Ταγκό. Πληροφορίες και ιστορικά στοιχεία

Ταγκό. Πληροφορίες και ιστορικά στοιχεία

Το Ταγκό γεννήθηκε στο τέλος του προηγούμενου αιώνα. Στις πτυχές του μπαντονεόν, οι μελωδίες του ταγκό αποπνέουν γενναιοδωρία, έναν επαναστατικό τρόπο ζωής. Θα γίνει το γραφικό και σπαρακτικό μέσο έκφρασης του λαού της Αργεντινής.

Το ταγκό εμφανίστηκε ενώ το κύμα μετανάστευσης μπήκε βαθιά στην Αργεντινή και ενώ ο Μπουένος Άιρες έγινε ξαφνικά μεγάλη πόλη. Η ζωή συμφωνεί με το θόρυβο των δρόμων με μια υπέροχη έκρηξη χαράς και μεγάλης γενναιοδωρίας.

Στα πρώτα χρόνια του αιώνα το ταγκό είναι κακόφημο και το συγκρίνουν ευχαρίστως με ερπετό σε οίκο ανοχής. Κακόφημη μουσική, το ταγκό έγινε γρήγορα ιεροτελεστία. Ο μετανάστης χορεύει, μονός η με άλλον άντρα. Αργότερα το ταγκό έγινε ένα είδος μονομαχία ανάμεσα στον άντρα και τη γηναικα. Το ταγκό είναι επίσης η παρέλαση του κόκορα για να κατακτήσει το θηλυκό με την επίδειξη του αρσενικού. Όπως τα μπλουζ των μαύρων Αμερικάνων το ταγκό εκφράζει τη σύγχυση και τη μοναξιά του άντρα, μιλά για τις δυσκολίες της ζωής, για την κοινωνική κατάσταση.

Αυτοί που γράφουν, που συνθέτουν το ταγκό είναι λαϊκοί άνθρωποι. Το ταγκό παιζόταν τη νύχτα και τη νύχτα, αυτοί οι άνθρωποι ερωτεύονταν κακόφημες γυναίκες. Η γυναικά έμενε μια στιγμή με τον άντρα κι έφευγε. Έτσι γεννιόταν το ταγκό. Για αυτό εκείνη την εποχή υπήρχαν τόσα πολλά ταγκό με ιστορίες για γυναίκες που αφήναν τον άντρα. Το ταγκό αναπτύχθηκε στα καφέ, στις επικίνδυνες περιοχές οπού μαζί με τους κακοποιούς υπήρχε ένας ατίθασος κόσμος με ελπίδα και απελπισία, με απόγνωση και πάθη που φιλούσε μερικές φορές τη νύχτα.

Ο Κάρολος Γκαρδελ, ακόμα ένας αργεντινός τραγουδιστής, μια μεγάλη φωνή, η ελπίδα και το πάθος Ένα είδωλο του ταγκό. Πρέπει να είμαστε ευγνώμονες γιατί έδωσε στο ταγκό όλη την του έκφραση. Ήταν ο πρώτος τραγουδιστής που ακούσαμε στους παλιούς δίσκους. Ένα από τα τραγούδια του Γκαρντελ που αγγίζουν περισσότερο φαινόταν να διηγείται την παιδική του ηλικία. Γιος μεταναστών, ο Γκαρντελ μεγάλωσε ανάμεσα σε πορνεία. Ρίχτηκε στη ζωή με άγρια διάθεση χωρίς να κάνει οικονομία στα πάθη, στα συναισθήματα και στα χρήματα του.

Ο Κάρολος Γκαρντέλ ταυτίζεται με το ταγκό και του δίνει αν όχι τη φυσιογνωμία του, τουλάχιστον την ουσία του. Ο Γκαρντέλ εμφανίζεται όταν οι Αργεντινοί αναζητούν την εθνική τους ταυτότητα και το ταγκό δείχνει την αντίθεση της ομορφιάς και του πόνου.

Ο Γκαρντελ ανοίγει την πρώτη χρυσή εποχή του ταγκό. Τα καμπαρέ πολλαπλασιαζονται. Το πιο διάσημο, το Chanteclerc έχει πισίνα στη μέση της αίθουσας.

Ο Κάρολος Γκαρντελ κάνει τη Νότια Αμερική να ονειρεύεται. Έχει μια ζωώδη φινέτσα που κάνει ξαφνικά την πραγματικότητα να εμφανίζεται. Στις 24 Ιουνίου 1935 έγινε μια τρομερή τραγωδία. Το αεροπλάνο του Γκαρντέλ, καθώς απογειωνόταν χτύπησε σ’ ένα μηχάνημα στο αεροδρόμιο του Μέντελιν. Ξέσπασε φωτιά, και το αεροπλάνο και οι επιβάτες κάηκαν.

Στην κηδεία του Γκαρντέλ είχαν μαζευτεί ένα εκατομμύριο Αργεντινοί. Το ’30, η φυγή προς την εξοχή επιταχύνεται λόγω της ύφεσης. Τα προάστια του Μπουένος Άιρες επεκτείνονται. Ο στρατός παίρνει την εξουσία και αρχίζει αυτό που οι Αργεντινοί αποκαλούν «φρικτή δεκαετία».

Στις 17 Οκτωβρίου 1945, χιλιάδες εργάτες από τα προάστια έρχονται στο κέντρο του Μπουένος Άιρες, στην πλατεία Μάγιο. Όλοι ζητούν του Χουάν Ντομίνγκο Περόν. Η Εβίτα Περόν συμβολίζει τους “descamisados” (χωρίς πουκάμισο). Είναι η πνευματική ηγέτιδα του έθνους της Αργεντινής.

Η πρώτη εποχή του Περόν ευνοεί την ανάπτυξη του τανγκό. Χιλιάδες μουσικοί, εξακόσιες ορχήστρες παίζουν τη μουσική των φτωχών. Το τανγκό έχει τους δούκες και τους βαρόνους του, και ο Οσβάλντο Πουλιέζε είναι σίγουρα ο πιο δημοφιλής.

Ιούλιος 1952 Ενταφιασμός της Εβας Περον και ο μεγάλος χαμός μιας μεγάλης γυναίκας αναστατώνει όλη την χώρα. 23 Σεπτεμβρίου 1955 γίνεται η πτώση του Περον.

24 Μαρτίου 1976 ανάληψη εξουσίας ξανά από το στρατό

Ο Πιατζόλα ήταν αυτός που είπε ότι, το τανγκό πρέπει να συνεχιστεί. Ότι δεν πρέπει να μείνει σαν μία ρετρό φιγούρα, σαν αποκρυσταλλωμένη εικόνα. Η προσφορά του Πιατζόλα στο τανγκό ήταν τεράστια, κι ακόμη δεν έχουμε εκτιμήσει την αγία της. Είναι δύσκολο σήμερα να μιλήσουμε για το ταγκό χωρίς να θυμηθούμε τον Πιατζόλα. Είναι δύσκολο ένας Αργεντινός μουσικός να παίξει χωρίς να γνωρίζει την συνεισφορά του Πιατζόλα.

Δεν υπάρχει ούτε ένα λαϊκό τραγούδι της Αργεντινής, ούτε τραγούδι τανγκό χωρίς το σημάδι του Πιατζόλα σε κάποιο σημείο. Τόσο μεγάλος δημιουργός ήταν. Ήταν και πολύ οξύθυμος. Όμως αυτά δεν έχουν σημασία. Αυτό που έχει σημασία είναι το έργο του που έμεινε. Όλα τα υπόλοιπα, ο χαρακτήρας, η συμπεριφορά, τα λάθη του, όλα αυτά είναι ανεκδοτικά.

Κάτι λείπει απ’ το σημερινό τανγκό. Ένας ποιητής, που με τα λόγια του να λέει την αλήθεια για την κοινωνία μας, τη ζωή μας, τα προβλήματά μας. Ίσως αυτό συμβαίνει επειδή σήμερα στην Αργεντινή υπάρχει έλλειψη ομορφιάς. Εκεί που ζει ο πόνος, λύπη, η μοναξιά και προδομένη αγάπη, ζει ταγκό, ο χορός του έρωτα.

Ταγκό: Πόλεμος ή συναίσθημα

Η εξέλιξη της μουσικής στο ταγκό έχει μεγαλύτερη σταδιοδρομία από όσο περιμέναμε. Η αρχική είσοδος του ταγκό στο κόσμο της διασκέδασης και στις καρδιές μας από τότε που πρωτοεμφανίστηκε στα πορνεία του Μπουένος Άιρες, και στην συνέχεια στα σαλόνια, είχε το σκοπό να αναδείξει το πάθος, τον πόνο, και πήρε αρκετά χρόνια για να ξαναγυρίσει στο σήμερα με την μορφή του Τango Nuevo. Οι ορχήστρες σαν τις Εl Arranque, Pugleze συμπεριελάμβαναν από 3 έως 6 μουσικούς, οι οποίοι είχαν την απαραίτητη συνοδεία του μπαντονεόν (το κύριο όργανο σε ορχήστρα του ταγκό). Οι αλλαγές στη μορφή της μουσικής αλλάζουν και τη μορφή του χορού.

Από τη μελαγχολική και ερωτική μουσική, μέσα από την οποία χορευόταν ο χορός από τους ανθρώπους κατώτερων κοινωνικών στρωμάτων έως ανθρώπους με υψηλό κοινωνικό στάτους, διαμορφώθηκε ένα άλλο είδος μουσικής στο ταγκό. Το καινούριο βήμα στο ταγκό έχει γίνει. Η συγχώνευση του μπαντονεόν με τα σύγχρονα ακούσματα (όπως jazz και bit), καθώς και τα όργανα όπως το συνθεσάιζερ έχουν δημιουργήσει εντελώς διαφορετικό στιλ της μουσικής ταγκό για σόου. Το κλασσικό στιλ δεν ξεχνιέται ποτέ.

Το νέο στιλ απέκτησε το ιδανικό πεδίο για αυτούς που θέλουν να φύγουν μακριά, δεν απαιτείται απόλυτη αφοσίωση και συγκέντρωση στον συνοδό, και γίνεται λίγο ελεύθερο. Η μουσική αυτή σου επιτρέπει να δοκιμάσεις πράγματα τα οποία έχεις φανταστεί, και να πειραματιστείς με διαφορετικούς ρυθμούς. Μερικά κομμάτια μπορούν να μη μοιάζουν καθόλου με ταγκό, και να χρειαστείς να βρεις το ρυθμό μέσω μελωδίας.

Ένα παράδειγμα της μουσικής του Tango Nuevo είναι οι ορχήστρες όπως Gotan Project. Και στον προηγούμενο αιώνα έχουν γίνει μερικές προσπάθειες για να μπουν καινούρια πράγματα στην μουσική, όπως από τον Astor Piazzola, που έβαλε καινούρια χτυπήματα και ακούσματα. Η μουσική του Nuevo δεν σε υποχρεώνει να κανείς συγκεκριμένο βήμα, σε αφήνει ελεύθερο στην κίνηση και στην φαντασία σου. Σου επιτρέπει τα πάντα και σου δίνει την αίσθηση της ανεξαρτησίας, της μη δέσμευσης, της απόλυτης ελευθέριας. Με αλλά λόγια, μοιάζει με την επανάσταση στην μουσική και στο χορό.

Το παλιό στιλ, ή όπως το αποκαλούν το Μelonguero, χαρακτηρίζεται από κλειστή αγκαλιά των χορευτών, οι οποίοι χορεύουν εκτός άξονα. Το ζευγάρι είναι σαν ένα τρίγωνο με τη βάση στα πόδια και απαιτούνται μικρές και γρήγορες κινήσεις. Το κλασσικό στιλ είναι πιο ελεύθερος χορός, και η αγκαλιά ανοιγοκλείνει, ανάλογα από την κίνηση και ρυθμό. Ο άξονας του καθενός είναι στα πόδια του. Και στα δυο στιλ η κίνηση είναι μονοκόμματη, σαν ένα σώμα με τέσσερα πόδια.

Εν τω μεταξύ το στιλ Tango-Nuevo έχει ανοιχτή αγκαλιά, και απαιτεί απόλυτη διεύθυνση από τον καβαλιέρο και η ντάμα να τον ακολουθεί για να μη χαθεί ο διάλογος. Η διεύθυνση βγαίνει από την κόντρα κίνηση, και ο χορός δεν έχει ενότητα, αλλά ροή. Η χημεία και η αρμονία του χορού κρύβεται στη γρήγορη μεταφορά βάρους, στο ότι και οι δυο χορευτές βρίσκονται εκτός άξονα, και στο ότι κρατιούνται από την ενέργεια του άλλου, δημιουργώντας και πάλι ένα τρίγωνο με βάση την κορυφή.

Τα νέα του Ταγκό και η συνέχεια του

Στις 28 έως 30 Οκτωβρίου 2005 είχε πραγματοποιηθεί το πρώτο Ταγκό Φεστιβάλ στην Αθήνα στο Music Hall Ballroom, Λεωφόρος Κηφισιάς 234, Μαρούσι, στηριζόμενο από την σχολή χορού Quickstep, Πάρα πολύ άνθρωποι από πολλές πόλεις της Ελλάδας έχουν παραβρεθεί στα σεμινάρια και στη τελική επίδειξη των καθηγητών. Ίδιοι οι δάσκαλοι της σχολής ο Στέφανος και η Βαλεντίνη μας έδωσαν μια αξιόλογη παράσταση, με μια φοβερή ερμηνεία και πάθος. Καταλάβαμε πως και οι Έλληνες μπορούν να είναι άριστοι στο Αργεντινικου Ταγκό. Τρία ζευγάρια από Αργεντινή έχουν κάνει απίθανη παρουσίαση από πολλά είδη ταγκό.

Οι Sebastian Arche, Mariana Montes, Luisa Bruni, Pascale Coquigny, Pablo Pouchot and Silvina Larrea έδωσαν καλύτερο εαυτό τους. Άντε παιδιά και του χρόνου με περισσότερα κόλπα και άλματα. Θέαμα θέλουμε αλλά όχι τραύματα και κομμένα πόδια. Μερικοί δεν αντέχουν την μονοτονία της αγκαλιάς, ζουν με κόντρες και αέρα, κάνουν άλματα χωρίς συναίσθημα για να εντυπωσιάσουν τον ακροατή, πέφτουν εκτός άξονα, χωρίς να δίνουν σημασία στο συναίσθημα και στο άλλον με τον οποίο χορεύουν. Ταγκό είναι πόνος και έρωτας, περπάτημα χέρι με χέρι. Έτσι θυμόμαστε το παλιό μας Ταγκό, έτσι και θα μείνει. Ταγκό δεν είναι γυμναστική, αλλά συγχρονισμός των δυο σωμάτων και καρδιών.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας!
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας