Η συλλογική πειθαρχία και ο ανορθολογισμός της λογικής

Η συλλογική πειθαρχία και ο ανορθολογισμός της λογικής

Το καλύτερο ποδόσφαιρο το παίζουν οι παγανιστικές φυλές με ηγέτες μεγάλους σαμάνους. Μόνον αυτές μπορούν να νιώθουν σε όλο του το ύψος και το βάθος τη μαγεία της τελετουργίας του παιχνιδιού.

Η φαντασία, το πάθος, η έκπληξη, ο αυτοσχεδιασμός αλλά και η συλλογική δράση είναι οι μαγικές αξίες που καθιστούν το ποδόσφαιρο αγαπητό σε όλους μας.

Σε αντίθεση με αυτές, ένα κομμάτι της θηλυκής πλευράς του, όπως, λόγου χάριν, η ατελείωτη μπουρδολογία των αθλητικών συντακτών, αποτελεί ουσιαστικό αντικίνητρο για σοβαρούς ανθρώπους. Ο γλοιώδης εκθειασμός παραγόντων, η παραπληροφόρηση, η ενασχόληση με γελοίες λεπτομέρειες, παρόλο που έχει πλάκα, ολοένα και περισσότερο θυμίζει κατίνες των σκανδαλοθηρικών εντύπων και των μεσημεριανών εκπομπών της τηλεόρασης.

Το 1863, η ποδοσφαιρική ομοσπονδία της Βρετανίας διασπάστηκε σε δύο κομμάτια. Η πλειοψηφία των μελών της απαγόρευσε το κλότσημα του αντιπάλου. Αντίθετα, η μειοψηφία θεώρησε ότι το σπρώξιμο και το κλότσημα είναι βασικό στοιχείο του παιχνιδιού. Το γεγονός της διάσπασης οδήγησε στη δημιουργία του ποδοσφαίρου αλλά και του ράγκμπι ως δύο διαφορετικών σπορ.

Το ποδόσφαιρο εξακολουθεί να είναι ένα μαχητικό παιχνίδι τελετουργικά συνδεδεμένο με τον κόσμο της ενηλικίωσης των αντρών.

Στο ποδόσφαιρο, η τρικλοποδιά, το κλότσημα και η χρήση των χεριών απαγορεύτηκαν. Μετά τη διάσπαση, οι θιασώτες του κλοτσήματος που προσχώρησαν στο ράγκμπι απαγόρευσαν και εκεί το ιδεολογικό στοιχείο που τους ένωνε. Οποιος κλοτσάει και σε αυτό το σπορ αποβάλλεται.

Το ποδόσφαιρο, παρ’ όλα αυτά και μετά τις συνεχείς αναθεωρήσεις κανόνων, εξακολουθεί να είναι ένα μαχητικό παιχνίδι τελετουργικά συνδεδεμένο με τον κόσμο της ενηλικίωσης των αντρών.

Η κοινότητα σε όλες της τις εκφάνσεις και διαδικασίες υπόκειται σε μια συλλογική πειθαρχία που στόχος της είναι η νίκη και ουσία η σύγκρουση. Μπροστά στη χαρά της νίκης, αποδιώχνονται όλες οι ανάξιες ηδονές, και η ατομική έκφραση, παρόλο που επίσημα εκθειάζεται, θεωρείται εκκεντρική συμπεριφορά. Εξυπνοι και απείθαρχοι παίκτες σαν τον Τζορτζ Μπεστ μπορεί να ηρωοποιούνται από το κοινό, αλλά πολεμούνται είτε υπόγεια είτε ανοικτά από το σύστημα των μάνατζερ και των δημοσιογράφων.

Οι ίδιοι οι αθλητικοί συντάκτες, όσο μένουν στο επάγγελμα, εντάσσονται στο κρεβάτι του Προκρούστη, αποκρύπτουν ιδέες και ικανότητες, ευνουχίζουν κι ευνουχίζονται σαν τους παπάδες. Μόνον όταν ξεφύγουν από το κύκλωμα μπορούν να επιδείξουν τις ικανότητές τους και για αυτό οι ελάχιστοι που τα καταφέρνουν έχουν ισχυρό βαθμό αυτοπειθαρχίας.

Στο ποδόσφαιρο, όλοι πρέπει να φαίνονται πειθαρχημένοι στα ιδανικά της ομάδας και, παρά τις τεράστιες διαφορές αμοιβών, ίσοι. Ο θρίαμβος της ομάδας είναι για ένα ετερόκλητο κοινωνικά κοινό μια απογείωση της συλλογικής ψυχής. Μια παροδική αποζημίωση για τις αποτυχίες της καθημερινής ζωής. Μια εκτόνωση. Αν η ομάδα πηγαίνει καλά στο γήπεδο, μπορεί να ξαναδώσει σε πληβείους και πατρικίους ένα μέρος από τον αφαιρούμενο καθημερινά αυτοσεβασμό.

Προσωπικά, εκτός από τον Άγιαξ, θεωρώ ότι είμαι συνδεδεμένος ψυχικά από το 1970 με την Εθνική Βραζιλίας. Το τρίπτυχο «Πελέ, Ζαϊρζίνιο, Κάρλος Αλμπέρτο» είναι για μένα η ανεπανάληπτη παγανιστική πλευρά του ποδοσφαίρου που αποδεικνύει ότι τίποτα δεν υπάρχει στον ουρανό και τη γη που δεν υπάρχει μέσα στον άνθρωπο.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας!
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας