Η επιτηδευμένη ευτυχία των Χριστουγέννων

Η επιτηδευμένη ευτυχία των Χριστουγέννων

Τα Χριστουγεννιάτικα αισθήματα ξυπνούν και καθώς αυξάνει η έντασή τους καθετί ρεαλιστικό χάνεται σε πλήρη αυτολήθη. Κάτω από το εορταστικό στοιχείο όχι μόνο επιβεβαιώνεται ο σύνδεσμος μεταξύ των ανθρώπων, αλλά η κοινωνία, η οποία έχει γίνει ξένη, εχθρική και υπόδουλη, εορτάζει για άλλη μια φορά τη συμφιλίωση της με το χαμένο της γιο, τον άνθρωπο.

Σε μια πόλη η οποία μετά δυσκολίας φόρεσε τα γιορτινά της (λόγω των οικονομικών προβλημάτων) και στην οποία η θλίψη έγινε συνήθεια, ζουν τρεις άνθρωποι οι οποίοι είναι όμοιοι με τους γύρω μας ή ακόμα και με εμάς τους ίδιους. Ο νεαρός Αλέξανδρος ζει μόνος σε μια μικρή γκαρσονιέρα στην Πανεπιστημίου, τα βράδια ονειρεύεται ότι ξαπλώνει μπροστά στο τζάκι με ένα ποτήρι κόκκινο κρασί όπως στις ρομαντικές κομεντί. Η ηλικιωμένη Χριστίνα βιώνει τη μοναξιά της χαζεύοντας τις πλασματικές εικόνες των περιοδικών και των βιβλίων με τη γιαγιά και τα πανευτυχή εγγονάκια στην αγκαλιά της. Τέλος, η τρίτεκνη Δήμητρα παρακολουθεί τις τηλεοπτικές διαφημίσεις με τα χαρούμενα παιδιά που μόλις έχουν λάβει τα πανάκριβα δώρα τους και τα ξετυλίγουν κάτω από το δέντρο.

Δυστυχώς, για τον Αλέξανδρο, τη Χριστίνα και τη Δήμητρα, η ζωή δε μοιάζει ούτε με τις Χολιγουντιανές ταινίες ούτε με τις διαφημίσεις των μεγάλων καναλιών. Δυστυχώς στην πραγματική ζωή οι άνθρωποι δεν κυκλοφορούν την ταπεινή πάρτη τους με αστραφτερά χαμόγελα, ούτε με δωδεκάποντα τακούνια. Δυστυχώς τα αποτυπώματα που αφήνουν οι άνθρωποι και οι καταστάσεις πάνω μας δε σβήνονται με πολυδιαφημιζόμενα απορρυπαντικά.

Από την άλλη, η τηλεόραση εκτρέφει και καλλιεργεί επιθυμίες στους τηλεθεατές οι οποίες είναι καταδικασμένες να παραμείνουν ακόρεστες, μετατρέποντας τον κόσμο τους σε ένα νεκροταφείο δολοφονημένων επιθυμιών και ελπίδων. Παραδείγματος χάρη, με το ξημέρωμα μια ξανθιά μπίμπο, καθισμένη στην υπερυψωμένη καρέκλα της μπροστά σε μια στοίβα περιοδικά κάνει το συλλογισμό: «Αγάπες μου, τα Χριστούγεννα είναι μια γιορτή για τους πλούσιους». Μετά λόγου γνώσεως, παρόλο που η στάση και η εμφάνιση της χαρωπής τηλεπερσόνας σε έπειθαν πως τα όσα έλεγε δεν αποτελούσαν λογισμούς αλλά αβδηριτισμούς, είχε απόλυτο δίκιο.

Τα Χριστούγεννα είναι μια γιορτή για τους πλούσιους… τους πλούσιους στην τσέπη αλλά και την καρδιά, διότι η τσέπη τρέπει αλλά η καρδιά γεννά. Η τσέπη τρέπει τα χρήματα και τα δώρα σε παροδικά και πλαστά αισθήματα ενώ η καρδιά γεννά τα συναισθήματα τα αιώνια και τα πιο αγνά. Τα Χριστούγεννα εκτός από την πνευματική διάσταση (αγάπη, προσφορά κ.τ.λ.) συνδέονται και με την υλική, η οποία έχει ως θεμέλια επετειακές δαπάνες όπως η ανταλλαγή δώρων. Επομένως, οδηγούμαστε στο σημείο, αντί η γιορτή αυτή να αποτελεί μια διέξοδο στους χαλεπούς καιρούς και στην άκαρπη μαυροφορεμένη θλίψη, τα Χριστούγεννα να βουλιάζουν τους Έλληνες πιο βαθιά στα σκοτεινά και παγωμένα ποτάμια της πολυδιάστατης κρίσης. Η Αμερικανίδα αρθρογράφος Erma Bombeck έγραψε σε άρθρο της: «Δεν υπάρχει τίποτε πιο θλιβερό σε αυτόν τον κόσμο από το να ξυπνάς τα Χριστούγεννα το πρωί και να μην είσαι παιδί».

Με την παραπάνω φράση, η αρθρογράφος επεδίωξε να καταδείξει τη ματαιότητα του να μην είσαι παιδί σε μία περίοδο όπου η κοινωνία σου έχει επιβάλει να είσαι πανευτυχής. Αυτή η επιβολή οδηγεί τον άνθρωπο στο να εξωτερικεύσει το πείσμα του και να βιώσει αυτή την περίοδο τη μεγαλύτερη δυστυχία του, συνειδητοποιώντας την μοναξιά του και την ανικανότητά του να δράσει όπως προστάζει η γιορτή, διότι η ευτυχία χορταίνει πολύ γρήγορα το χρόνο, ενώ η δυστυχία είναι ανθρωποφάγος και αχόρταγη.

Καταλήγοντας, κυρίες και κύριοι, οι εποχές και οι χρόνοι ουδέποτε θα είναι ουτοπικά πλασμένοι, αλλά ο παράδεισος πέθανε με το προπατορικό αμάρτημα, παραμένει όμως στα χέρια μας η εξουσία να πλάσουμε τον κόσμο μας σαν μια σύγχρονη Εδέμ και να εξοντώσουμε τα φίδια και τους Εωσφόρους.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας!
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας