Η οικονομική κρίση δίνει τα εχέγγυα επανεκκίνησης της ζωής

Η οικονομική κρίση δίνει τα εχέγγυα επανεκκίνησης της ζωής

Η οικονομική κρίση του κόστισε το σπίτι και το ακριβό του lifestyle. Τότε γιατί θεωρεί ακόμη τον εαυτό του πολύ πλούσιο άνθρωπο; Δείτε την αιτία που σας παραθέτει το Texnologia.Net και πως η οικονομική κρίση δίνει τα εχέγγυα επανεκκίνησης της ζωής.

Δεν ήμασταν άνθρωποι του μεροκάματου. Ήμασταν αυτοί των επταψήφιων επιταγών. Όταν ο γιος μας ήταν σε λίστα αναμονής για ένα ιδιωτικό σχολείο στο Μανχάταν, τηλεφωνήσαμε σε αστέρια του σινεμά, σε μεγιστάνες του Τύπου, σε σπουδαίους αθλητές και τους ζητήσαμε να πουν μια καλή κουβέντα εκ μέρους μας. Συμπτωματικά ή όχι, μπήκε. Αυτοί ήταν οι τροχοί, πάνω στους οποίους πιστεύαμε ότι γυρνούσε η ζωή μας. Περνούσαμε το Πάσχα στο σπίτι του Στίβεν Σπίλμπεργκ και λέγαμε αστεία μαζί με τον Mάικ Μάιερς. Η επιτυχία της γυναίκας μου ως μάνατζερ ταλέντων στο Χόλιγουντ μας έβαλε στην πρώτη κατηγορία των επαφών μίας μεγάλης λίστας ονομάτων που βλέπετε στους τίτλους των περιοδικών. Ισως να είχαν τη Ρόουζ κι εμένα σαν «τη βοήθεια», αλλά αυτό δεν μας σταματούσε από το να τους αντιμετωπίζουμε σαν τους «Παπαδόπουλους» της διπλανής πόρτας, με τους οποίους μπορούσαμε να κάνουμε τα πάντα.

Ο εφιάλτης της κατάσχεσης άρχισε στην οικογένεια μας, όπως γίνεται και με τις περισσότερες δηλαδή, με ένα σπίτι όνειρο: ένα διαμέρισμα με τρεις κρεβατοκάμαρες στο Μανχάταν, που έβλεπε σε μία από τις πύλες του πάρκου. Θεωρητικά μπορούσαμε να το αντέξουμε, αρκεί τα μαθηματικά της Ρόουζ να συνέχιζαν να έχουν θετικό πρόσημο. Για ένα μεγάλο διάστημα τα μαθηματικά της λειτουργούσαν.

Το να αγοράσουμε αυτό το διαμέρισμα ήταν ιδέα της Ρόουζ, αλλά κι εγώ έπινα το δικό μου ποτήρι κώνειου. Ενώ εκείνη ξόδευε σοβαρά λεφτά σε γελοία πράγματα, όπως τσάντες, εγώ ξόδευα γελοία λεφτά σε πράγματα που θεωρούσα σοβαρά – όπως τη φροντίδα και τη διατήρηση της κλασικής μου BMW. Και φυσικά δεν ήμασταν μόνοι. Η τράπεζά μας έβαλε ένα σούπερ τζάμπο στοίχημα πάνω μας – με σούπερ τζάμπο να είναι ο όρος που κάποια οικονομική ιδιοφυΐα σκέφτηκε για τις υποθήκες κατοικιών, που είναι μεγαλύτερες από 729.750 δολάρια. Και με τις τεράστιες υποθήκες έρχονται και τεράστια φορολογικά οφέλη…

Όταν η οικονομία «κράσαρε», η γυναίκα μου έχασε την πανάκριβη δουλειά της. Ξαφνικά έπρεπε να τα βγάλουμε πέρα με όσα έφερνα εγώ στο σπίτι, ως ένας γραφιάς που προσπαθούσε να κάνει κάτι παραπάνω, περιστασιακά κινηματογραφιστής και αναπληρωτής καθηγητής σε κολέγιο – λεφτά που δεν έφταναν ούτε για κουλούρι την εποχή που η γυναίκα μου έφερνε το ψωμί στο σπίτι. Σε μια νύχτα, η κατάσχεση έπαψε να είναι κάτι για το οποίο διαβάζαμε κι έγινε ένα σχεδόν καθημερινό τηλεφώνημα από την τράπεζα.

Ο πατέρας μου προσφέρθηκε να πληρώσει τις δόσεις της υποθήκης μας για λίγο καιρό, ενώ εμείς τριγυρνούσαμε πάνω στις στάχτες τής μέχρι τότε αποκαλούμενης ζωής μας. Ηταν ένα παιδί τoυ Μεγάλου Κραχ. Παρότι είχε μεγαλώσει σχετικά άνετα ως γιος ενός δικηγόρου σε μια μικρή πόλη στην Αϊοβα, αυτή η εποχή τού είχε αφήσει τα σημάδια της. Μία αποτυπωμένη εικόνα που έχω με αυτόν στο κεφάλι μου είναι να τρίβει τη μούχλα από τα σταφύλια και το τυρί πριν μας τα σερβίρει σε μένα και τα αδέρφια μου.

Δεν δεχτήκαμε όμως την προσφορά του. Οχι από περηφάνια -η περηφάνια ήταν στην κορυφή της λίστας των πολυτελειών που δεν μπορούσαμε πια να έχουμε- αλλά επειδή ήταν σαν να πετούσαμε κάποια καλά λεφτά για κάτι κακό. Επρεπε να ξεφύγουμε από τον παλιό τρόπο ζωής μας εντελώς αν θέλαμε μια καινούργια ζωή. Η Ρόουζ κι εγώ κάναμε μία λίστα με πολυτέλειες που θα έπρεπε να μάθουμε να ζούμε χωρίς αυτές. Μεταξύ αυτών ήταν:

  • Ιδιωτικό σχολείο: Τα δίδακτρα στο ιδιωτικό σχολείο της γειτονιάς μας για δύο παιδιά ήταν 72.055 δολάρια το χρόνο. Αυτό δεν περιλάμβανε το πρόγραμμα εμπλουτισμού γνώσεων μετά το σχολείο, το οποίο πλήρωνες άλλα πέντε χιλιάρικα. Και δεν συμπεριλάμβανε φυσικά και την αμοιβή της νταντάς που έπρεπε να προσλάβεις, αφού κι εσύ και η σύντροφός σου δουλεύατε 24/7 για να μπορείτε να πληρώνετε όλα τα παραπάνω. Αν τα βάλεις κάτω και αφαιρέσεις τους φόρους, βλέπεις πως όλη αυτή η παράλογη κούρσα κόστιζε κάτι σαν 500 δολάρια το παιδί για κάθε σχολική μέρα. Αυτό είναι απλώς αηδία.
  • Το να δίνουμε στα παιδιά μας το καλύτερο από όλα: Το να τους δίνουμε τα πάντα δεν είναι και το καλύτερο γι’ αυτά, τελικά. Τα αγόρια μας είχαν ένα PS3, ένα Xbox κι ένα Wii, τα οποία σπανίως χρησιμοποιούσαν.
  • Προσωπικούς λογιστές: Πως μπορέσαμε να χρεοκοπήσουμε; Οι άνθρωποι που έχουν λογιστές δεν χρεοκοπούν; Μπορώ να σας διαβεβαιώσω πως χρεοκοπούν.
  • Σουίτα και VIP θέσεις πάρκινγκ στα παιχνίδια των Mets: Εντάξει, αυτά τα θρηνώ.

Αυτό που με στενοχωρεί περισσότερο δεν είναι πόσο μου λείπουν όλα αυτά, αλλά πόσο πολύ δεν μου λείπουν. Η Ρόουζ κι εγώ βάλαμε τόσο πολύ από τον εαυτό μας στα πράγματα, που στο τέλος ήμασταν απλώς κενοί. Αλλά ίσως το να έχεις αυτήν τη νέα αντίληψη είναι αυτό που σου δίνει αυτή η αντιστροφή των πραγμάτων.

Το να φύγουμε από το διαμέρισμά μας (και μαζί με αυτό κι από τη χρηματοπιστωτική φερεγγυότητά μας) σήμαινε επίσης πως αφήναμε πίσω και τη ζωή μας όπως την ξέραμε. Αντίο λαμπερά φώτα, μεγάλη πόλη. Αντίο φανταχτερά πάρτι και ακριβοί λογαριασμοί που έρχονταν μαζί τους. Από εδώ και πέρα (να μία τρελή σκέψη) θα ζούμε με τα δικά μας μέτρα. Και θα το κάνουμε στο σπίτι που μεγάλωσα ως παιδί, σε ένα σεμνό, λιτό σπίτι της εποχής του Μεγάλου Κραχ, στο Αρλινγκτον της Βιρτζίνιας.

Πέρασα πολλά Χριστούγεννα με μία δυσλειτουργική οικογένεια σε αυτό το σπίτι, ευχόμενος να είμαι οπουδήποτε αλλού, δεν είναι πως περίμενα μια ζωή να γυρίσω πίσω. Αλλά ήξερα πως αυτή ήταν η σωστή επιλογή για την οικογένειά μου. Ετσι, τον περασμένο Δεκέμβριο τηλεφώνησα στον πατέρα μου και τον ρώτησα αν μπορούσε να τον επισκεφτούμε – και να μείνουμε για πάντα.

Μόλις ένα μήνα μετά τη μετακόμιση, η σκέψη μου έχει ήδη ξεφύγει από το πόσο μας κόστισε η κρίση (το να είσαι χρεοκοπημένος, τελικά, είναι δωρεάν) κι έχει μετατραπεί πια σε τι μας κόστισε η έκρηξη πρωτύτερα. Δεν ζούσαμε πιο πλούσια ζωή στη Νέα Υόρκη, απλώς πιο ακριβή. Η συνεχής πίεση τού να αντέχουμε να πληρώσουμε αυτό που θεωρούσαμε ως ζωή μας (αλλά στην πραγματικότητα ήταν απλώς το lifestyle μας) μας χρεοκόπησε με τρόπους που δεν αποτυπώνονται σε γραφήματα και οικονομικούς δείκτες. Η υγεία της γυναίκας μου, η σταθερότητα του γάμου μας, μία ευτυχισμένη οικογενειακή ζωή για τα παιδιά μας. Δεν είχαμε ποτέ στην κατοχή μας το σπίτι των ονείρων μας, συνειδητοποιώ τώρα. Εκείνο μας είχε στη δική του.

Κάθε γάμος έχει τις προκλήσεις του και η μεγαλύτερη για τη Ρόουζ και μένα ήταν μία που πολλά ζευγάρια σήμερα σε όλο τον κόσμο μπορούν να καταλάβουν. Αφού αγοράσαμε το σπίτι των ονείρων μας, η σχέση μας γρήγορα εξελίχθηκε από το να κάνουμε έρωτα στο να κάνουμε τον μηνιαίο υπολογισμό μας.

Ως ο άντρας του σπιτιού εξοργιζόμουν που η Ρόουζ έριχνε τόσο μεγάλη προσοχή στην καριέρα της. Η Ρόουζ, στο μεταξύ, εποφθαλμιούσε όλο το χρόνο που περνούσα με τους δύο γιους μας. Αναγκαζόταν πολύ συχνά να δώσει την προσοχή και τη φροντίδα της μάνας στο παιδί κάποιου αστέρα-πελάτη αντί για τα δικά της παιδιά. Της κόστιζε πολύ και «καιγόταν» πολύ γρήγορα. Ακόμα κι αν δεν είχε χάσει τη δουλειά της, η αυλαία θα είχε πέσει κάποια στιγμή, για να αποκαλύψει πως αυτό το θέατρο που έπαιζε στις δύο ακτές της χώρας της έτρωγε την ψυχή. Καλύτερα λοιπόν να συνέβαινε ενώ είχαμε ακόμη ένα γάμο να σώσουμε.

Το θέμα με το να πρέπει να ξεκινήσεις από την αρχή είναι το εξής: πρέπει να ξεκινήσεις απ’ την αρχή. Τώρα πια τρώμε δείπνο ως οικογένεια κάθε βράδυ. Η Ρόουζ κι εγώ μιλάμε και πάλι, σαν να είχαμε χρόνια να πούμε τι κάνουμε. Πράγματι είχαμε χρόνια να τα πούμε. Τώρα πια σηκώνω στους δικούς μου ώμους τα οικονομικά βάρη της οικογένειας, το οποίο το βρίσκω τουλάχιστον ικανοποιητικό. Με έναν περίεργο νεολιθικό τρόπο, το να ξέρω πως εγώ φέρνω το φαγητό στο τραπέζι, με κάνει να το νιώθω και πιο νόστιμο.

Η αναποδιά, όταν σου συμβεί, κάνει τα δώρα πιο τρυφερά – ποτέ αυτά που θέλουμε, αλλά πολύ συχνά αυτά που χρειαζόμαστε. Οικονομικώς, η οικογένειά μου έχασε τα πάντα, αλλά είμαστε πλούσιοι με τρόπους που δεν ήμασταν ποτέ πριν. Η πιο σημαντική ιδιοκτησία μου σήμερα αξίζει πολύ περισσότερα απ’ όσα είχα ποτέ μου: μια δεύτερη ευκαιρία

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας!
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας