Κάποτε ο Albert Einstein έθεσε το πιο σημαντικό, ίσως, ερώτημα που θα μπορούσε να κάνει ένας άνθρωπος « Είναι το σύμπαν φιλικό;» Η απάντηση που δίνουμε στο σημαντικό αυτό ερώτημα σχετικά με το σύμπαν, μπορεί να καθορίσει και τη στάση μας απέναντι στη ζωή.
Κάποτε ο Albert Einstein έθεσε το πιο σημαντικό, ίσως, ερώτημα που θα μπορούσε να κάνει ένας άνθρωπος « Είναι το σύμπαν φιλικό;»
Πως θα απαντούσατε στο ερώτημα αυτό; Αν πιστεύετε ότι το σύμπαν είναι πράγματι φιλικό και σας υποστηρίζει, αυτό προφανώς έχει τεράστια επιρροή στην συμπεριφορά σας και στην αντίληψή σας για τα πράγματα που σας περιβάλλουν. Το ίδιο ισχύει και στην περίπτωση που πιστεύετε ότι ο κόσμος είναι εχθρικός ή έστω αδιάφορος απέναντι στη μοίρα σας …
Ανάλογα με το πώς βλέπει κάποιος το σύμπαν, μπορούμε να υπολογίσουμε και την κατεύθυνση που θα ακολουθήσει στις αποφάσεις της ζωής του. Η απάντηση που δίνουμε στο σημαντικό αυτό ερώτημα σχετικά με το σύμπαν, μπορεί να καθορίσει και τη στάση μας απέναντι στη ζωή.
Ο Einstein δεν έδωσε απάντηση στο ερώτημα, δεν είπε αν είναι φιλικό ή όχι το σύμπαν …απλά είπε πως αυτή είναι η πιο σημαντική ερώτηση που θα μπορούσε να κάνει ένας άνθρωπος. Αυτό που επιλέγουμε να πιστεύουμε είναι και αυτό που έχει τη μεγαλύτερη σημασία. Κι εδώ είναι που τα πράγματα αποκτούν ιδιαίτερο ενδιαφέρον γιατί η επιλογή μας έχει μια πολύ ενδιαφέρουσα σχέση με τον κβαντικό κόσμο.
Με την ανακάλυψη των «μικρο-σωληνώσεων» των ανθρώπινων νεύρων, υπάρχουν κάποια στοιχεία που αποδεικνύουν ότι ο ανθρώπινος εγκέφαλος μπορεί να επεξεργαστεί κάποιες πληροφορίες σε κβαντικό επίπεδο, κάτι που μπορεί να ανοίξει τους ασκούς του Αιόλου στο μακροεπίπεδο της πραγματικότητας.
Σε μια διάλεξή του το 1978, ο John Michell έκανε ένα βήμα παραπάνω βασισμένος στην ιδέα αυτή, περιγράφοντας αυτό που έβλεπε σαν τη συνήθεια του σύμπαντος να «αντανακλά τις ιδέες που προβάλλονται σε αυτό, να παρέχει θετικές αποδείξεις για κάθε θεωρία που μπορεί πιθανά να διαμορφωθεί.» Όπως υποστήριξε, αυτό είναι κάτι που μπορεί να δοκιμάσει ο καθένας μόνος του. “Κάντε τον εαυτό σας να πιστέψει την πιο απίθανη ιδέα, παθιαστείτε μαζί της και σύντομα θα δείτε ότι θα βρίσκετε πολλές αποδείξεις που να την επιβεβαιώνουν.”
Σύμφωνα με τον Michell, το φαινόμενο αυτό μολύνει την επιστημονική έρευνα. “Ο μεγάλος Charles Fort παρουσίασε διάφορα περιστατικά όπου το ίδιο πείραμα έδωσε δύο διαφορετικά αποτελέσματα, το καθένα ικανοποιώντας το πείραμα.” Πρόσφατα, το ίδιο πρόβλημα σημειώθηκε σε έρευνες παραψυχολογίας σχετικά με την αίσθηση που έχουμε ότι κάποιος μας κοιτάζει. Ο ψυχολόγος Dean Radin υπογραμμίζει ότι το ανατριχιαστικό ενδεχόμενο ότι η επιστημονική εικόνα του κόσμου είναι κατά πολύ μέρος μιας συναινετικής ψευδαίσθησης, δεμένη με τη συμμετοχική φύση της κοινής μας συνείδησης και το φυσικό κόσμο.
“Το σύμπαν είναι τόσο γενναιόδωρο που δίνει στον καθένα, στον ιδιόρρυθμο, στο επιστήμονα, στον θρήσκο, την απόδειξη που επιβεβαιώνει τα πιστεύω του και τις θεωρίες του,” αναφέρει ο Michell.
Μελετώντας το ισοδύναμο της ενέργειας και της πληροφορίας, ο Vallee αποφάσισε ότι “ζούμε στο συνεταιρικό σύμπαν του λογισμικού επιστήμονα παρά στο αλληλοδιάδοχο σύμπαν του φυσικού.” Κάτι που σημαίνει ότι η συγκέντρωσή μας σε μια συγκεκριμένη ιδέα ή συναίσθημα μπορεί να μοιάζει με την εκτέλεση μιας κοσμικής αναζήτησης αρχείων …
Ο Michell υπογραμμίζει ότι είμαστε όλοι, μεμονωμένα αλλά και σαν ομάδα, υπεύθυνοι για τον κόσμο όπως αυτός είναι στην πραγματικότητα, με το πώς δηλαδή τον αντιλαμβανόμαστε.
“Δεν υπάρχουν πολλά αντικειμενικά στοιχεία να διαλέξουμε, κοσμολογικά, παραδοσιακά ή επιστημονικά,” επιμένει ο ίδιος, μια θεωρία που είναι ιδιαίτερα ριζοσπαστική. Αυτό όμως δεν χρειάζεται να μας οδηγήσει σε έναν εφιάλτη σχετικότητας, καθώς η δόμηση της πραγματικότητας είναι κατά ένα μεγάλο ποσοστό μια συλλογική τέχνη. Αφού μας επιστρέφεται από το σύμπαν αυτό που εμείς προβάλουμε σε αυτό, γιατί να μην πιστέψουμε στην καλύτερη δυνατή επιλογή; (Παράνοια είναι η πεποίθηση ότι ο κόσμος είναι εναντίον μας. Πρόνοια είναι η αίσθηση ότι το σύμπαν συνωμοτεί προς όφελός μας.)
Πως όμως μπορούν να συνδυαστούν οι θέσεις του Michell με το φτωχό βιοτικό επίπεδο, την εξαφάνιση των ειδών, τους πολέμους και την περιβαλλοντολογική καταστροφή; Αν οι προθέσεις μας παίζουν τόσο σημαντικό ρόλο στο σύμπαν μας, τότε προφανώς κάναμε πολύ κακές σκέψεις για μεγάλο χρονικό διάστημα.
Για τον «λογικό και υλιστικό» νου ο θάνατος είναι το τέλος όλως, και η σκέψη αυτή τροφοδοτεί την οργή του απέναντι στη φύση, η οποία έχει βρεθεί σε μια τέτοια κατάσταση απόγνωσης. Η καταστροφή του κόσμου είναι η εκδίκηση απέναντι σε έναν εξαφανισμένο Θεό, μια δραστική απόπειρα να επικαλεστούμε τις πνευματικές δυνάμεις.
Φαίνεται να έχουμε φτάσει σε έναν τοίχο όσο αφορά στο λαϊκό τρόπο που σκεφτόμαστε και αισθανόμαστε. Οι διαφημίσεις δεν αποδίδουν, η πολιτική δεν θεραπεύει και η επιστήμη δεν συνδέεται. Δεν είναι ότι δεν υπάρχουν επιλογές, αλλά η περιθωριοποίηση των επιλογών τροφοδοτούν μια έντονη απόγνωση, μαζί με την όλο και πιο έντονη αίσθηση ότι έχουμε ξεπεράσει το σημείο όπου δεν υπάρχει επιστροφή. Και είναι ειρωνεία το ότι η απόγνωση αυτή μπορεί να τονώσει τη βία, τους εθισμούς μας, προωθώντας ακόμα περισσότερο την τερατώδη κατανάλωση των πόρων μας και της ανθρώπινης δυναμικής.
Αυτός είναι και ο αληθινός φόβος μας για τον κόσμο που έχουμε φανταστεί να ζούμε. Αν τα παιδιά δεν ανατρέφονται σωστά σε σπίτια όπου υπερισχύει η πραγματική αγάπη, αλλά μεγαλώνουν σε μια κουλτούρα που υιοθετεί τη διαφθορά και έναν «δαρβινικό» ανταγωνισμό σχετικά με τους πόρους ζωής, το «φιλικό σύμπαν», το οποίο αν είχαν μεγαλώσει αλλιώς θα θεωρούσαν πραγματικότητα, μπορεί να είναι απόν για μια ολόκληρη ζωή.
Πιθανότατα, η απάντηση μας στο ερώτημα του Einstein δεν αφορά τίποτα περισσότερο από το να απαντήσει το ίδιο το σύμπαν με τη μεσολάβηση του ανθρώπινου νου. Δεν χρειάζονται πειράματα επιστημόνων, είναι μια υποκειμενική δοκιμασία που κάθε άνθρωπος πρέπει να περάσει μόνος του.
Όπως επισημαίνει ο συγγραφέας Charles Hansen στο βιβλίο του « Η τεχνολογία της αγάπης, το ερώτημα που έθεσε ο Einstein είναι παραπλανητικά απλό, “μοιάζει όμως να είναι η πιο βαθυστόχαστη ερώτηση, αφού δεν έχει απάντηση πέρα από την ανθρώπινη παρατήρηση όλως αυτό που είναι ο άνθρωπος και όλως αυτών που μπορεί να γίνει.”
