Μια τυπική μέρα στη δουλειά…

Μια τυπική μέρα στη δουλειά...

Άρθρο της Μαρίας Ευθυμίου.

Μπαίνω στο γραφείο πρωί. Βουνά το χαρτί μπροστά μου. (Το αφεντικό μου είναι γυναίκα 63 ετών, ανύπανδρη και με όλα τα «Α» στερητικό. Μη έχοντας λοιπόν να ασχοληθεί με τίποτα άλλο (άντρα, γκόμενο κ.λπ. κ.λπ.) δουλεύει το απόγευμα και το βράδυ (το πρωί κοιμάται, βάφεται, πάει κομμωτήριο, μαγαζιά κ.λπ. (εμείς πάντως εδώ λέμε στους πελάτες ότι είναι σε meeting (!!) δεν λέμε με ποιόν, (με την μανικιουρίστα κ.λπ..).

Ανοίγω το ραδιόφωνο. Κολλημένο στον sfera (δεν μας αφήνει να το αλλάξουμε – δημοκρατία; τι είναι αυτό 😉 ακούω πρωινιάτικα, “μη ρωτάς το γιατί η αγάπη αυτή έχει τώρα τελειώσει… μπλά μπλά μπλά”. Σκυλάδικο πρωί πρωί .. χωρίς δεύτερο καφέ ακόμα. Έλεος !!! (give me a break ! – όχι μην νομίζετε ότι δεν είμαι εγώ μορφωμένο άτομο !). Αρχίζω να δουλεύω. Ασταμάτητα. Τι καφέ και ξεκαφέ. Μόνο τσιγάρο, πολύ τσιγάρο… Κάποια στιγμή τηλεφωνεί το boss (το ουδέτερο της πάει καλύτερα).

Αναλόγως πως έχει ξυπνήσει σήμερα θα κρίνουμε και πως θα πάει η μέρα. Συνήθως είναι στην κατάσταση:

  1. κουρασμένη
  2. πολύ κουρασμένη
  3. άρρωστη
  4. μέσα στο άγχος (sic)
  5. άκεφη
  6. νευριασμένη γιατί : (α) δεν κοιμήθηκε καλά το βράδυ γιατί έβλεπε όνειρα, ή (β) την ξύπνησε η εταιρεία συναγερμού να της πει ότι χτύπησε ο συναγερμός στο εξοχικό της και είναι νευριασμένη με τον επιστάτη που δεν τον βρήκαν και αντί να ξυπνήσουν εκείνον ξύπνησαν αυτή (οι απαίσιοι !! και έχουν και ISO), (γ) θυμήθηκε ότι πριν από 20 χρόνια είχε μια μπλούζα που έκανε σετ με το καινούργιο παντελόνι που πήρε και ήταν ακριβώς η απόχρωση που ήθελε και την οποία έψαχνε 3 ώρες αλλά δεν την βρήκε άρα, της την έκλεψε (α) η παραδουλεύτρα, (β) κάποιος από το συνεργείο που έβαφε το σπίτι πρόπερσι, (γ) κάποιος άλλος αλλά ποιος ; αυτό το τελευταίο το αναλύουμε καμιά ώρα.

Εν τω μεταξύ εγώ πρέπει ταυτόχρονα να δουλεύω αλλά να μην ακούει τα πλήκτρα που “κοπανάω” γιατί την εκνευρίζει, να την ακούω προσεκτικά και να της δίνω την λύση σε ότι παλαβό της κατέβει στο κεφάλι, να απαντάω τα τηλέφωνα ενώ μιλάω μαζί της αλλά να μην την βάζω στην αναμονή γιατί εκνευρίζεται (πως αλλιώς θα το κάνω μη ρωτήσετε δεν ξέρω), να γράφω όλα αυτά που μου λέει στο σημειωματάριό μου γιατί μετά παίρνει και με ρωτάει με ποια σειρά τα είπε μήπως ξέχασε τίποτα και άλλα πολλά…

Όταν αποφασίσει να μας ανακοινώσει το πρόγραμμά της ημέρας της είναι μια μεγάλη στιγμή ! αρχίζουμε απο το αν θα κατέβει στο γραφείο, μετά πως θα κατέβει, (αν η απάντηση στο πρώτο είνα θετική), τι έχουμε να κάνουμε (μεταξύ μας τίποτα δεν έχει να κάνει αλλά και σπιτι να κάτσει τι θα κάνει ;), ποιόν να πρωτοπάρουμε τηλέφωνο να του μιλήσει. Μετά απο ενδελεχή μελέτη των πραγμάτων αποφασίζει τι θα κάνει και πράττει ανάλογα. Η μπαίνει στο μπάνιο για κανένα τρίωρο (!) και ετοιμάζεται για να έρθει στο γραφείο (πάντως όχι πριν απο τις 4 (extra sic)) ή ζητάει να της στείλουμε κανένα χαρτί με το φαξ για να έχει να παίζει.

Εγώ τώρα, τρέχω ασταμάτητα σαν την τρελή. Γράφω και ταυτόχρονα μιλάω στο τηλέφωνο (δυστυχώς το φωτοτυπικό και το φαξ δεν είναι σε απόσταση που μπορώ να τα χρησιμοποιήσω όταν μιλάω στο τηλέφωνο (ο Τιραμόλα είμαι ;). Κλείνω το τηλέφωνο και τρέχω πριν προλάβει να ξαναχτυπήσει : στην τουαλέτα (άνθρωπος είμαι και εγώ καλέ !), στο φαξ, στο γραφείο της να βάλω – βγάλω πράγματα, στο φωτοτυπικό (ευτυχώς σπάνια) και ταυτόχρονα ελέγχω το e-mail, τακτοποιώ τα χαρτιά στο γραφείο μου που ΠΑΝΤΑ είναι ένα μπάχαλο, διορθώνω κάτι γραπτά που έχουν ξεμείνει και πρέπει να φύγουν και άλλα πολλά…

Μέχρι ώρας στα 8 χρόνια που δουλεύω εδώ έχω καταφέρει : να πάρω έναν αρκετά καλό μισθό, (συμπεριλαμβάνονται επιδόματα ψυχολόγου, υδραυλικού, καθαρίστριας (σπάνιο αλλά συμβαίνει), ηλεκτρολόγου, προγραμματιστή και διάφορα άλλα επιδόματα), να πάω μια φορά σε νευρολόγο (δεύτερη δεν πήγα γιατί ανακάλυψα ότι αυτός ήταν πιο τρελός από μένα, να πάθω μια υπερκόπωση (και πάλι καλά διότι εδώ μέσα ξέρεις μόνο την ώρα που μπαίνεις, την ώρα που βγαίνεις την μαθαίνεις όταν βγαίνεις).

Τον τελευταίο καιρό επειδή βαρέθηκα φρικτά να δουλεύω σαν την τρελή κάνω αρκετά διαλλείματα και μιλάω με τους φίλους μου, ευτυχώς, οπότε η κατάσταση έχει γίνει πιο ανεκτή.

Επίσης ψάχνουμε για υπαλλήλους, (τα τελευταία 8 χρόνια δεν έχουμε σταυρώσει κοπέλα να κάτσει πάνω από 3 μήνες (maximum)), οπότε όποιος θέλει να στείλει βιογραφικό ευπρόσδεκτος ! Προσόντα : γερά νεύρα, γερό στομάχι, ανεκτικότητα σε συνθήκες στέρησης (φαγητού, ύπνου, έρωτα, κ.λπ..), τα υπόλοιπα τα βρίσκουμε (γλώσσες, κομπιούτερ).

Και τώρα λέω να τα παρατήσω αφού έφαγα κανένα μισάωρο πάλι στο blogs και να πάω και σπίτι μου… Άντε καληνύχτα σας !

Προηγούμενο άρθροΗ ιστορία ενός «θαύματος»
Επόμενο άρθροΝα σε βολέψω καλέ μου άνθρωπε
Κατά γενική ομολογία θεωρούμε ξεγραμμένος ή πιο σωστά αποτυχημένος. Αφού σας συστήθηκα, πάμε παρακάτω. Για εμένα δεν υπάρχουν διλήμματα, γιατί ξέρω τι θέλω και τι αναζητώ στη ζωή μου. Από μικρός έπαψα να συμβιβάζομαι και άρχισα να αγωνίζομαι. Το Μοναδικό μου εργαλείο είναι το γράψιμο και η ουδέτερη σκέψη μου.
ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας!
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας