Η πειρατεία, η δισκογραφία και η καλλιτεχνική δημιουργία

Η πειρατεία, η δισκογραφία και η καλλιτεχνική δημιουργία

Άρθρο του Κώστα Ιωαννίδη.

Θα έχετε δει, βεβαία το σήμα ¨η πειρατεία σκοτώνει τη μουσική¨. Πραγματικά δεν ξερώ ποιος η ποιοι ακριβώς συνελαβαν αυτό το εκπληκτικής ευφυΐας σλόγκαν, τα αποτελέσματα του οποίου είναι τα ιδία με το άλλο σλόγκαν του Υπουργείου Υγειάς ¨το κάπνισμα σκοτώνει¨. Σίγουρα το κάπνισμα μπορεί να σκοτώσει, έχει αποδειχθεί και επιστημονικά, άλλωστε.

Το πώς μπορεί, όμως η πειρατεία να σκοτώσει τη μουσική, αυτό δε μας το απέδειξαν ποτέ (ούτε και πρόκειται)! Τον αντίλογο ότι ¨οι πειρατές αγαπάνε τη μουσική¨ δεν θα το σχολιάσω εδώ, αν και νομίζω πως την αγαπάνε περισσότερο από τις δισκογραφικές. Βεβαία η πειρατεία μπορεί να τραυματίσει τα ταμεία των άνω εταιρειών και των καλλιτεχνών. Αυτό επηρεάζει την καλλιτεχνική δημιουργία; Μήπως για αυτό περνάει κρίση η μουσική;

Από όσο ξερώ κανένας καλλιτέχνης δεν πήγε σπίτι του να βάλει τα κλάματα που κάποιοι αγοράζουν πειρατικά CD’s ή κάνουν downloading από Internet (οκ…κάποιοι ψιλόγκρινιάξανε) Ακόμα και στην κατά τα 90% νέο-σκυλοκουλτουριαρικη ελληνική μουσική σκηνή, η παραγωγές συνεχίζονται κανονικά. Αντίθετα η δισκογραφικές φόρεσαν την στολή αστυνομικού και κυνηγούσαν τους ¨κακούς του διαδίκου¨. Εδώ υπάρχει ένα ερώτημα. Είναι κακό κάποιος να θέλει να διαφυλάξει τα κέρδη του; Εγώ θα μετατρέψω αυτό το εύλογο ερώτημα. Είναι σωστό κάποιος να θέλει να διατηρεί επ’ απειρον τα υπερκέρδη του;

Στη δεκαετία του 1990 προσπαθούσαν να πείσουν τον κόσμο να στραφεί προς το CD έναντι του βινιλιου. Τα επιχειρήματα ήταν πως πρόκειται για ένα καλύτερο σε ποιότητα και αντοχή προϊόν και μάλιστα σε καλύτερη τιμή. Το προϊόν βεβαία εκείνη την εποχή δεν ήταν καλύτερο ( εκτός ελάχιστων περιπτώσεων ) ήταν όμως πράγματι φθηνότερο από το βινιλιο. Μερικές κυκλοφορίες CD, μάλιστα, ήταν κατευθείαν ¨περασμένες¨ από βινιλιο.

Στην Ελλάδα, λοιπόν, όταν τα παραπάνω επιχειρήματα δεν κατέστη δυνατόν να αποδειχθούν πειστικά στο 100% του κόσμου, και να μη χάνουν πολύτιμο χρόνο οι εταιρείες, λίγο μετά τα μέσα της προηγούμενης δεκαετίας, βρήκαν κάποια αλλα πιο πειστικά επιχειρήματα. Την πλήρη κατάργηση διάθεσης βινιλιου. Αντίθετα στο εξωτερικό ήταν πιο διακριτικοί και κατέφευγαν απλά στο περιορισμό παραγωγής και διάθεσης βινιλιου. Όχι όμως στην κατάργηση.

Η πεποίθηση του κόσμου πως το βινιλιο έχει καταργηθεί, δεν ευσταθή. Κυκλοφορίες ακόμα και πιο mainstream / pop παραγωγών ήταν διαθέσιμες, στο εξωτερικό, και σε βινιλιο ( π.χ. Madonna, Kylie Minogue, Simply Red κ.α), κυρίως ως 12¨ maxi, σε ορισμένες περιπτώσεις, και σε L.P! Όσον αναφορά περισσότερο ανεξάρτητες κυκλοφορίες της dance μουσικής σκηνής πολλές από αυτές κυκλοφορούν – ακόμα – πρώτα σε βινιλιο.

Στη χώρα μας λοιπόν, το CD δεν πέρασε ως εναλλακτική λύση, αλλά επιβλήθηκε από τις εταιρείες. Δε κέρδισε δικαιωματικά έναντι του βινιλιου δηλαδή ( όπως το DVD έναντι των VHS κασετών βίντεο ). Να διευκρινίσω πως δε καταφέρομαι εναντίον του CD αλλα εναντίον του τρόπου σκέψεις ορισμένων.

Όταν λοιπόν ο κόσμος στράφηκε αναγκαστικά στο CD και ξέχασε το βινιλιο σταδιακά οι τιμές των CD ( χωρις να το καταλάβουν πολλοί ) έφτασαν στα επίπεδα του αναλογικού δίσκου. Εκεί λοιπόν άρχισε το πανηγύρι Σημειώτεον ένα CD κοστίζει κατά πολύ φθηνότερα για να φτιαχτεί από ότι κοστίζει ένας δίσκος βινιλιου. Το σίριαλ ¨Τώρα κερδίζουμε περισσότερα, με το έτσι θέλω¨ ξεκίνησε με μεγάλη επιτυχία στην χώρα μας. Κάπως βέβαια έπρεπε να αναζωογονηθεί η κακομοιριασμένη ελληνική αγορά ( στο εξωτερικό είναι άλλοι οι όροι της αγοράς και βέβαια το μέγεθος τους και φυσικά δεν ήταν τόσο βιαστικοί ).

Όταν βέβαια η προσδοκίες περιλάμβαναν να πουληθεί από την αρχή σε ψηφιακό φορματ ό,τι είχε πουληθεί ως τότε σε αναλογικό ( διότι το τελευταίο έπρεπε να μπει στο πατάρι ως άχρηστο ), τότε καταλαβαίνετε για τι πράγμα μιλάμε! Αν για παράδειγμα είχατε αγοράσει το 1990 το L.P ¨Violator¨των Depeche Mode, σε βινιλιο με βάση το σκεπτικό τους θα έπρεπε να το αγοράσετε ξανά σε CD. Σε περίπου μια δεκαετία θα έπρεπε να έχετε πληρώσει δυο φορές το ίδιο πράγμα με άλλοθι πως το βινιλιο είναι ξεπερασμένο ( ! )

Κάπου εκεί λοιπόν έρχεται το Internet ( π.χ. Napster) και τους χαλάει τη σούπα! Προσωπικά, δεν θεωρώ πως διαπράττω πειρατεία κάνοντας downloading κομμάτια περασμένων δεκαετιών, που έχω πληρώσει παλιότερα, για να αγοράσω σε δίσκους βινιλιου. Επειδή λοιπόν, και λόγω δουλειάς πρέπει να τα διαθέτω, πλέον οπωσδήποτε και σε CD, δε σημαίνει πως μου αρέσει να με αναγκάζει κανένας να τα ξαναπληρώνω. Μιλάμε δηλαδή, για παραγωγές και κυκλοφορίες από τις οποίες οι εταιρίες έχουν βγάλει έτσι και αλλιώς τα λεφτά τους και με το παραπάνω!! Αντίθετα δεν έχω πρόβλημα και είμαι αθετημένος να πληρώσω μια αξιόλογη παραγωγή αρκεί βεβαία να μου προσφέρεται σε λογική τιμή.

Υπάρχει μια τάση τελευταία, για σχετική συγκράτηση τιμών από τις εταιρίες. Επίσης υπάρχουν πλέον παρά πολλές παλιότερες και πράγματι αξιόλογες κυκλοφορίες ¨NICE PRICE¨. Τόσο nice μάλιστα που σε ορισμένες περιπτώσεις δεν αξίζει καν να το ψάχνεις στα πειρατικά.

Δυστυχώς ¨ η λογική άργησε μερικά χρονιά¨. Έπρεπε πρώτα να αδειάσουν τα δισκάδικα, πολλά από αυτά να κλείσουν και γενικά να επικρατεί η υστερία και η κλάψα τω δισκογραφικών. Αυτό βεβαία έγινε για τους λογούς που ειπώθηκαν πιο πάνω. Ενώ είχαν την δυνατότητα να βγάλουν κέρδος συμπιέζοντας το κόστος αγοράς, ήθελαν και τη πίτα ολόκληρη και το σκύλο χορτάτο. Τώρα αντί να προβάλουν κάποιες καλές προσφορές που πράγματι υπάρχουν ( και οπλίζω να συνεχιστούν ) επιμένουν στο στείρων ¨η πειρατεία σκοτώνει τη μουσική¨.

Ένα δεύτερο θέμα είναι η ολοένα αυξανομένη διάδοση των αντιγραφικών μηχανημάτων και των άγραφων CD, τα τελευταία χρόνια. Η απάντηση των δισκογραφικών είναι τα κλειδωμένα CD (COPY CONTROLLED). Δυστυχώς για αυτούς, είναι αρκετά εύκολο να μετατραπούν σε ¨CLOPY CONTROLLED¨. Και το λέω εγγυημένα. Και επειδή αυτά τα CD αφορούν κυρίως νέες κυκλοφορίες, συνιστώ στις εταιρείες να αφήσουν τα έτσι και αλλιώς άχρηστα κλειδώματα και να προσέξουν περισσότερο τις προβληματικές διανομές τους, αλλιώς μη γκρινιάζουν για το Internet – τουλάχιστον εκεί βρίσκουμε ό,τι θέλουμε!

Όσον αναφορά την πειρατεία δυστυχώς δεν πρόκειται να σταματήσει. Ήταν να μη γίνει η αρχή. Η Ελλάδα είναι χώρα με τα μεγαλύτερα ποσοστά πειρατείας στο κόσμο. Στο χέρι των εταιρειών είναι να ωθούν το κόσμο στην πειρατεία, όσο και να τον απομακρυνθούν από αυτή. Αυτό σίγουρα δεν γίνεται με ανούσια σλόγκαν και με ηλίθιες κλάψες. Σίγουρα η πειρατεία έκανε κάτι καλό! Έσπασε το τσαμπουκά των εταιρικών. Σίγουρα και αυτές, κυρίως στην χώρα μας, αναπολούν τις ένδοξες εποχές του βινιλιου. Το ψηφιακό φορματ που επέβαλαν οι ίδιες δε τους βρήκε σε καλό.

Άλλωστε ήταν τέτοια η δομή το CD που ήταν θέμα χρόνου να κυκλοφορεί και σαν άγραφο στην αγορά. Δεν είχαν προβλέψει μήπως το μέλλον οι εταιρείες; Δυστυχώς στη χώρα μας, μάλλον όχι, για αυτό και κοντόφθαλμοι τακτική τους της έφερε εδώ που τις έφερε.

Υστερόγραφο. Στις μέρες μας η δισκογραφία, σε συνεργασία με τις εταιρείες κινητής τηλεφωνίας, έχει βρει νέα πηγή εσόδων μέσω των ringtones. Αυτή τη φορά έχει σύμμαχο τον κόσμο, ο οποίος, παράδοξος, είναι διατεθειμένος να πληρώσει ακριβά το τίμημα ενός τέτοιου ηχητικού αποσπάσματος για το κινητό του ( έμμεσα όμως και όχι άμεσα ).

Προηγούμενο άρθροΜουσική με… κακό παρελθόν
Επόμενο άρθροΤαγκό. Πληροφορίες και ιστορικά στοιχεία
Avatar
Κατά γενική ομολογία θεωρούμε ξεγραμμένος ή πιο σωστά αποτυχημένος. Αφού σας συστήθηκα, πάμε παρακάτω. Για εμένα δεν υπάρχουν διλήμματα, γιατί ξέρω τι θέλω και τι αναζητώ στη ζωή μου. Από μικρός έπαψα να συμβιβάζομαι και άρχισα να αγωνίζομαι. Το Μοναδικό μου εργαλείο είναι το γράψιμο και η ουδέτερη σκέψη μου.
ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας!
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας