Η μουσική που την καρδιά σου επηρεάζει

Η μουσική που την καρδιά σου επηρεάζει

Αμέτρητες είναι οι φορές που η μουσική έχει μιλήσει για εμάς…… λιγότερες αυτές που εμείς μιλήσαμε για αυτήν. Εγώ προσωπικά δεν το συνηθίζω αλλά θα κάνω μια απόπειρα γιατί αισθάνομαι ότι η ιδέα της έχει μετατραπεί άδικα σε πεδίο αντιπαράθεσης, σε διαχωριστική δικλίδα, σε μέσο πολιτιστικών και κοινωνικών διακρίσεων που όμως σκοπό δεν έχουν την πολυχρωμία αλλά τη μονοδιάστατη θεώρηση ενός εύπλαστου κατά συνείδηση (ή μάλλον κατά συναίσθημα) αγαθού όπως είναι η μουσική.

Και εξηγούμαι….. δεν είμαι μουσικός, δεν γνωρίζω τίποτα από μουσική, δεν χτύπησα ποτέ κάποια χορδή ή κάποιο πλήκτρο, δεν μπορώ να διαβάσω μια παρτιτούρα, οι νότες δεν μου λένε τίποτα (πέρα από πολύτιμη γνώση για κάποιους ορισμούς στα σταυρόλεξα που έλυνα από μικρός) και ακόμα νομίζω ότι οι συγχορδίες είναι μαθηματική έννοια (κάτι σαν τις ακολουθίες).

Από τη θέση αυτή του «ανειδίκευτου» ακροατή προσέγγισα την έννοια της μουσικής με μία και μόνο προοπτική…..την ευχαρίστηση. Δεν με ενδιαφέρει και δεν είμαι σε θέση, λόγω άγνοιας, να αξιολογήσω αυτό που ακούω με τεχνικούς όρους….. αποφεύγω τους «ποιοτικούς» χαρακτηρισμούς γιατί δεν μπορώ να καθορίσω την έννοια της ποιότητας στη μουσική….. ίσως πάλι γιατί απλά αναγνωρίζω μία και μόνο ποιότητα, αυτή που αναγνωρίζουν όλοι οι «αδαείς» σαν και μένα… το να ακούς κάτι και απλά να σου αρέσει. Αναγνωρίζω τη δημιουργικότητα που περιλαμβάνει το «χτίσιμο» της μουσικής, φυσικά και την εγκρίνω σαν μέσο έκφρασης, αλλά την κρατάω κοντά μου για την πιο απτή, την πιο καθημερινή, την πιο ανθρώπινη διάστασή της….. το ότι υπάρχει απλά και μόνο για να ταυτίζεται με αυτό που είμαστε και αυτό που νιώθουμε κάθε στιγμή.

Εννοείται πως όσοι γνωρίζουν τα μυστικά της οφείλουν να της αφιερώνουν χρόνο, να τελειοποιούν τη γνώση τους, να βελτιώνουν τις ικανότητές τους, να την αξιολογούν με τεχνικά κριτήρια. Να επιτρέπουν όμως και στους υπόλοιπους να επιζητούν απλά μια μουσική η οποία θα τους ηρεμήσει, θα τους ξεσηκώσει, θα τους διασκεδάσει, θα τους μελαγχολήσει, θα τους κάνει να νοσταλγήσουν ή να ξεχάσουν, να μουρμουρήσουν αυθόρμητα και να σιγοτραγουδήσουν, να χορέψουν, απλά να νιώσουν ρε παιδιά……. και είναι δικαίωμα όλων αυτών που δεν μπορούν να αποκρυπτογραφήσουν τις μαγικές παρτιτούρες, να ακούσουν απλά αυτό που γουστάρουν.

Είναι τουλάχιστον θλιβερό αυτή η έννοια η οποία στην πλήρη διάστασή της καταργεί τα σύνορα και τις αντιθέσεις, στα στενά όρια της κοινωνικής κατανάλωσης να προκαλεί αντιπαλότητα και μικροπρέπεια. Είναι επικίνδυνο και συνάμα απογοητευτικό αυτή η ιδέα η οποία μόνη της μπορεί να γιορτάσει τη διαφορετικότητα, να μην μπορεί να γίνει αποδεκτή σε όλες τις μορφές της…. λιγότερο ή περισσότερο πρόχειρη…. λιγότερο ή περισσότερο ακατέργαστη…. λιγότερο ή περισσότερο απλοϊκή…. λιγότερο ή περισσότερο «ποιοτική»!

Ο παρεξηγημένος και αδικοχαμένος Βλάσσης Μπονάτσος είχε τραγουδήσει κάπου στις αρχές του 1990 τους εξής στοίχους: «Υπάρχεις μόνο εσύ, δυο φίλοι και η μουσική, που την καρδιά μου ξέρουν…..». Άργησα να αντιληφθώ το νόημά τους…. άργησα να καταλάβω ότι η μουσική είναι πρωτίστως σημαντική όχι γιατί απαιτεί χρόνο, κόπο, έμπνευση για να στηθεί αλλά γιατί το αποτέλεσμά της μιλάει κατευθείαν στη καρδιά τόσο του δημιουργού όσο και του απλού μουσικόφιλου, ακριβώς όπως κάνουν ένα ξεχωριστό «ταίρι» και δυο παντοτινοί φίλοι.

Δεν καταδικάζω κανέναν αλλά είναι ανάγκη να αποδεχτούμε ότι η μουσική στην τελική ανάλυση είναι ένα άκουσμα και σαν άκουσμα υπόκειται πλήρως στις προσταγές της έμφυτης σχετικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης και για αυτόν ακριβώς το λόγο έχει φυλαγμένο κάτι διαφορετικό για τον καθένα μας ξεχωριστά. Και ο καθένας από εμάς επιβάλλεται να αναζητήσει αυτό το κάτι χωρίς δισταγμό, χωρίς ντροπή, έξω από νόρμες και γενικεύσεις. Όσο αναμενόμενη και αποδεκτή οφείλει να είναι η διαφορετικότητα στην αντίληψη, τον τρόπο σκέψης και την ερμηνεία των εμπειριών, το ίδιο αποδεκτή οφείλει να είναι και η ποικιλία στα μουσικά ακούσματα και τις προτιμήσεις.

Ας καταλάβουμε πλέον ότι δεν χρησιμοποιούμε τη μουσική για να κερδίσουμε τις εντυπώσεις αλλά και δεν ντρεπόμαστε για τη μελωδία που μας έφτιαξε τη διάθεση, μας χάιδεψε τα ταλαιπωρημένα αυτιά, μας έκανε αυθόρμητα να πεταχτούμε από την καρέκλα. Γινόμαστε ενστικτωδώς γοητευτικοί όταν ακολουθούμε ενστικτωδώς τη μουσική και απελευθερώνουμε το μέσα μας, και ενστικτωδώς ανθρώπινοι όταν αναγνωρίζουμε αυτό το δικαίωμα στον καθένα γύρω μας….

Προηγούμενο άρθροΝα σου χαρίσω ένα χαμόγελο; Δωρεάν είναι
Επόμενο άρθροΧριστιανισμός και Παγανισμός
Κατά γενική ομολογία θεωρούμε ξεγραμμένος ή πιο σωστά αποτυχημένος. Αφού σας συστήθηκα, πάμε παρακάτω. Για εμένα δεν υπάρχουν διλήμματα, γιατί ξέρω τι θέλω και τι αναζητώ στη ζωή μου. Από μικρός έπαψα να συμβιβάζομαι και άρχισα να αγωνίζομαι. Το Μοναδικό μου εργαλείο είναι το γράψιμο και η ουδέτερη σκέψη μου.
ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας!
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας