Ήγγικεν γαρ η βασιλεία των ουρανών και των συνεδρίων

Την Πέμπτη του αησπυριδώνου ανήμερα αρχιναει το συνέδριο της ΔΗΜΑΡ, με όλο το τελετουργικό φαντάζομαι ενός κόμματος που σέβεται το φθαρμένο και κατακρημνισμένο πολιτικό σύστημα, τις παραδόσεις και τις τελετουργίες του, το σύστημα που γκρεμοτσακίζεται εδώ και πέντε χρόνια, τα έχει πάρει όλα από κάτω και αυτά βαυκαλίζονται πως ζουν ακόμα.

Ηρθεν όμως και η ώρα να μετρήσουμε κέρδη και ζημίες, να απολογίσουμε μια πορεία και κυρίως να αποφασίσουμε περί το μέλλον…

Ετούτο που είμαστε έχασε προ πολλού την προωθητική του δύναμη και κυρίως το βασικό λόγο ύπαρξής του. Δηλαδή τη δημιουργία ενός χώρου σκέψης και πολιτικής πρότασης που θα βλέπει μακριά και θα συσπειρώνει και ενώνει την πλειοψηφία των πολιτών καλής θέλησης και εραστών του λογικού και του προφανούς…

Η αριστερά έχει ένα κουσούρι εκ γενετής σχεδόν. Δεν εννοεί να καταλάβει το νόημα του διαλόγου με τίποτε… Όταν λέμε με τίποτε, το εννοούμε.

Έχει μάθει μόνον τη στοίχιση. Κάποιος θεωρείται ο πρώτος στη γραμμή, γιατί είναι ο πιο ψηλός, ο πιο καβλιάρης, ο πιο ωραίος, ο πιο μοιραίος, ο πιο… πιο τέλος πάντων! Και μετά θα πρέπει όλοι να στοιχηθούν από πίσω… Όποιος ξεφεύγει από το ισιάδι την έβαψε και κρίνεται αποσυνάγωγος.

Το ίδιο και από την άλλη και την παράλλη…

Ε λοιπόν, δεν είναι έτσι κορίτσια και αγόρια και φίλοι και φίλες μου καλές της ΔΗΜΑΡ! Τώρα πρέπει να μιλήσουμε και περί την πολιτική. Η διαδικασία και οι αθροίσεις και οι διαιρέσεις και οι πολλαπλασιασμοί τελείωσαν… Τώρα λόγος πολιτικός.

Πώς μετατρέπεις σε πράξη για να πείσεις τον πολίτη, τις προτάσεις σου για μια άλλην πολιτική. Για να φτιάχνεις πράγματα και κυρίως να ανοίγεις δρόμους πολιτικούς, δε χρειάζεται να έχεις την εξουσία… Μυαλό, πολιτική πρόταση και θέληση χρειάζεται και κουράγιο να βάλεις τον κώλο σου κάτω και να δουλέψειις και όλα τ’ άλλα τα ακούω βερεσέ.

Και τι εννοώ… Προχτές στη βουλή ο πρόεδρος μιλούσε για την ανεργία αρκετά λεπτά με διάφορα “πρέπει να” και “πρέπει να” και “ματαξαναπρέπει να”… Ένα χρόνο στην εξουσία το μόνο που έκανε το κόμμα ήταν να τα σμπρώξει όλα στο κόκκινο και να τα μοιράσει σε ελεημοσύνες των κεκ, μεκ και άλλων παραφυάδων… Πάνω από το 80% των κονδυλίων του κοινωνικού ταμείου πηγαίνουν στην γκανιότα και τους μεσάζοντες και ένα πενιχρό 20% στους πραγματικούς δικαιούχους, δηλαδή τους ανέργους, τους φτωχούς, τους πάσχοντες… Αυτά καταφέραμε, να διαιωνίσουμε και να υποστηρίζουμε τα λαμόγια γιατρούς του εοπυυ που τα έπαιρναν τα απογέματα…

Κι επειδή η δεύτερη πλάνη έσσεται χείρων της πρώτης, διά τούτο οι δρόμοι έχουν ανοίξει και πιστεύω ότι εκεί θα συναντηθούμε με όλους και όλες που θέλουν να κάνουμε πολιτική και να μην περιμένουμε εγκλωβισμένοι παίζοντας τις πλειοψηφίες και μειοψηφίες…

Ο δρόμος θα είναι μακρύς, τουλάχιστον όμως γι’ αυτόν θα ελέγχουμε σε κάθε βήμα προς τα που πηγαίνει κι όχι που πηγαίνει ο μπροστάρης κι ακολουθούν οι οπαδοί και ομόμαντροι.