ΑρχικήΨυχαγωγίαMovies-seriesΗ ψυχή στο στόμα (2006). Δραματική ταινία

Η ψυχή στο στόμα (2006). Δραματική ταινία

Η ταινία του Γιάννη Οικονομίδη “Με την ψυχή στο στόμα” παίχτηκε στο Φεστιβάλ της Θεσσαλονίκης και βραβεύτηκε από τους κριτικούς (όχι όμως κι από τους θεσμικούς κριτές, δηλαδή από αυτούς που “δίνουν τα φράγκα”) βρήκε ΜΙΑ αίθουσα να παιχτεί και έως τώρα έχει προκαλέσει υστερικές εκδηλώσεις αποδοχής και υστερικές εκδηλώσεις απόρριψης. Λέμε λίγα για τη ταινία, για να υπάρχει μια συνέχεια με τα παρακάτω: Ο ήρωας, εκπρόσωπος ενός “εθνικού” προλεταριάτου που φθίνει μιας και το εισαγόμενο αλβανικό είναι φτηνότερο, δουλεύει σε μια βιοτεχνία φωτιστικών, μαζί με άλλους τρεις Έλληνες και μια χοντρή Ελληνίδα εργάτρια.

Το αφεντικό, είναι ομοφυλόφιλος που δεν τολμάει να εκδηλωθεί, ενώ παράλληλα ασκεί τρομοκρατία με λεκτική, και σε μια περίπτωση σωματική βία. Είναι καψούρης με τον ήρωα και τον βάζει να του κάνει μασάζ στο γόνατο Στον εργασιακό χώρο λοιπόν, ο ήρωας ζει καθημερινά υπό την βία, κυρίως τη λεκτική και τη ψυχολογική, του εργοδότη άλλα και των συνάδελφων μεταξύ τους. Ο ίδιος δεν αντιδρά.

Στο οικογενειακό περιβάλλον η γυναίκα του ξενοπηδιέται φανερά σχεδόν με τον αδελφό του αφεντικού του και τον βρίζει πατόκορφα όποτε τυχαίνει να τον δει γαμπρός του τον εκβιάζει να πάρει στο σπίτι τη τρελή αδελφή του. Ο ίδιος κάνει μια απόπειρα να αντιδράσει, σφίγγοντας το λαιμό της γυναίκας του, αλλά μένει στην απόπειρα (δυστυχώς). Κοντά σε αυτά, έχει δανειστεί και κάτι λεφτά για να θάψει τη μάνα του κι οι τοκογλύφοι, έκτος από τα μπινελίκια τον βάζουν να γλύψει και τα λάστιχα της “μπέμπας” (BMW).

Ο ήρωας λοιπόν είναι ο μόνος, που υφίσταται και δεν ανταποδίδει την πανταχόθεν ερχόμενη και διαφόρων ειδών βία, υπομένοντας και χωρίς να αμύνεται η έστω να εκτονώνεται κάπως. Στο τέλος έρχεται η έκρηξη. Σωματική θανατηφόρος βία επί του μόνου προσώπου που, έστω και για λάθος λόγους (μιας και είναι οι δικοί του αποκλειστικά λόγοι) καταφάσκει τον ήρωα Η ταινία είναι η δεύτερη του σκηνοθέτη. Πρώτη ήταν το “Σπιρτόκουτο”.

Υπάρχει μια κλιμάκωση εντάσεως σε σχέση με την πρώτη ταινία, και μια αφαίρεση στο επίπεδο της δράσης και της πλοκής. Μπορεί κάποιος να υποθέσει, ότι στην επόμενη ταινία, ο Οικονομίδης θα κλιμακώσει την ένταση σε ψυχολογικό (κι όχι μόνο) επίπεδο και θα μηδενίσει σχεδόν την πλοκή, μιας και οι χαρακτήρες είναι ήδη δεδομένοι και επαρκώς πεποιημένοι με τις δυο ταινίες. Η ταινία κτίζεται πάνω στη βία και δη, στη λεκτική βία. Οπότε είναι απίστευτες χαζομάρες αυτά που γράφουν διάφοροι κριτικοί για “υβρεολόγια” κ.λπ. Το θέμα είναι κατ’ αρχάς η βία και μετά το είδος της.

Μετά τα υποκείμενα και η θέση του δημιουργού, αν ήθελε δεχτεί κάποιος πως ο Οικονομίδης ασκεί κάποιου είδους κριτική (που εγώ αμφιβάλλω) επί του θέματος. Η επεξεργασία του θέματος, είναι αριστουργηματική. Οι χαρακτήρες είναι πλήρεις και ευανάγνωστοι. Η λεκτική βια είναι τόσο άρρηκτα συνδεδεμένη με το χαρακτήρα όλων μας(τουλάχιστον με τον δικό μου αφού χρησιμοποιώ τη λέξη “μαλ@κας” κάθε 1 λεπτό τουλάχιστον) που οι χαρακτήρες του έργου αναδύονται ολοκληρωμένοι απολύτως, μαγικά θα έλεγε κανείς, από τα πρώτα 10 λεπτά της ταινίας.

Μαγικά; Έτσι φαίνεται, αλλά καθόλου έτσι δεν είναι. Γιατί χτίζονται εύκολα, μιας και πατάνε στη “γλώσσα” τους. Είμαστε όπως μιλάμε. Όταν μια ταινία δείχνει τη γλώσσα που μιλιέται έχει και χαρακτήρες. Για αυτό ήταν πετυχήμενες οι παλιές κωμωδίες του Ελληνικού κινηματογράφου. Γιατί οι χαρακτήρες “μιλούσαν”. Ενώ ο νέος ελληνικός κινηματογράφος, δεν έχει να παρουσιάσει ούτε έναν, στη κυριολεξία ούτε έναν, ήρωα που να μιλά όπως ακούμε να μιλάνε οι άνθρωποι στους δρόμους ή στη δουλειά μας. Για αυτό και παίζονται οι περίπλοκες συνθήκες που έχουμε δει. Συμπέρασμα: Η ταινία του Γιάννη Οικονομίδη ξεφεύγει από τη θλιβερή παθογένεια του Ελληνικού Κινηματογράφου.

Ο Οικονομίδης είναι μεγαλύτερος δημιουργός από τον Θεόδωρο Αγγελόπουλο και όλους τους άλλους που βάζουν ήρωες να μιλάνε σαν να μεταφράζουν. Τώρα για τη θέση του δημιουργού. Κατ’ αρχάς η ταινία είναι καταπληκτική και αρκούντως δικαιολογημένη, ακόμη κι αν ο δημιουργός δεν ερμηνεύσει και δεν κρίνει τα γεγονότα. Ακόμη και όταν απλώς τα καταγράψει. Στις παραστατικές τέχνες, η καταγραφή, η παράσταση συνιστά εν ταφτά και θέση και κριτική και πρόταση. Ειδικά ο τρόπος καταγραφής του Οικονομίδη είναι απολύτως δημιουργικός. Αφ’ ενός μεν πλάθει τους χαρακτήρες και δεν τους “φωτοτυπεί”.

Αφετέρου, ως γνήσιος και ταλαντούχος σκηνοθέτης, έχει τον απολυτό έλεγχο των ηρώων και δεν τους επιτρέπει να αυτονομηθούν, παρά το γεγονός πως (είναι φανερό από τους διαλόγους) μεγάλο τμήμα των διαλόγων προέκυψε κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων από τους ίδιους τους ηθοποιούς. Για αυτό και δεν σκοτώνεται η σύζυγος, για αυτό σκοτώνεται ο εργοδότης, για αυτό το ξέσπασμα απλώς δηλώνεται και δεν δείχνεται κλπ. Και για να κλείσω αυτή την εντύπωση….

Δείτε την ταινία “Σπιρτόκουτο” που μπορείτε να τη βρείτε και δωρεάν στο διαδίκτυο. Επιπρόσθετα σε συνιστώ να σπεύσετε να δείτε την “Ψυχή στο στο στόμα”. Ο Οικονομίδης είναι ένας πολύ μεγάλος δημιουργός, οι ηθοποιοί είναι καταπληκτικοί και η ταινία αριστουργηματική.

Προηγούμενο άρθρο
Επόμενο άρθρο
Στέλιος Θεοδωρίδης
Στέλιος Θεοδωρίδης
Ο ήρωας μου είναι ο γάτος μου ο Τσάρλι και ακροάζομαι μόνο Psychedelic Trance
RELATED ARTICLES

Σχολίασε το άρθρο

εισάγετε το σχόλιό σας!
παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ

Πρόσφατα άρθρα

Tηλέφωνα έκτακτης ανάγκης

Δίωξη Ηλεκτρονικού Εγκλήματος: 11188
Ελληνική Αστυνομία: 100
Χαμόγελο του Παιδιού: 210 3306140
Πυροσβεστική Υπηρεσία: 199
ΕΚΑΒ 166