Η ιστορία ενός «θαύματος»

Η ιστορία ενός «θαύματος»

Άρθρο του Μάριου Ιωαννίδη.

Πάνε χρόνια από τότε. Ήταν μια καλοκαιριάτικη μέρα όταν η είδηση έφτασε στο χωριό σαν κεραυνός εν αιθρία.

«Στην κορυφή του βουνού Α. Δ. υπάρχει ένα εκκλησάκι. Εκεί ο κτήτορας του ναού, ένας καλόγερος, ο Σ., που ο τάφος του βρίσκεται μέσα στο ναό, παρουσιάστηκε στον ύπνο μιας νεαρής κοπέλας, που πηγαίνει κάθε πρωί και βράδυ να του ανάψει το καντήλι, και της είπε ότι θέλει να γίνει ανακομιδή του λειψάνου του».

Ας κάνουμε μια παρένθεση για να πούμε ότι για να ανακηρυχθεί κάποιος για άγιος θα πρέπει να κάμει θαύμα. Τώρα όσον αφορά το είδος του θαύματος, πάρτε παράδειγμα από αυτή την πέρα για πέρα αληθινή ιστορία.

«Πήραν λοιπόν ένα εκ γενετής σπαστικό παιδί, αυτή και κάποιοι από το χωριό, (δεν ξέρω αν συμμετείχε και ο παπάς της ενορίας σ’ αυτή την φαρσοκωμωδία) το φόρτωσαν σε ένα γάιδαρο, (δεν υπήρχε τότε αμαξωτός δρόμος προς την κορυφή του βουνού), το πήραν στον άγιο και αυτός το έκανε καλά. Κόσμος πολύς ανεβοκατεβαίνει από και προς την κορυφή του βουνού, γίνεται χαμός».

Στο άψε σβήσε μαζεύτηκε η παρέα, πεντέξι φίλοι, και ίδια στιγμή πήραμε τα μηχανάκια και φύγαμε, να δούμε και ‘μεις το θαύμα. Στο δρόμο του πηγαιμού σταματήσαμε για λίγο στην πρωτεύουσα. Νοιώσαμε την ανάγκη ενός καφέ και λίγης ξεκούρασης. Περιττό να σας πω ότι όλος ο κόσμος μέσα στην πόλη, μιλούσε για θαύμα.

Μετά από αυτή τη σύντομη ανάπαυλα πήραμε τα μοτοποδήλατά μας και σε δεκαπέντε λεπτά περίπου λεπτά φτάσαμε στο χωριό Α. Δ. στους πρόποδες του βουνού. Εκεί γινότανε το έλα να δεις. Αυτοκίνητα, μηχανάκια και κόσμος, κόσμος πολύς να μιλούν για θαύμα και να σταυροκοπιούνται Ανεβαίνοντας για την κορυφή, μία μιάμιση περίπου ώρα με τα πόδια, συναντήσαμε ένα συνεχές κομβόι λαού να κατεβαίνει και να μιλάνε επίσης για θαύμα.

Εκεί άρχισε το σαράκι της αμφιβολίας να με τρώει. Μπας και κάνω λάθος; Μήπως στα αλήθεια κάτι συμβαίνει και ‘γω έχω πάρει λάθος δρόμο; Η αγωνία μου και οι αμφιβολίες μου λίγο πριν την κορυφή είχαν φτάσει και αυτές στο κατακόρυφο.

Φτάσαμε επί τέλους. Γύρω από τον ναΐσκο είχε στηθεί ένα μεγάλο πανηγύρι. Εκατοντάδες πιστών δεν είχαν άλλη κουβέντα παρά για το θαύμα που είχε συντελεστεί εντός του ναού.

Σαν τον διψασμένο και καμένο από τον ήλιο της ερήμου ταξιδιώτη που αντίκρισε την όαση, με σπρωξιές και με κάθε θεμιτό και αθέμιτο μέσο κατάφερα να πλησιάσω το «θαύμα». Μόλις το αντίκρισα τα συναισθήματα που με κυρίευσαν ήταν λύπη και θυμός. Λύπη για το κατάντημα ενός περήφανου κάποτε και σοφού λαού, και θυμός εναντίον αυτών που τον κατάντησαν έτσι.

Μετά από δύο τρεις μέρες πήγε πάνω ο Επίσκοπος, κλείδωσε την εκκλησία και τους πέταξε όλους έξω με τις κλωτσιές. Η εποχή ήταν ακατάλληλη για καινούργιους αγίους, παραμύθια περί θαυμάτων και άλλα τινά.

Αισθάνομαι τυχερός που έζησα αυτήν ιστορία , την διηγούμαι στα παιδιά μου και γελάμε.

Υ. Γ. Πόσο δίκιο είχε ο Μαρξ όταν μίλησε για θρησκεία ίσον «όπιο του λαού» και πόσο δίκιο έχει ο σημερινός Μαρξιστής «άγιος» Ναυπάκτου Ιερόθεος, που επαναλαμβάνει και υποστηρίζει αυτή την τόσο σοφή Μαρξιστική άποψη!!!

Συνοπτικός απολογισμός

Στο προηγούμενο μέρος αυτού του άρθρου έγινε ένας εκτεταμένος διάλογος γύρω από τα θαύματα για αυτό και προσθέσαμε εκ των υστέρων αυτό έξτρα το κομμάτι στο παρόν άρθρο. Το θέμα εξαντλήθηκε με τις δύο παρατάξεις να μένουμε αμετακίνητοι στις θέσεις μας. Οι μεν άπιστοι, να ισχυρίζονται ότι θαύματα δεν γίνονται, οι δε πιστοί, α ρε Σωκράτη μεγάλε αρχηγέ, ορμώμενοι από μια παράλογη θεώρηση της πραγματικότητας, για το αντίθετο.

Τελικά τι από τα δύο συμβαίνει; Ένας τρίτος που θα διάβαζε τους εκατέρωθεν ισχυρισμούς θα μπορούσε να καταλήξει σε ένα συμπέρασμα;

Θα προσπαθήσω να συνοψίσω τα όσα γράφτηκαν, στην προσπάθειά μου να βγάλω κάποιο συμπέρασμα, αρχίζοντας με την απάντηση στην ερώτηση, τι είναι θαύμα; Μια παρά φύσην ίαση ασθενούς, θα απαντήσω.

Αν ο ορισμός μου είναι σωστός, μπορείτε να συνεχίσετε, διαφορετικά αλλάξτε ιστοσελίδα.

Σύμφωνα με την ιατρική επιστήμη όλες οι ασθένειες είναι ιάσιμες εκτός των γηρατειών, των εκ γενετής βαριών καταστάσεων (σπαστικών π.χ.) και της αναπηρίας που προέρχεται από το σπάσιμο της σπονδυλικής στήλης με ταυτόχρονη καταστροφή τμήματος του νωτιαίου μυελού στο σημείο του κατάγματος.

Όταν δούμε έναν παραπληγικό, με τραυματισμένη σπονδυλική στήλη από αυτοκινητιστικό ατύχημα, χρόνια καθηλωμένο στην αναπηρική πολυθρόνα, χωρίς παρέμβαση γιατρού και από τη μια στιγμή στην άλλη να πετάγεται και να συμπεριφέρεται σαν ένας απόλυτα υγιής, τότε και μόνο τότε έχουμε το δικαίωμα να μιλάμε περί θαύματος.

Όλες οι άλλες περιπτώσεις που οι χριστόπιστοι μιλάνε περί θαυμάτων είναι απλά εκμετάλλευση του αγώνα των γιατρών, που με τις υπεράνθρωπες πολλές φορές προσπάθειές τους και τις γνώσεις τους, μπόρεσαν να σώσουν τη ζωή ανθρώπων από βέβαιο θάνατο. Συνεχιστές της επιστήμης των Ιπποκράτη και Ασκληπιού και μοναδικοί αρωγοί μας έναντι των ασθενειών που μας βασανίζουν.

Αφού λοιπόν οι χριστιανοί κατά το μεσαίωνα έκαμαν όλα τα αίσχη κατά των γιατρών χαρακτηρίζοντάς τους αιρετικούς, αφού τους κάψανε τα βιβλία και τους κλείσανε τα ιατρεία, περίμεναν βοήθεια κατά των ασθενειών από έναν ανύπαρκτο θεό.

Μετά τη διαπίστωση της παντελούς ανικανότητας του Χριστού, σαν θεός αποδείχτηκε παντελώς άχρηστος και ανίκανος σαν γιατρός διότι η βοήθειά του ποτέ δεν ήρθε, στο τέλος κάμανε την εξής αχαρακτήριστη πράξη. Αρχίσανε να επωφελούνται από τους κόπους και τους αγώνες των συνεχιστών της ιατρικής του Ιπποκράτη, που μετά την αναγέννηση άρχισαν δειλά-δειλά να εμφανίζονται στην Ευρώπη, πρώτον πηγαίνοντας σ’ αυτούς για να λύσουν τα προβλήματα της υγείας τους και δεύτερον χρεώνοντας τις επιτυχίες των ιατρών στον άχρηστο, ανίκανο και ανύπαρκτο θεό τους.

Μια άκρως ανήθικη πράξη που αντανακλά την ποιότητά τους και την ποιότητα της θρησκείας τους και που δυστυχώς αυτή η ίδια νοοτροπία συνεχίζεται έως σήμερα.

Όλη λοιπόν η φιλολογία των χριστόπιστων περί θαυμάτων, έχει σαν αφετηρία την εκμετάλλευση του κόπου, του αγώνα και των γνώσεων μιας ομάδας επιστημόνων που ονομάζονται ΓΙΑΤΡΟΙ.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας!
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας