Να σου χαρίσω ένα χαμόγελο; Δωρεάν είναι

Να σου χαρίσω ένα χαμόγελο; Δωρεάν είναι

Το θυμάμαι να είναι εκεί πάντα. Όσο εγώ μεγάλωνα αυτό σκονιζότανε και κιτρίνιζε ξεχασμένο στη γωνιά ενός ακόμα πιο σκονισμένου ραφιού. Στο εξώφυλλό του, το μάτι έπεφτε στον έξυπνο τίτλο: «Χαμογέλα ρε, τι σου ζητάνε» … στο εσώφυλλο ο Χρόνης ο Μίσσιος πόζαρε κάτω από το παχύ του μουστάκι.

Δεν θυμάμαι αν ρώτησα ποτέ τον πατέρα μου ποιος είναι ο Χρόνης Μίσσιος … δεν θυμάμαι αν ρώτησα ποτέ τη μάνα μου τι λέει αυτό το βιβλίο … δεν ξέρω αν το διάβασαν και αυτοί ποτέ … εγώ σίγουρα δεν τα έχω καταφέρει μέχρι σήμερα ούτε να το ξεφυλλίσω. Αλλά αυτός ο τίτλος βασάνιζε τις μέρες και τις νύχτες μου. Από την πρώτη στιγμή που τον είδα να φιγουράρει σε κείνο το ράφι καρφώθηκε στο μικρό αλλά φρέσκο μυαλό μου.

Οι πρώιμες εμπειρίες μου από αυτόν τον κόσμο δεν δικαιολογούσαν την αναγωγή του χαμόγελου σε ζητούμενο. Δεν μπορούσα να καταλάβω … γιατί να πιέσεις κάποιον να χαμογελάσει … γιατί να μην είναι αυθόρμητο ένα χαμόγελο; Η αθωότητα και η ξεγνοιασιά της μικρής ηλικίας δεν μπορούσαν να εξηγήσουν ένα ζορισμένο χαμόγελο. Ακόμα περισσότερο η ευνοϊκή καμπή της ελληνικής πραγματικότητας άφηνε γύρω της σημάδια μιας διαφορετικής κατάστασης.

Οι άνθρωποι γύρω χαμογελούσαν αβίαστα, αληθινά, ζεστά. Θέλετε το άνοιγμα των επαγγελματικών επιλογών σε μία μονόχνοτη και προβληματική μέχρι τότε αγορά εργασίας, θέλετε η διεύρυνση των εκπαιδευτικών επιλογών που βάφτισαν πολλά παιδιά επιστήμονες, θέλετε η ευρωπαϊκή προοπτική, θέλετε η «σοσιαλιστική διέγερση» της εποχής που έκανε πολλούς να χαμογελάνε με ή χωρίς λόγο.

Εγώ απλά θυμάμαι πολλά φαρδιά χαμόγελα γύρω… Δεν έχω σκοπό να συγκρίνω την κοινωνικοπολιτική κατάσταση του σήμερα με αυτήν της δεκαετίας του 80 … δεν με ενδιαφέρει αν η τότε διαμορφωθείσα κατάσταση ήταν καλή ή κακή, αν ήταν εποικοδομητική ή καταστροφική για το σήμερα, αν ήταν ουσιαστική ή πλασματική, αν ήταν ορθή ή παραλογισμένη … η αναφορά μου δεν είναι πολιτική αυτήν τη στιγμή. Η αναφορά μου είναι συναισθητική.

Έχει ήχο, χρώμα και μυρωδιά. Ξέρω ότι τα προνόμια της παιδικής ηλικίας δεν αποτελούν προνόμια για πολλούς και σίγουρα το δικό μου χαμόγελο τότε δεν ήταν το ίδιο με των μεγαλυτέρων. Όμως ανοίγοντας την πόρτα αυτού του κόσμου θυμάμαι να βρίσκω πολλά χαμόγελα μαζεμένα, όχι μόνο γνωστών αλλά και αγνώστων. Θυμάμαι ανθρώπους με έμφυτη ενέργεια, ενέργεια που ξεχείλιζε, μεταδιδόταν εύκολα και παρέσερνε προς τα επάνω όσους βρίσκονταν στο βεληνεκές της.

Θυμάμαι ανθρώπους να έχουν διάθεση, διάθεση να βοηθήσουν, διάθεση να προσπαθήσουν, διάθεση να διασκεδάσουν. Θυμάμαι ανθρώπους να χαμογελάνε σε αγνώστους και το χαμόγελο να μη φαίνεται ύποπτο, ενοχλητικό, τρομακτικό.

Θυμάμαι κάτι καλημέρες που μόνο πεθαμένες δεν ήταν και κρατούσαν ζωντανή μια γειτονιά, μια παρέα, μια φιλία, μια γνωριμία. Θυμάμαι τα παιδιά της εποχής να ρουφάνε τη ζωή που υπήρχε έξω στους δρόμους. Θυμάμαι τους φοιτητές να κάνουν όνειρα και να γεμίζουν με περηφάνια το σπιτικό τους.

Θυμάμαι τους 30αρηδες της εποχής να έχουν πράγματα να δείξουν και να αποδείξουν. Θυμάμαι τους πιο έμπειρους να είναι δημιουργικοί στο βαθμό που τους επέτρεπε η εποχή και να αντιλαμβάνονται το μήκος των χεριών τους. Θυμάμαι τους ηλικιωμένους να χαμογελούν για την κληρονομιά που αφήνουν και να είναι ευτυχισμένοι που αποτελούν ακόμα κομμάτι μιας οικογένειας που τους βοηθάει να στέκονται στα πόδια τους. Και να που ξαφνικά κάποιος (ή κάποιοι) βάλθηκε να κάνει το Χρόνη Μίσσιο προφήτη.

Ίσως πάλι απλά εγώ να συνειδητοποιώ τώρα ότι ο Μίσσιος ήταν προφήτης. Ίσως τώρα να καταλαβαίνω ότι και αυτός τότε έβλεπε να αλλάζουν πολλά σε σχέση με τη δική του παιδική ηλικία … έβλεπε το χαμόγελο σταδιακά να ξεθωριάζει και να χάνει τον ήχο, το χρώμα, το άρωμά του … έβλεπε αυτά που βλέπω εγώ σήμερα. Και αυτά που βλέπω σήμερα είναι, ανθρώπους με ψεύτικη ισχύ, με αμφιλεγόμενη δύναμη, με τεχνητή ενέργεια, την οποία δεν προτίθενται να μεταδώσουν και η οποία μοναδικό σκοπό έχει να απομονώσει τους πάντες ώστε να μονοπωληθούν τα «φώτα της ράμπας».

Ανθρώπους να έχουν διάθεση να βοηθήσουν μόνο με εγγύηση κάποια οφέλη προβολής, να θεωρούν κάθε προσπάθεια μάταιη και να προσπαθούν να διασκεδάσουν μέσα από καταστάσεις πιθηκισμού και ταύτισης. Λίγα χαμόγελα τα οποία στις περισσότερες των περιπτώσεων θεωρούνται ύποπτα, ενοχλητικά, τρομακτικά.

Ξέπνοες καλημέρες οι οποίες συντηρούν φαντάσματα και «βγάζουν» υποχρεώσεις. Παιδιά να αφομοιώνονται από τη ζωή μέσα στο σπίτι και να πληγώνονται κρυφά από την αρνητική ενέργεια των μεγάλων. Φοιτητές να μην μπορούν να κάνουν όνειρα και να αποτελούν απλά μια εγγραφή στον οικογενειακό προϋπολογισμό. 30άρηδες να ψάχνουν ακόμα το δρόμο τους και την προοπτική τους.

Τους εμπειρότερους να αναγάγουν την αρπαχτή σε δημιουργικότητα και, συνήθως, να αισθάνονται τα χέρια τους δυσανάλογα μακριά. Τους ηλικιωμένους να αναρωτιούνται για την κληρονομιά τους και να γονατίζουν, όχι μόνο από τη φυσική φθορά αλλά και από το βάρος των προβλημάτων ενός οικογενειακού περιβάλλοντος που ίσως κάποτε να τους στήριζε. Πες μου φίλε μου, εσύ έκανες προφήτη τον Χρόνη Μίσσιο;

Εσύ είδες το χαμόγελο να σβήνει? Αν όντως δεν μπορούσες να κάνεις κάτι γι αυτό αλλά με προειδοποιούσες τότε, θα σου χάριζα ένα από τα αυθόρμητα χαμόγελά μου και θα σου έσφιγγα το χέρι. Αν όμως μπορούσες να κάνεις κάτι και απαλλάχτηκες από τον κόπο να με προειδοποιήσεις γιατί έτσι σε βόλευε δεν θα σου δώσω το χέρι μου σήμερα.

Δεν θα σε συγχωρήσω που με ξεγέλασες και με έκανες να αποστρέφομαι το παρόν μου και να φοβάμαι το μέλλον μου. Θα σου χαρίσω όμως ένα χαμόγελο, όσο αυθόρμητο μπορεί να είναι αυτό.

Θα στο χαρίσω όχι γιατί είμαι μεγαλόψυχος αλλά γιατί μπορεί και εσύ να παρασύρθηκες από την προχειρότητα του μέλλοντος που σου υποσχέθηκαν. Πιο πολύ όμως, θα στο χαρίσω γιατί μπορεί να μην το ξέρεις ούτε εσύ ο ίδιος, αλλά το έχεις μεγάλη ανάγκη. Τόση όση το έχω κι εγώ. Πάρε το, τζάμπα είναι, θα σε βοηθήσει. Και κάποια στιγμή θα βοηθήσει και μένα. Και στο υπόσχομαι, κάποια στιγμή θα είμαστε και οι δυο καλύτερα….

Προηγούμενο άρθροΦρέσκα και καθαρά χρώματα για το μπάνιο
Επόμενο άρθροΗ μουσική που την καρδιά σου επηρεάζει
Κατά γενική ομολογία θεωρούμε ξεγραμμένος ή πιο σωστά αποτυχημένος. Αφού σας συστήθηκα, πάμε παρακάτω. Για εμένα δεν υπάρχουν διλήμματα, γιατί ξέρω τι θέλω και τι αναζητώ στη ζωή μου. Από μικρός έπαψα να συμβιβάζομαι και άρχισα να αγωνίζομαι. Το Μοναδικό μου εργαλείο είναι το γράψιμο και η ουδέτερη σκέψη μου.
ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας!
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας