From Dusk Till Dawn (1996): Από το σούρουπο ως την αυγή

From Dusk Till Dawn (1996): Από το σούρουπο ως την αυγή

Σύνοψη ταινίας: From Dusk Till Dawn (1996)

  • Σκηνοθέτης: Robert Rodriguez
  • Ηθοποιοί: Danny Trejo, Fred Williamson, George Clooney, Harvey Keitel, Juliette Lewis, Quentin Tarantino, Salma Hayek, Tom Savini
  • Είδος: Splatter, Δράσης, Θρίλερ, Κωμωδία, Φαντασία
  • Έτος κυκλοφορίας: 1996

Θετικά: Καλογραμμένοι διάλογοι, εκπλήξεις, έξυπνη σκηνοθεσία.

Αρνητικά: Όσο καλογυαλισμένο και αν είναι, παραμένει ένα B-movie.

Η αξιολόγηση μου: 5 / 5 – Αριστούργημα.

Επιπλέον από τη μεριά μου οφείλω να επισημάνω πως ο ελληνικός τίτλος της ταινίας είναι «Από το σούρουπο ως την αυγή».

Ας περάσουμε τώρα στην παρουσίαση της ταινίας.

Στο παρελθόν η παρούσα στήλη έχει προτείνει αρκετές ταινίες οι οποίες προσφέρουν απλόχερα διασκέδαση, χωρίς να παίρνουν τον εαυτό τους πολύ στα σοβαρά. Είναι απαραίτητο να θυμόμαστε ότι το σινεμά έχει και αυτή την ιδιότητα, του διασκεδαστή, και να την χρησιμοποιούμε όταν την χρειαζόμαστε.

Για την γενιά των τριαντάρηδων (πάνω κάτω), τα ονόματα των Tarantino και Rodriguez υπηρέτησαν αυτή ακριβώς την ανάγκη του κοινού και αναδείχτηκαν σε σημαντικούς (αν όχι τους σημαντικότερους) εκφραστές της. Οι δύο σκηνοθέτες αντιληφθήκανε από νωρίς ότι η κινηματογραφική τους ματιά συγγενεύει και γίνανε επιστήθιοι φίλοι. Τόσο πολύ, που δεν δίστασαν να συνεργαστούν σε project ή να αναλάβουν διάφορα καθήκοντα ο ένας στα φιλμ του άλλου.

Η πρώτη συνύπαρξή τους ήταν στο σπαρταριστό Four Rooms (1995), όμως εκεί ο καθένας γύρισε την δική του ιστορία, οπότε δεν ήταν ακριβώς συνεργασία αλλά συστέγαση. Η πρώτη πραγματική συνεργασία ήταν στο From Dusk Till Dawn, όπου ο Tarantino δημιούργησε ένα πνευματώδες σενάριο βασιζόμενος σε μια ιστορία του Robert Kurtzman και ο Rodriguez το ζωντάνεψε με τον δικό του «φλογερό» τρόπο.

Το φιλμ είναι χωρισμένο ουσιαστικά σε δύο μέρη. Στο πρώτο, έχουμε μια καθαρά γκανγκστερική ταινία. Δύο αδέρφια (Σεθ και Ρίτσι Γκέκο) που μόλις κάνανε μια αιματηρή ληστεία τράπεζας ψάχνουν τρόπο να περάσουν τα σύνορα του Τέξας με το Μεξικό ενώ η αστυνομία έχει εξαπολύσει ένα ανθρωποκυνηγητό εναντίον τους. Οι διάλογοι είναι στο γνωστό ύφος που λάνσαρε ο Tarantino και όλες οι σκηνές επικεντρώνονται στο πώς δρουν οι δύο καταζητούμενοι.

Η ενημέρωση έρχεται από τα ΜΜΕ και ο θεατής ζει μέσα από τους πρωταγωνιστές. Η λύση στο πρόβλημα τους εμφανίζεται με την μορφή μιας οικογένειας που μετακινείται με αυτοκινούμενο τροχόσπιτο. Πλέον τα αδέρφια γίνονται και απαγωγείς και για χάρη της υπόθεσης, το πέρασμα στο Μεξικό επιτυγχάνεται. Στο κομμάτι αυτό της ταινίας αναπτύσσονται επαρκώς οι χαρακτήρες και δίνονται οι πληροφορίες για την προέλευση του καθενός. Όμως, τι μπορεί να περιμένει κανείς από μια τέτοιου είδους ταινία όταν πλέον ο στόχος των κακοποιών έχει επιτευχθεί;

Η απάντηση έρχεται στο δεύτερο μέρος, όπου η ταινία μετατρέπεται σε τρόμου/δράσης με κωμικά στοιχεία, στα χνάρια των B-movie-αισθητικής δημιουργιών του Carpenter και του Romero. Αν το πρώτο μέρος έχει την εγκεφαλική στάμπα του Tarantino, το δεύτερο είναι μια σπουδή σε αυτό που κάνει καλύτερα ο Rodriguez: πιστολίδια, βίαιοι θάνατοι και διαμελισμοί.

Όλα αυτά συμβαίνουν στο απομονωμένο μπαρ που πρέπει να περιμένει η παρέα μέχρι να έρθει το ξημέρωμα και ο Μεξικάνος σύνδεσμος των αδερφών Γκέκο. Δεν μπορώ να δώσω περισσότερες λεπτομέρειες για αυτό το κομμάτι για να μην χαλάσω την έκπληξη σε όσους δεν έχουν δει το φιλμ.

Ο Rodriguez έχει ήδη αποδείξει στις προηγούμενες δουλειές του ότι έχει μια πολύ ιδιαίτερη σκηνοθετική προσέγγιση, παρόλο που συχνά φαίνεται σα να είναι τελείως «χύμα», υπάρχει πολλή σπουδή πίσω από κάθε σκηνή. Το καστ παίζει άψογα (η ερμηνεία του Tarantino εδώ είναι η καλύτερή του, κατά την εκτίμησή μου) και οι σκηνές που θα μείνουν στον θεατή είναι αρκετές, είτε λόγω κάποιας ατάκας, είτε λόγω κάποιας εντυπωσιακής εικονοπλασίας.

Αν ο θεατής έχει διάθεση να περάσει καλά, τότε ούτε τα κλισέ ούτε τα μέτρια εφέ θα τον δυσαρεστήσουν. Αντιθέτως, η έμφαση που δίνεται στα στοιχεία που συνθέτουν το ότι είναι ένα καλογυαλισμένο B-movie θα τον ενθουσιάσουν. Οι δημιουργοί δεν έχουν την ψευδαίσθηση ότι γυρίζουν το νέο Citizen Kane, αγαπάνε τις εκρήξεις και το ψεύτικο αίμα και στο τέλος δεν υπάρχει ηθικό δίδαγμα. Μαζέψτε την παρέα λοιπόν, παραγγείλετε κάποια πιτσοπροσφορά (ή ετοιμάστε κάτι πιο υγιεινό μόνοι σας, βρε ρεμάλια) και φτιάξτε αναμνήσεις!

Σημείωση: Ακολούθησαν άλλες δύο συνέχειες που βγήκαν κατευθείαν σε βίντεο, τις οποίες χρηματοδότησαν οι δύο φίλοι (και εν μέρει έδωσαν κάποιες κατευθυντήριες γραμμές στην ιστορία) αλλά το τελικό αποτέλεσμα δεν έχει καμία σχέση με το πρώτο φιλμ. Μόνο αν θέλετε να ικανοποιήσετε την περιέργεια σας και έχετε άπλετο χρόνο, τότε σας προτείνω ανεπιφύλακτα να τις αναζητήσετε.

Δείτε παρακάτω το τρέιλερ της ταινίας: