Hot Fuzz (2007): Καυτοί και άσφαιροι

Hot Fuzz (2007): Καυτοί και άσφαιροι

Σύνοψη ταινίας: Hot Fuzz (2007)

  • Σκηνοθέτης: Edgar Wright
  • Ηθοποιοί: Bill Bailey, Bill Nighy, Jim Broadbent, Nick Frost, Simon Pegg, Timothy Dalton
  • Είδος: Αστυνομική, Δράσης, Κωμωδία, Μυστηρίου
  • Έτος κυκλοφορίας: 2007

Θετικά: Γρήγορη σκηνοθεσία, πρωτότυπη εξέλιξη.

Αρνητικά: Κανένα.

Η αξιολόγηση μου: 5 / 5 – Αριστούργημα.

Σε τούτο το σημείο αξίζει να επισημανθεί πως ο ελληνικός τίτλος της ταινίας είναι «Καυτοί και άσφαιροι».

Ταινίες δράσης. Το είδος που ευδοκίμησε στο θερμό κλίμα των στούντιο του Χόλιγουντ και ανέπτυξε δύο ολόκληρους κλάδους, αυτό των ειδικών εφέ και των κασκαντέρ, αφήνοντας να ατροφήσει ο τομέας του σεναρίου. Είναι πιθανόν ο λόγος που οι αμερικάνικες παραγωγές δέχονται τόσο σνομπισμό. Το μαύρο πρόβατο που πήρε στο λαιμό του και τα υπόλοιπα είδη από την πατρίδα του.

Συνοπτικά, είναι μια ταινία δράσης περιλαμβάνει γρήγορα αυτοκίνητα, χαρακτήρες που είναι ξεκάθαρα καλοί ή κακοί (αν και έχουν αναπτυχθεί οι αντιήρωες σε μεγάλο βαθμό, δάνειο από τα film noir, προσαρμοσμένοι όμως σε πολιτικώς ορθά καλούπια που αφήνουν την «αλητεία» τους να απλωθεί μέχρις εκεί που επιτρέπει το λουρί τους), πιασάρικες ατάκες με χιούμορ πρώτου επίπεδου, εκρήξεις και φυσικά σκοτωμοί.

Η έκθεση μας σε τέτοια θεάματα μας έκανε να συνηθίσουμε στην ιδέα της αυτοδικίας και του «νόμιμου» θανάτου — κυρίως επειδή η ιδιότητα του ήρωα είναι αστυνομικός -άρα φορέας της νόμιμης βίας- και οι κακοί/θύματα έχουν δείξει σαφώς πόσο εύκολα αφαιρούν μια ζωή χωρίς τύψεις.

Το ότι όλες οι νόμιμες διαδικασίες και βήματα που πρέπει να ακολουθήσει ένα όργανο της τάξης παρακάμπτονται είναι η μόνη χρήση του σεναρίου. Πάντα υπάρχει μια καλή δικαιολογία για την οποία δεν θα μπορεί να κάνει διαφορετικά ο ήρωας από το να ανατινάξει το αεροπλάνο / κάψει το κτίριο / βυθίσει το πλοίο / αναποδογυρίσει το λεωφορείο και να φυτέψει μία ή περισσότερες (συνήθως περισσότερες) σφαίρες στον αρχικακό. Τώρα που είπα σφαίρα, να τονίσουμε ότι αυτές τελειώνουν ή δεν τελειώνουν ανάλογα με τις ανάγκες της σκηνής. Φωτιά στα ούζι λέμε!

Όλη αυτή την ατμόσφαιρα της γελοίας βίας έχει σκοπό να θίξει ένα φιλμ φτιαγμένο από Βρετανικά χέρια (και μυαλά). Μια αστυνομική ταινία δράσης που όμως βγαίνει να φωνάξει πως ο βασιλιάς είναι γυμνός, να παρωδήσει δεκάδες ταινίες που σαν προέφηβοι και έφηβοι καταναλώσαμε αχόρταγα. Υποδεχθείτε το εξαιρετικό Hot Fuzz!

Γραμμένο από το δίδυμο Edgar Wright και Simon Pegg που μας χάρισε το εξίσου υπέροχο Shaun of the Dead (μέχρι τα τέλη του 2013 υπολογίζεται ότι θα βγει στις αίθουσες και η τρίτη τους συνεργασία που θα κλείνει την τριλογία “Three Flavours Cornetto” που έχουν σχεδιάσει τα δύο Αγγλάκια), το Hot Fuzz έχει την ιδιαίτερη σκηνοθετική σφραγίδα του Wright που τόσο έχουμε αγαπήσει, από την εποχή του τηλεοπτικού Spaced (ψάξ’το αν δεν το ξέρεις) μέχρι και το λατρεμένο Scott Pilgrim vs The World.

Γεμάτη εμμονές και λεπτομέρειες, γρήγορη και οπτικά πλήρως επεξηγηματική, γεμάτη επίσης από υπερρεαλιστικά σημεία που όμως δένουν υπέροχα με την αληθοφανή ιστορία — κάπως έτσι θα μπορούσα να εξηγήσω την ματιά του ταλαντούχου και εργατικού σκηνοθέτη. Όλα αυτά είναι παρόντα και εδώ!

Η ιστορία πάει κάπως έτσι: ο Νίκολας ήθελε πάντα να γίνει αστυνομικός ή ο Κέρμιτ. Τελικά έγινε το πρώτο. Η αίσθηση του δικαίου που ανέκαθεν τον διακατείχε τον ωθούσε να είναι ο καλύτερος στα μαθήματα της σχολής και στην εφαρμογή του νόμου. Ήταν πρακτικά παντρεμένος με την υπηρεσία. Και για αυτό αποτύγχανε στις σχέσεις του. Το να είσαι όμως τόσο καλός, αυτομάτως κάνει όλους τους υπολοίπους να φαίνονται κακοί. Αυτό τους δίνει δύο επιλογές: είτε γίνονται και οι άλλοι εξίσου καλοί, είτε διώχνουνε αυτόν που χαλάει την στατιστική της μετριότητας.

Προφανώς το ευκολότερο είναι το δεύτερο! Να ’τος λοιπόν ο Νίκολας σε ένα χωριό που δεν συμβαίνει ποτέ τίποτα και που λαμβάνει το βραβείο του καλύτερου χωριού τα τελευταία 20 χρόνια (εξαιρετική αξιοποίηση ανθρώπινου δυναμικού το λένε αυτό στα νέα ελληνικά, να το έχετε κατά νου). Εκεί, τα Λονδρέζικα κατορθώματα της καριέρας του Νίκολας θα εντυπωσιάσουν τον συνεργάτη του αλλά θα αποτελέσουν σημείο χλευασμού για τους υπόλοιπους συναδέλφους του, ενώ ο διοικητής προτάσσει συνεχώς το «γενικότερο καλό», πέρα από την εφαρμογή του νόμου σε μικροαδικήματα όπως το σερβίρισμα αλκοόλ σε ανήλικους και την υπέρβαση του ορίου ταχύτητας. Ο Νίκολας θα πρέπει να αλλάξει συμπεριφορά. Να ξεχάσει την εκπαίδευσή του και τον όρκο τήρησης των νόμων. Τι θα κάνει τελικά;

Για δύο ολόκληρες ώρες θα συμβαίνουν ανατροπές και το χιούμορ θα πλέκεται με το μυστήριο. Στο τέλος κερδισμένο βγαίνει το Πνεύμα και όχι η Βία. Αυτό έχει σημασία. Μια απολαυστική ταινία δράσης με λιγότερη δράση από όση είχαμε συνηθίσει και καλύτερο χιούμορ που μένει στην μνήμη του θεατή.