Πλατφόρμα: Playstation, Windows, Xbox
Εταιρεία Ανάπτυξης: Quantic Dreams
Είδος: Action, Adventure
Μας άρεσαν:
- Μοναδικό. Αλλά στην κυριολεξία μοναδικό.
- Ιδανικό πάντρεμα adventure και action.
- Ξεχωριστή εμπειρία με τρόπο που δεν μπορώ να περιγράψω
Δε μας άρεσαν: Αυτό το χαρμάνι δεν κάνει για πολλούς
Η αξιολόγηση μας: 4 / 5 – Πολύ Καλό
Παρουσίαση του παιχνιδιού
Λίγο πολύ, ο ρόλος κάθε είδους στα video games είναι ξεκαθαρισμένος: τα adventures και τα strategies ακονίζουν το μυαλό, τα action και τα λοιπά παρακλάδια τα αντανακλαστικά, τα RPGs φροντίζουν να σε βυθίζουν σε ξεχωριστούς κόσμους ενώ τα on-line games να σε φέρνουν πιο κοντά σε ανθρώπους το ίδιο καμένους με σένα.
Υπάρχουν φυσικά και κάποια παιχνίδια που προσπαθούν να παντρέψουν τα είδη, άλλες φορές επιτυχημένα (Deux X), τις περισσότερες αποτυχημένα, μιας και παίρνουν ένα είδος που έχει φανατικούς υποστηρικτές (βλέπε adventures) και με το στανιό επιχειρούν να το μπασταρδέψουν με ότι πουλάει την εκάστοτε εποχή. Αποτέλεσμα οι gamers, και οι μεν και οι δε, να βλέπουν μια μετριότητα για τα δικά τους γούστα.
Υπάρχουν όμως και κάποια παιχνίδια, που βρίσκουν τη χρυσή τομή, ανακατεύουν τα συστατικά ιδανικά και η μαγιά είναι κάτι το πολύ ξεχωριστό, που εμφανίζεται μια φορά στις τόσες. Ένα τέτοιο παιχνίδι είναι το Fahrenheit.
Πρώτα απ’ όλα δεν είναι adventure. Οι φανατικοί της στήλης να ξεχάσουν εκείνα που ήξεραν: αφήνω τον χαρακτήρα μου σε ένα μέρος να κάθεται και σκέφτομαι με τις ώρες τη λύση ενός γρίφου.
Εδώ ο χρόνος, είναι σχεδόν πάντα ο πιο επικίνδυνος αντίπαλος. Θα βρεθούν και γρίφοι στο διάβα σου και δύσκολες καταστάσεις που πρέπει να τις ξεπεράσεις, όμως το αμείλικτο ρολόι θα κρέμεται πάνω από το κεφάλι σου σαν δαμόκλειος σπάθη. Είναι action ναι, σε πάρα πολλά σημεία. Όταν ο χαρακτήρας προσπαθεί να κάνει κάτι που απαιτεί ντελικάτες κινήσεις (να παίξει κιθάρα ή να κάνει επιτυχημένο σεξ), παρουσιάζεται στην οθόνη μια αλληλουχία πλήκτρων που πρέπει ο παίκτης να την ακολουθήσει στην εντέλεια.
Όταν κάνει κάτι που απαιτεί σωματική καταπόνηση, τότε ο παίκτης πρέπει να ξεσκιστεί να πατάει ένα συγκεκριμένο πλήκτρο. Όταν κινείται στο χώρο και ανοίγει πόρτες ή σκαρφαλώνει τοίχους, πρέπει με το mouse να πραγματοποιεί ελλείψεις και μανούβρες! Και, ενώ δεν είναι ούτε κατά διάνοια RPG, σε τυλίγει στο απόκοσμο περιβάλλον του, το δριμύ ψύχος της πόλης της Νέας Υόρκης σε περονιάζει, νιώθεις πως το τέλος πλησιάζει με κάποιον αποτρόπαιο και παράξενο τρόπο.
Ξεκινώντας, βλέπεις έναν χαρακτήρα σε ένα φαγάδικο, να πηγαίνει στην τουαλέτα να πλύνει τα χέρια του. Εκεί βρίσκεται κι ένας ακόμα τύπος. Ο τελευταίος βρίσκεται σε κατάσταση έκστασης, κάποιος τον ελέγχει, παίρνει ένα μαχαίρι και σφάζει τον ανυποψίαστο πελάτη. Ο δολοφόνος συνέρχεται και βρίσκεται με ένα πτώμα στα πόδια του κι ένα ματωμένο μαχαίρι στα χέρια του… και δεν θυμάται τίποτα. Και σε λίγο καταλαβαίνει ο παίκτης πως αυτός είναι ο ήρωας του! Και πρέπει να βρει γρήγορα τρόπο να φύγει από ‘κει μέσα, πριν έρθει η αστυνομία.
Ναι, το παιχνίδι σε ρίχνει κατευθείαν στα βαθιά. Μόλις (και αν) τα καταφέρεις να ξεφύγεις, παίρνεις το ρόλο των δύο αστυνομικών που θα ασχοληθούν με την υπόθεση. Ένα ακόμα έξυπνο τρικ. Προχωρώντας το σενάριο, θα συνειδητοποιήσουν (και οι τρεις χαρακτήρες) πως βρίσκονται μπροστά σε μια σειρά τελετουργικών φόνων που τους πραγματοποιούν άνθρωποι που δεν θυμούνται να τους έχουν διαπράξει.
Το ποιος κρύβεται πίσω απ’ όλα αυτά, ποιοι είναι οι σκοποί του και γιατί ο πρώτος μας ήρωας είναι ο μοναδικός που μπορεί να βρει άκρη, θα απαντηθούν στη διάρκεια του παιχνιδιού, για να καταλήξουν στο ένα από τα τρία εναλλακτικά φινάλε, που θα εξαρτηθούν από τις επιλογές του παίκτη καθ’ όλη τη διάρκεια της ιστορίας.
Όταν πρωτοκυκλοφόρησε το Fahrenheit, πολλοί ήταν εκείνοι που δεν το συμπάθησαν: υπερβολικά γρήγορο για τους adventurάδες, εκλεπτυσμένο για τους λάτρεις των actions. Παράξενο για τους περισσότερους. Παρόλαυτά πούλησε καλά για αρκετό καιρό. Και δεν είναι περίεργο που όσοι το έπαιξαν και το τερμάτισαν, είχαν μόνο καλά λόγια να πούνε γι’ αυτό.
Για μένα υπήρξε ξεχωριστή εμπειρία. Δεν είχα βιώσει κάτι ανάλογο ως τότε ως gamer. Τσατιζόμουν, εκνευριζόμουν όταν έκανα κάποιο λάθος, κρατούσα την ανάσα μου όταν ήταν να επιχειρήσω μια δύσκολη αλληλουχία πλήκτρων.
Τα γραφικά του είναι καταπληκτικά. Ακόμα και σήμερα δεν γίνονται εμπόδιο σε κανέναν να το απολαύσει σε όλο του το μεγαλείο. Έχει ένα άκρως ατμοσφαιρικό soundtrack ενώ ακόμα και οι φωνές των χαρακτήρων είναι εξαιρετικά προσεγμένες. Είναι ένα παιχνίδι που σε κάθε λεπτομέρεια δόθηκε η προσοχή που της έπρεπε.
Μετά το Fahrenheit κανείς δεν δοκίμασε να ακολουθήσει το δρόμο που άνοιξε. Έμεινε μοναχό του μέσα στο χρόνο, φάρος μιας δικής του εποχής και παραξενιάς.
Δεν θα πω κρίμα, γιατί αυτή είναι η μοίρα των unique παιχνιδιών.
Αξίζει όμως, σε κάθε περίπτωση, να το δείτε, να το παίξετε, να μοιραστείτε την μυστική του γνώση και εν τέλει, να έχετε να λέτε πως δοκιμάσατε κάτι που άλλος κανείς δεν το δοκίμασε.
