Elizabeth Bathory: Η κόμισσα της Ουγγαρίας, η Αιματοβαμμένη Κυρία του Καχτίτσε

Elizabeth Bathory: Η κόμισσα της Ουγγαρίας, η Αιματοβαμμένη Κυρία του Καχτίτσε

Πριν μισό μήνα περίπου, έχοντας μια συζήτηση για την βαριόμοιρη στήλη μου, αναφορικά με τα αφιερώματα διαφόρων προσωπικοτήτων, ξαναθυμήθηκα κάτι το προφανές που τείνω να το ξεχνάω: αυτή η στήλη αποτελείται κυρίως από βιογραφίες ανδρών. Δεν είναι κάτι που το κάνω επίτηδες, απλά δύσκολα βρίσκω γυναίκες που να με ενθουσιάζουν είτε για το διανοητικό τους κομμάτι, είτε για την μούρλα τους — γιατί είναι προφανές από την στήλη πως αυτά τα δύο με εξιτάρουν κυρίως.

Η αιτία που δεν με ενθουσιάζουν; Θα μπορούσα να πω πολλά, αλλά θα αρκεστώ στο πιο δυνατό χαρτί: οι γυναίκες μέσα στο πέρασμα της ιστορίας συνήθως το μόνο που έπρεπε να κάνουν είναι το να είναι όμορφες. Μόνο αυτό. Δεν θέλω να περάσω σε παραδείγματα, αλλά ανέκαθεν τον “δρόμο” μιας γυναίκας τον άνοιγε κυρίως η εξωτερική της εμφάνιση. Όλα τα άλλα απλά υπήρχαν.

Προσωπικά, όλο αυτό περί “γυναικείας ομορφιάς” και του τι μπορείς να απολάβεις από αυτήν, από ένα σημείο και μετά άρχισε να με απωθεί, κυρίως όταν άρχισα να συναναστρέφομαι περισσότερο με τους ανθρώπους τριγύρω μου και να βλέπω πίσω από πανέμορφα πρόσωπα, κάκιστο ψυχισμό και σάπια μυαλά. Όχι μόνο σε κοπέλες, αλλά όπως προανέφερα πάντα αυτές είχαν το βάρος να είναι όμορφες. Ναι, είναι βάρος, ρώτα απλά, γλυκέ μου αρσενικέ, την πιο τιτίζα θηλυκιά του κύκλου σου, πόσο χρόνο, χρήμα και σωματικό πόνο επενδύει για “να είναι όμορφη” και θα καταλάβεις τι εννοώ.

Ας μην επεκταθώ σε αυτό όμως και ας επιστρέψω στο ότι θυμήθηκα πως αυτή η στήλη στην θεματολογία της υστερεί από “γυναικείο δυναμικό”. Πάνω στο μπίρι-μπίρι, η φίλη με την οποία συζητούσα επί του θέματος μου πέταξε την ιδέα: “Γιατί δεν γράφεις για την Bathory;“

Χμ. Να είμαι ειλικρινής, η κυρά Elizabeth Bathory (ελληνικά: Ελισάβετ Μπάθορι), παρά τους φανς που έχει και παρά της αηδιαστικά μεγάλης παραφιλολογίας γύρω από το όνομα της, ποτέ δεν με ενθουσίαζε. Για εμένα ήταν μια τύπισσα με αρκετά ψυχολογικά και τον κύριο νταλκά κάθε γυναίκας: να παραμείνει όμορφη.

“Τότε γιατί γράφεις για αυτή;” Καλή ερώτηση. Πέραν του ότι κρατάω τις δυνατές βιογραφίες για τις αλκυονίδες μέρες μετά την τρισκατάρατη εξεταστική, θεωρώ πρόκληση το να γράψω για μια περσόνα που δεν μου κάνει το “κλικ” που πιστεύω πως πρέπει να μου κάνει και τέλος ο ψυχαναγκαστικός μου εαυτός μου φωνάζει: “Πρέπει να γράψεις και για καμιά γκόμενα!” Τρου δατ. Πόση τεστοστερόνη πια; Σε λίγο θα βγάλω και εγώ αρχίδια — δεν νομίζω να με χαλούσε βέβαια, αλλά έτερον εκάτερον.

Πάμε όμως στην Elizabeth. Γνωστότατη περίπτωση φονικής τύπισσας, που στα μάτια του “απλού κοσμάκη” έχει την ταγκιά της βαμπιρικής ύπαρξης, ενώ με την αφεντιά της έχει ασχοληθεί μέχρι και η τελευταία τρύπα του ζουρνά.

Από μια ηλικία και μετά άρχισε να την βρίσκει δολοφονώντας παρθένες, ενώ ο θρύλος θέλει να τους πίνει το αίμα για να μείνει νέα. Αν ισχύουν οι βρώμες περί αιμοποσίας, θα είχε απίστευτο γέλιο αν σε ένα παράλληλο σύμπαν πετούσαμε την Elizabeth σε ένα θάλαμο με οροθετικές παρθένες και της δίναμε το ελεύθερο να κάνει τα κολπάκια της, ενώ παράλληλα γνώριζε τι παίζει με τον HIV. Για φαντάσου την κόμισσα μας να κοιτάζει τις παρθένες με μάτι που γυαλίζει, ενώ ξέρει ότι δεν κάνει να τις αγγίξει. Χαριτωμένα σαδιστικό.

Όμως νομίζω είσαι εδώ για να διαβάσεις για την ζωή και το εγκληματικό έργο της Elizabeth Bathory και όχι για υποστείς εμένα και το κακό μου μαύρο χιούμορ. Ας ασχοληθούμε λοιπόν με την Εξοχότητα της.

Η κόμισσα Elizabeth Bathory de Ecsed (γνωστή και ως “Erzebet” ή “Alzbeta” σε όσους μιλάνε ουγγρικά ή σλοβακικά αντίστοιχα) γεννήθηκε στις 7 Αυγούστου του 1560 — κατά άλλες εκδοχές του 1561, αλλά για έναν χρόνο δεν θα χαλαστούμε. Ήταν γόνος καθάριος της τότε ισχυρής, στην κεντροανατολική Ευρώπη, οικογένειας Bathory. Με την λέξη “καθάριος” εννοώ οριτζινάλε προϊόν αιμομιξίας.

Ο πατέρας της George Bathory άνηκε στον κλάδο “Ecsed” της οικογένειας, ενώ η μητέρα της Anna Bathory στον κλάδο “Somlyo“. Παρά τους διαφορετικούς κλάδους, μην νομίζεις πως σωζόταν και πολύ το πράμα. Ως γνωστόν, η συνήθης πρακτική τότε ήταν το σόι να παντρεύεται και να γεννοβολά εκ των έσω, για διατήρηση “καθαρότητας” αλλά και περιουσίας.

Στο σόι της Elizabeth αυτό το βιολί κρατούσε πολλές γενιές, με αποτέλεσμα μεγάλο ποσοστό της οικογένειας να έχει πληρώσει το “βιολογικό ατόπημα” της αιμομιξίας. Η Elizabeth, παρά τη μεγάλη φήμη της, αποτελούσε τυπικότατη περίπτωση στην οικογένεια Bathory. Μεγαλομανής, βαρεμένη, έκφυλη, μαγισσόπληκτη και δαιμονολάτρισσα, μόνο που αυτό που την έκανε να ξεχωρίζει από τους υπόλοιπους επιληπτικούς, αιμοφιλικούς και κακότροπους συγγενείς της, ήταν πως έγινε πιο απροκάλυπτα φονική. Παρεμπιπτόντως υπάρχει μεγάλο ενδεχόμενο να έπασχε από επιληψία.

Λέγεται πως στα 4-5 χρόνια της, άρχισε να αποδεικνύεται πως “κάτι δεν πάει καλά μαζί της” καθώς υπέφερε από seizures που της προκαλούσαν έντονες εκρήξεις θυμού και απώλεια ελέγχου των πράξεων της. Η φαμίλια της πάντως δεν παίζει να έδωσε και μεγάλη σημασία σε αυτό το πρόβλημα, μιας και ήταν “συνηθισμένοι οι Bathorys από τους επιληπτικούς” (κατά το “συνηθισμένα τα βουνά από τα χιόνια” — ποιος σου είπε ότι θα γλιτώσεις από τα κακά μου λογοπαίγνια;).

Μεγαλώνοντας η Elizabeth, μπορεί να ήταν απελπιστικά δύσθυμη, αλλά ήταν μορφωμένη δύσθυμη. Αν το ήθελε μπορούσε να σε βρίσει σε άπταιστα ουγγρικά, λατινικά και ελληνικά (με ερασμιακή προφορά υποθέτω). Επίσης, από νωρίς άρχισε να ανοίγει τα πόδια της από εδώ και από εκεί. Στα 14 της γέννησε το πρώτο της παιδί, την Anastasia, με έναν έφηβο υπηρέτη του κάστρου Ecsed, στο οποίο πέρασε τα παιδικά της χρόνια.

Σκάνδαλο! Σκάνδαλο! Και ποιος θα βγάλει το φίδι από την τρύπα;

“Εγώ! Εγώ!” απάντησε πρόθυμα η μητριά της μικρής άτακτης Elizabeth, η δούκισσα Ursula Nadasdy και με συνοπτικές διαδικασίες την πάντρεψε με τον γιο της Ferencz Nadasdy που τότε ήταν 26 χρονών και λογοδοσμένος με την Elizabeth, από τότε που αυτή ήταν 11. Αχ! Όμορφα ενδοοικογενειακά ειδύλλια! Η πεθερά Ursula φρόντισε αυτός ο γάμος να έχει μεγάλο σούσουρο, μέχρι και τον Ούγγρο αυτοκράτορα Maximilian κάλεσε, αν και αυτός την ζάρταρε διακριτικά, μιας και δεν είχε χρόνο να ασχοληθεί με τα ξιπασμένα τρελόσογά τους.

Μετά το όμορφο αυτό συνταίριασμα, το ζεύγος εγκαταστάθηκε στο κάστρο του Ferencz στο Sarvar. Την πρώτη 10ετία του γάμου, πέρα του ότι ο Ferencz έλειπε συνέχεια σε πολέμους και εκστρατείες (στην πιάτσα κυκλοφορούσε ως ο “Μαύρος ήρωας της Τρανσυλβανίας“), δεν κατάφερε να κάνει την Elizabeth μανούλα.

Από τα 25 της και μετά όμως, η δικιά μας άρχισε να γεννοβολά και σε λιγότερο από μια 10ετία απέκτησε 3 κόρες, την Anna, την Ursula (να μην δώσουμε το όνομα της πεθεράς;) και την Katherina. Τέλος το 1598 απέκτησε τον πολυπόθητο γιο – διάδοχο τον Paul, και μετά πρέπει να ζήτησε από κάποιον Ούγγρο πρόγονο του Ζαϊκλονιού να την στειρώσει με πυρακτωμένη βελόνα πλεξίματος.

Πέρα της εξάπλωσης του ζαβού της γονιδίου, η κόμισσα, επειδή ο Ferencz κάθε τρεις και λίγο την έκανε για να κυνηγήσει και να κακοποιήσει Τούρκους (trend που λάνσαρε ο Vlad Tepes κάναν αιώνα πριν), βαριόταν του θανατά και μέσα στην απομόνωση των Καρπάθιων δασών άρχισε να της τη βαράει παραπάνω απ’ ότι συνήθως. Πέρα το ότι άρχισε να γίνεται πιο σιχαμένο ναρκισσάκι απ’ ότι ήδη ήταν, τρώγοντας ώρες ολόκληρες μπροστά στον καθρέφτη της, είχε καταφέρει να πηδήσει τους περισσότερους άντρες του υπηρετικού της προσωπικού.

Όταν δε ο καιρός ευνοούσε, έμπαινε στην άμαξα της και πεταγόταν μέχρι την kinky και bisexual θεία της, την Karla Bathory, παρέα με την οποία οργάνωναν ομαδικά όργια — ξέρεις τώρα, χειμώνας κρύο, γιατί να μην γίνουμε 22;

Εκείνα τα οργιάκια πρέπει να την έκαναν να συνειδητοποιήσει τον σαδιστικό της χαρακτήρα και έτσι με τα κόλπα βασανισμού που έμαθε από τον άντρα της και με την βοήθεια 4 πιστών της υπηρετών (του οικονόμου του πύργου Johannes Ujvary, της νοσοκόμας της Ilona Joo, της μάγισσας Dorottva Sventes και της Anna Darvula) άρχισε το project “βασάνισε την πιτσιρίκα“, όπου ξεκίνησε με τον βασανισμό διάφορων νεαρών υπηρετριών της. Εκείνο τον καιρό λέγεται πως είχε και έναν εραστή στην αυλή της, τον Thorko, που την μύησε στην μαύρη μαγεία — όχι άλλη καρπαθιανή καφρίλα! Για τ’ όνομα της Έριδας!

Έλα όμως να σου διηγηθώ πως από το σφάξιμο κοκοριών στο όνομα του Σατανά και τον βασανισμό κορασίδων, πέρασε στην θανάτωση τους και απέκτησε την ρετσινιά του μπαμπιριού.

Που λες, η Elizabeth, στα νιάτα της, πέρα της κακοτροπιάς της, ήταν γνωστή και για την ομορφιά της: λευκό δέρμα, μαύρα μαλλιά, ανοιχτά μελιά μάτια. Μάλλον ήταν ωραίο κομμάτι, αλλά και να μην ήταν, η ίδια θεωρούσε τον εαυτό της θεσπαίσιο. Το πρόβλημα είναι πως η “τελειότητα” της εξωτερικής εμφάνισης είναι παροδική και για πολλούς όταν μια γυναίκα αρχίσει και “σπάει”, παύει να θεωρείται όμορφη.

Ε, αυτή η αντίληψη περί “σπασίματος’ πρέπει να κρατούσε από τότε και όταν η Elizabeth αντίκρισε την πρώτη της ρυτίδα, πρέπει να έπαθε ντουβουρτζά.

Και όσο σοβά και να βάλεις, όσα κοσμήματα και να φορτωθείς, το γήρας φαίνεται, πράγμα που η δικιά μας, σαν εφ’όρου ζωής κακομαθημένο ον, δεν μπορούσε να αποδεχτεί. Έτσι το να μείνει νέα και όμορφη της έγινε εμμονή και όταν ζεις με εμμονές αρχίζεις και βλέπεις πράγματα που δεν υπάρχουν.

Έτσι, η ιστορία λέει πως η Elizabeth πάνω στον εκνευρισμό της χτύπησε άσχημα μια νεαρή υπηρέτρια της, σε σημείο που την έκανε να ματώσει, και μετά “είδε” πως το σημείο στο χέρι της, το οποίο είχε λερωθεί με το αίμα της κοπελιάς είχε ξανανιώσει. Αφού συμβουλεύτηκε τους “ειδικούς” της και την επιβεβαίωσαν ότι αυτό που ισχυρίζεται στέκει (δεν μπορούσαν να κάνουν και αλλιώς) το project άλλαξε όνομα και έγινε: “Αφαίμαξε την παρθένα!“

Το τι παραφιλολογία θα ακούσεις περί “λουτρών αίματος”, “μηχανών αφαίμαξης” και άλλων τέτοιων φρικιαστικών δεν λέγεται. Το σίγουρο ήταν πως όντως είχε issues με το αίμα παρθένας, θεωρώντας ότι την ξανανιώνει. Επίσης αφού έχασε και τον άντρα της στα 44 της, εντατικοποίησε όλη αυτήν την psycho, φονική μασκαράτα της, μήπως και βρει καινούριο σύζυγο.

Για να βρίσκει φρέσκο πράμα, έβαζε τα τσιράκια της να κάνουν scout στα γύρω χωριά και να μαζεύουν πιτσιρίκες, λέγοντας πως τις θέλει η δούκισσα για υπηρετικό προσωπικό και πως μπαίνοντας στην αυλή της θα είχαν ευκαιρίες κοινωνικής ανέλιξης που τα χωματοχώρια στα οποία ζούσαν ποτέ δεν θα τους τις προσέφεραν. Έλα όμως που η μοναδική ανέλιξη που είχαν οι κοπελίτσες ήταν σε καμιά αλυσίδα που κρέμονταν από το ταβάνι του dungeon της δούκισσας μας.

Βέβαια από ένα σημείο και μετά άρχισε να το παρακάνει με τις καφρίλες της, πράγμα που της βγήκε σε κακό. Όταν πέθανε η Darvula, η δούκισσα πήρε μια ακόμη μάγισσα στην δούλεψη της, την Erzsi Majorova, η οποία είχε την φαεινή ιδέα πως για να ξανανιώσει η δούκισσα έπρεπε να κόψει το junk food-αίμα από χωριατοπούλες και να το ρίξει στο gourme αριστοκρατικό. Έτσι κάθε κοπελιά της υψηλής κοινωνίας που έμπαινε στο κάστρο της Bathory το πολύ πολύ να έβγαινε αφαιμαγμένη και κακοποιημένη, αν δεν την έθαβαν κάπου μέσα στο κάστρο.

Εν τω μεταξύ, τις κηδείες όλων αυτών των άτυχων πλασμάτων τις αναλάμβανε ένας λουθηρανός ιερέας, που εν τέλει ανακάλυψε τι διάολο γινόταν και κάθε βδομάδα κήδευε μια ντουζίνα κοπελιές. Μόνο που αποφάσισε να σπάσει την σιωπή του λίγο πριν πεθάνει, αφήνοντας πίσω του ένα γράμμα για τις “ομορφιές” που έπαιζαν στο κάστρο της Bathory.

Αυτό όμως έπεσε στα σωστά χέρια αργότερα. Πριν διαβαστεί το γράμμα είχαν γίνει άλλα φάουλ. Οι χωρικοί άρχισαν να βρίσκουν πτώματα κοριτσιών πεταμένα γύρω από το κάστρο και 4 από αυτά αναγνωρίστηκαν.

Οι χωρικοί έκαναν επίσης τα σωστά connections και κατάλαβαν τι παίζει στο κάστρο, ενώ μια κοπέλα που καταγόταν από καλή οικογένεια κατάφερε να δραπετεύσει από την Elizabeth και να διαδώσει παραέξω το τι γινόταν εκεί μέσα. Κάπως έτσι όλο αυτό το χάλι τράβηξε την προσοχή του τότε βασιλιά της Ουγγαρίας Matthias, όπου έστειλε τον ξάδερφο της Elizabeth, Gyorgy Thurzo να κάνει ντου στο κάστρο της Bathory. Έτσι και αλλιώς με την αριστοκρατία δεν ήταν in good terms η δικιά μας, γιατί πέρα απ’ το ότι τους έτρωγε τις κόρες, χρωστούσε και τα μαλλιοκέφαλα της, οπότε δεν στοίχιζε σε κανέναν το αν θα την καταδίκαζαν.

Έγινε το ντου λοιπόν, οι στρατιώτες του Thurzo βρήκαν το σκηνικό της φρίκης εκεί μέσα, συνέλαβαν με συνοπτικές διαδικασίες τους συνεργάτες της δούκισσας και άφησαν την Elizabeth σε κατ’ οίκον περιορισμό στο κάστρο της. Ένα χρόνο αργότερα, το 1611, ξεκίνησε η διαδικασία της δίκης — αυτή η γραφειοκρατία πάντα με χάρη χελώνας πήγαινε.

Οι συνεργάτες της καταδικάστηκαν σε θάνατο και μάλιστα η Ilona και η Dorottva ρίχτηκαν στην πυρά, αφού πρώτα τους ξερίζωσαν τα δάχτυλα — να μην ασκήσουμε το παραδοσιακό σπορ του καψίματος της μάγισσας άλλωστε; Για την Bathory, η οποία βέβαια δεν μπήκε καν στον κόπο να πατήσει στην δίκη ή να μιλήσει για τα εγκλήματα της, είτε υπερασπιζόμενη τον εαυτό της είτε ζητώντας συγχώρεση, τα πράγματα ήταν πιο “ελαφριά”. Βλέπεις ο νόμος στην Ουγγαρία απαγόρευε την θανάτωση ευγενών, έτσι καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη, μέσα σε ένα ασφυκτικά κλειστοφοβικό δωμάτιο του dungeon της, που κτίστηκε αποκλειστικά για αυτήν.

Βέβαια αυτό δεν κράτησε για πολύ. Συνήθως “κακό σκυλί, ψόφο δεν έχει”, αλλά η Elizabeth στον τρίτο χρόνο του εγκλεισμού της, έβγαλε νυχτεριδοφτεράκια και πέταξε στα έγκατα της Κολάσεως. Στις 21 Αυγούστου του 1614 ο δεσμοφύλακας της την βρήκε νεκρή στο κελί της. Ειρωνεία αν σκεφτείς πως πέθανε στον ίδιο χώρο που σκότωσε γύρω στα 650 άτομα. Οι κάτοικοι των γύρω χωριών αρνήθηκαν βέβαια να θαφτεί αυτό το έκφυλο πλάσμα στη γη τους και εν τέλει η σωρός της, κατόπιν εξορκισμού, θάφτηκε στην γη των Ecsed.

Ετσι μας τελείωσε η Bathory μαζί με τα μίνι αιματοκυλίσματα που προκάλεσε το πέρασμα της από το χωροχρονικό μας συνεχές. Η ιστορία της είχε θαφτεί για καιρό, για να ξαναβγει στο φως έναν αιώνα μετά τον θάνατο της και να αρχίζει σιγά-σιγά να γίνεται γνωστή επηρεάζοντας ακόμα και την πιο πρόσφατη κουλτούρα. Έχουν γραφτεί βιβλία για την αφεντιά της, έχουν γυριστεί ταινίες, κυκλοφορούσε σαν black metal μπάντα μέχρι το 2004 και πολλά άλλα.

Πολύ κακό για το τίποτα If you ask me, αλλά όπως την βρίσκει ο καθείς. Σίγουρα παραήταν φονική για να περάσει στο ντούκου και το ότι ήταν θηλυκό της έδινε μπόνους πόνους. Όπως και να το κάνουμε αν την δεις λίγο πιο προσεχτικά την ιστορία, θα καταλάβεις πως έπαιξε μεγάλο ρόλο το όλο discrimination που υπάρχει μεταξύ των δύο φύλων, όπως και η σεξουαλική καταπίεση — και αυτό δεν το λέω εγώ αλλά ο καθηγητάς Richard McNally και ξέρω πως την βρίσκεις με αυθεντίες.

Κλείνοντας λοιπόν, δεν θα αναφερθώ στο πόσο “κακή” είναι η ματαιοδοξία και η μεγαλομανία και τι δεινά φέρνουν στην ανθρωπότητα, αλλά στο ότι κάτι τέτοιες μαλακίες είναι έκδοχα της εκ γενετής χαζομάρας που μας δέρνει σαν είδος, που από την μία θεωρούμε ότι είμαστε μικροί και αλάνθαστοι θεοί, και από την άλλοι αισθανόμαστε τόσο αδύναμοι και έρμαια εξωτερικών δυνάμεων που ριχνόμαστε σε κάθε είδους ηλιθιότητα για να νιώσουμε σίγουροι με τον εαυτό μας. It’s in our nature I guess, αν και νομίζω πως δεν είμαι το κατάλληλο άτομο για να κάνω κηρύγματα τέτοιας φύσεως.

That’s all folks, τα λέμε από ‘βδομάδα.