι με την κακή έννοια), κομμάτια που πριν χόρευαν χαρούμενα στο χάος… Aν μπορώ να πω με μία πρόταση τη συμβολή του στον χαρακτήρα του Στέλιου (δηλαδή ο γράφων), αυτή θα ήταν: έβαλε για τα καλά το όνειρο και τη φαντασία στην καθημερινότητα του. Το πόσο υγιές είναι αυτό, θα το απαντήσουν τα χρόνια που θα έρθουνε, και ο ψυχίατρος μου. Εγώ πάντως αισθάνομαι μια χαρά!
Το παιχνίδι αυτό, ας το τραγουδήσουμε με μια φωνή, είναι το “The Longest Journey”, το οποίο εκθείασα εκτενέστερα σε παλαιότερη ανάρτηση.
Σήμερα, θα μιλήσουμε για το δεύτερο μέρος, το οποίο τιτλοφορείται Dreamfall: The Longest Journey. Και τι δεύτερο μέρος… Πιο ώριμο, πιο “ενήλικο”, πιο περίπλοκο στην υπόθεση του και αγγίζοντας ξανά θέματα όπως η προσωπική ελευθερία, τον βαθμό ελέγχου από τις κυβερνήσεις και την προσπάθεια των τελευταίων να κατακτήσουν και το τελευταίο νησί ελευθερίας του ανθρώπου, το Όνειρο. Όλα αυτά, ενώ στον παράλληλο κόσμο της Arcadia, παλιοί γνωστοί εμφανίζονται ολότελα αλλαγμένοι ενώ μια τυραννική θρησκεία απαγορεύει τη μαγεία και προσπαθεί να επιβάλει το θεό της με τον λόγο της και… το σπαθί της.
Όμως μια στιγμή… παρασύρθηκα, και οι αμύητοι θα πελάγωσαν ήδη.
Καταρχήν θεωρώ πως όσοι δεν έχουν παίξει το πρώτο “Longest Journey” είναι αμαρτωλοί και θα καούν στην κόλαση. Κατά δεύτερον, για να μη μιλάω και σας φαίνεται η γλώσσα μου Γραμμική Β, κάντε έναν κόπο και διαβάστε το review του για να μην ψάχνεστε με τα ονόματα.
Βρισκόμαστε στο έτος 2219, δέκα χρόνια μετά τα γεγονότα που άλλαξαν τη ζωή της April Ryan.
Γνωριζόμαστε με την ηρωίδα μας (τον πρώτο και πιο σημαντικό, από τους τρεις χαρακτήρες που θα χειριστούμε στη διάρκεια του παιχνιδιού), τη Zoe Castillo (καμία συγγένεια -thank god- με τον παίκτη του Άρη), μια 20χρονη συνηθισμένη κοπέλα, κάτοικο της εξωτικής Καζαμπλάνκα. Ζει με τον πατέρα της, έναν αρκούδο-παιχνίδι με ιδιαίτερες ικανότητες, μία φίλη που διατηρεί ένα περίεργο κατάστημα κι έναν φίλο, δημοσιογράφο, με τον οποίον είναι λίγο τσιμπημένη.
Αυτός ο δημοσιογράφος όμως, μετά από ένα τηλεφώνημα στη Zoe στο οποίο της υπόσχεται καυτές αποκαλύψεις, εξαφανίζεται. Η ηρωίδα μας, στην προσπάθειας της να εντοπίσει τα ίχνη του, θα μπλεχτεί σε μία ιστορία που θα την οδηγήσει στα πιο αλλόκοτα μονοπάτια που έχει γνωρίσει ποτέ άνθρωπος.
Ιστορίες μέσα σε ιστορίες, σκευωρίες μέσα σε σκευωρίες, οι δύο κόσμοι, της επιστήμης και της μαγείας, στα πρόθυρα του ολοκληρωτικού ελέγχου από μία κυβέρνηση και μία θρησκεία που δεν συμπαθούν πολύ όσους διαφωνούν με τα πιστεύω τους, η γνωστή μας April Ryan που έχει πάει με το μέρος των επαναστατών πια, μιας ομάδας ονειροπόλων που εναντιώνονται στις πρακτικές των Αποστόλων της νέας θρησκείας, ένας Απόστολος που στέλνεται να κυνηγήσει την αρχηγό των επαναστατών και καταλήγει να παλεύει ενάντια στη μονολιθική πίστη του, πλάσματα πέρα από κάθε φαντασία προσπαθούν να βρούνε το δρόμο τους, μία εταιρία ετοιμάζει μια δαιμονική συσκευή και το φάντασμα ενός κοριτσιού στοιχειώνει τα όνειρα όλων.
Το “Dreamfall” δεν μπορείς να το απολαύσεις χωρίς να έχεις παίξει το πρώτο μέρος (που όπως είπαμε είναι αμαρτία να μην το έχεις κάνει, μπλα μπλα…). Η μυθολογία των κόσμων δένει υπέροχα, οι χαρακτήρες έχουν εξελιχθεί, τα μέρη παραμένουν ίδια αλλά όλα έχουν αλλάξει, είναι σα να επισκέπτεσαι ένα μέρος που γνώριζες πριν πολύ καιρό και προσέχεις καθετί που δεν είναι το ίδιο. Η επίσκεψη ας πούμε στο πένθιμο Border House είναι από τις πιο δυνατές σκηνές του παιχνιδιού.
Αμαρτία είναι όμως και το τέλος του “Dreamfall”. Οι γυναίκες πρωταγωνιστές είναι ένα βήμα πριν από το θάνατο, ο Απόστολος μας έχει κάνει ένα μεγάλος λάθος, αυτό που σε όλο το παιχνίδι προσπαθούμε να αποτρέψουμε τελικά συμβαίνει και όλοι οι “κακοί” φαίνονται να κερδίζουν την παρτίδα. Και σα να μην έφταναν όλα αυτά, μόλις ολοκληρωθούν οι τίτλοι τέλους, υπάρχει ακόμα μία παράξενη σκηνή που υπόσχεται ακόμα και χωροχρονικά παράδοξα στο τρίτο μέρος.
Το τρίτο μέρος… ααααααααααχχχχχ… μια πονεμένη ιστορία. Ο Ragnar Tørnquist, ο συγγραφέας του έχει υποσχεθεί αμέτρητες φορές την ολοκλήρωση του, δεν φαίνεται όμως να βιάζεται. Αυτή τη στιγμή έχει αναλάβει τον σχεδιασμό ενός πολλά υποσχόμενου On-line κόσμου (“The Secret World”) και αν δεν μπει σε ένα δρόμο αυτό το project, μάλλον δεν θα δώσει και πολύ χρόνο στο τελευταίο μέρος της τριλογίας.
Κάτι υποσχέσεις για κυκλοφορίες σε μορφή κεφαλαίων τον Φεβρουάριο του 2012, όπως ξέρουμε καλά, δεν ευοδώθηκαν. Σταυρώνουμε τα δάχτυλα και ελπίζουμε… τι άλλο μπορούμε να κάνουμε;
Το δεύτερο ατόπημα είναι οι γρίφοι. Όσοι περιμένουν τα ψαξίματα και τις σπαζοκεφαλιές του πρώτου μέρους (που εντάξει, δεν ήταν και τίποτα μαθηματικά, αλλά σε καθυστερούσαν κάπως) καλύτερα να αφήσουν τις προσδοκίες τους στο σαλόνι. Το “Dreamfall” είναι περισσότερο μια σπάνια interactive εμπειρία παρά ένα adventure με την κλασική έννοια του όρου. Κάποια mini-games σπάνε τη ροή, άαααντε και κάποια αντικείμενα που πρέπει να βρεις τη θέση τους, αλλά μέχρις εκεί.
Δυστυχώς όλη η προσοχή δόθηκε στο σενάριο (όχι άδικα) αλλά και τον τεχνικό τομέα (βλέπε λίγο παρακάτω) και οι δημιουργοί έκαναν το παιχνίδι απίστευτα φιλικό ακόμα και για κάποιους που δεν έχουν αγγίξει mouse στη ζωή τους. Κρίμα, διαφορετικά θα είχα έτοιμο το πρώτο μου 5 1/2.
Τα γραφικά και η μουσική είναι δύο από τα πράγματα που δεν θα σε αφήσουν παραπονεμένο. Η πανδαισία χρωμάτων και η φαντασία των σχεδιαστών, δημιουργούν απίθανους τόπους: η χιονισμένη Marcuria, ο πράσινος κήπος του πλάσματος (θα τον καταλάβετε όταν φτάσετε), το μαγικό ταξίδι με το ιπτάμενο πλοίο αλλά ακόμα και η πανοραμική άποψη της Καζαμπλάνκα, όλα είναι προσεγμένα μέχρι το τελευταίο τους κομμάτι. Η μουσική είναι καταπληκτική, το παιχνίδι έχει το δικό του soundtrack, ενώ ιδιαίτερη μνεία πρέπει να γίνει στις φωνές όλων των χαρακτήρων.
Με δυο λόγια, το “DreamFall” είναι άξιος διάδοχος του “The Longest Journey”.
Σεναριακά τουλάχιστον απογειώνεται. Με λίγο πιο ενήλικη φρασεολογία, πιο ενήλικο περιεχόμενο (όχι πως το πρώτο δεν τα είχε αυτά, απλά στο δεύτερο έρχονται σε πρώτο πλάνο), με τους χαρακτήρες να ολοκληρώνονται λες και μιλάμε για βιβλίο, την υπόθεση να διακλαδίζεται σε άπειρα υπο-σενάρια. Δεν στέκεται στο ίδιο επίπεδο γρίφων και φυσικά υπάρχει και αυτό τέλος που χωρίς το τρίτο μέρος… είναι απλά για να δαγκώνεις ξυράφια.
Δεν μπορώ να το κρίνω σαν video game, έχει τις ατέλειες του, σαν ιστορία όμως, μου προκάλεσε τις ίδιες ανατριχίλες με το παρθενικό “Longest Journey” και δεν μπορώ να το θεωρήσω κάτι λιγότερο από τέλειο. Μια βουτιά στους κόσμους του θα σας πείσει κι εσάς.
Αλλιώς… στην κόλαση.
