John Dee: Ο Επιστήμονας που επικοινωνούσε με τους Αγγέλους

John Dee: Ο Επιστήμονας που επικοινωνούσε με τους Αγγέλους

Εδώ και μισό μήνα σε άφησα να ξεκουραστείς λίγο, χωρίς να σου ζαλίζω τον έρωτα με τύπους που εξέφραζαν περίεργες ιδέες, έστελναν βόμβες ή εκνεύριζαν την Ιερά Εξέταση.

Σου έδωσα έναν εκ γενετής γκαντέμη και ένα άγριο θηλυκό, έτσι για αλλαγή, αλλά είναι γνωστό πως “οι κακές συνήθειες δε κόβονται” — εδώ θέλω να σε πληροφορήσω πώς η μαλακία που τραβάς δεν είναι “κακιά συνήθεια” αλλά “γενετήσια ανάγκη για την εκτόνωση των ορμών σου”, αρκεί να μην ξεχνάς ότι έχεις και άλλες ανάγκες εκτός από αυτή.

Έτσι μετά από μια αποτυχημένη αποτοξίνωση θα σου μπήξω και πάλι στις φλέβες το πρεζονοβέλονο μου και θα σου κάνω injection με “προσωπικότητα αποκρυφιστή“.

Τι έχει το μενού για σήμερα; Σήμερα θα σε πρεζώσω με John Dee, τον είχα υποσχεθεί άλλωστε πριν κάτι βδομάδες και σε αντίθεση με τους Έλληνες πολιτικούς εγώ κρατάω τις υποσχέσεις μου. Αποκρυφιστής λοιπόν, αστρολόγος, μαθηματικός, αστρονόμος και πλοηγός σε θεωρητικό επίπεδο. Και όλα αυτά μαζί.

Σε αντίθεση με τους επιστήμονες και τους αποκρυφιστές των καιρών μας που βρίσκονται σε μια ανούσια κόντρα ο Dee δεν έβρισκε για πιο λόγο έπρεπε αυτά τα δύο “μέτωπα” να συγκρούονται. Ασκούσε και τις δύο τέχνες με περίσσια καύλα, είχε πανεπιστημιακή αναγνώριση από την μία και από την άλλη πάλευε να επικοινωνήσει με το απόκοσμο. Για να ακριβολογούμε είχε κυρίως την εμμονή να επικοινωνήσει με αγγελικές οντότητες. — Sounds cool right?

Σε βλέπω τώρα να κάνεις κύκλους από αλάτι στο σαλόνι σου και να προσπαθείς να επικαλεστείς κάνα χερουβίμ. — Άσε το αλάτι κάτω λέμε! Πάμε να δούμε τον βίο και την πολιτεία του κυρίου Dee και μετά μπορείς να παίξεις και να αφήσεις υπάρξεις “ανώτερων σφαιρών” να σε κεραυνοβολήσουν με την ησυχία τους.

Ο John Dee (ελληνικά: Τζων Ντη) γεννήθηκε στο Tower Ward του Λονδίνου από Ουαλούς γονείς στις 13 Ιουλίου του 1527. Το επίθετό του προέρχεται από το ουαλικό “du” που σημαίνει “μαύρος” – μην αρχίσουν εδώ οι συνωμοσιολόγοι να λένε “Είναι μαύρος! Είναι του Σατανά! Το λέει και το επίθετό του!” θα βγάλω βούρδουλα και δε θα δείξω έλεος -. Ο πατέρας του ήταν μεταξέμπορας στην αυλή του Ερρίκου του 7ου, που ήταν επίσης Ουαλός. Για την ακρίβεια η οικογένεια Dee κατέβηκε στο Λονδίνο για αυτόν ακριβώς τον λόγο, ένας βασιλιάς με ουαλική καταγωγή θα ευνοούσε Ουαλούς υπηκόους.

Ο μικρός John πήρε μια πλήρη μόρφωση, πράγμα που όπως ξέρουμε δεν ήταν σύνηθες στον Μεσαίωνα. Αρχικά φοίτησε στο Chelmsford Catholic School από το 1535 μέχρι το 1542. Από τον Νοέμβριο του 1542 μέχρι το 1546 συνέχισε την μόρφωσή του στο St. John’s College στο Cambrige, όπου “πήρε μια ιδέα” απ’ όλα τα καλά: Φιλοσοφία, Αρχαία Ελληνικά, Λατινικά, Γεωμετρία, Αριθμητική και Αστρονομία. Ουμανιστικές σπουδές μωρό μου!

Αμέσως μετά τον πήραν στο Trinity College, μιας και ήταν εντυπωσιακά έξυπνο τυπάκι. Εκεί μάλιστα ανέβασε την “Ειρήνη” του Αριστοφάνη και λέγεται πως η παράσταση ήταν τόσο γαμάουα και εντυπωσιακή, που από τότε του κόλλησαν την ρετσινιά του μάγου.

Στα τέλη της δεκαετίας του 1540 και στις αρχές της δεκαετίας του 1550 έκανε ένα τουρ στην Ευρώπη, όπως κάθε λόγιος που σεβόταν τον εαυτό του (ή τον κυνηγούσε η Ιερά Εξέταση), αρχικά για σπουδές στο Leuven και στο Brussels όπου μαθήτευσε κοντά στον Gemma Fricius και ανέπτυξε κολλητιλίκια με τον χαρτογράφο Gerardus Mercator, ενώ μετά δίδαξε Ευκλείδεια Γεωμετρία στο Παρίσι.

Το 1552 γύρισε στην πατρίδα του με μια αγκαλιά από όργανα πλοήγησης και άλλα τέτοια περίεργα και μπήκε υπό την προστασία του Κόμη του Pembroke και αμέσως μετά του Δούκα του Northumberland, ωραίο ονοματάκι για ατμοσφαιρικό μέτσαλ συγκρότημα με γυναικεία φωνητικά είναι δαύτο,τρέξτε να το κατοχυρώσετε.

Την ίδια χρονιά τον πήρε και από την προστασία του και ο Εδουάρδος ο 5ος (εκείνο το κουτσούβελο που έκανε ο Ερρίκος με την Seimour και το πλάσαρε για διάδοχό του). Επίσης παρέα με τον Gerolamo Gardano έκαναν έρευνα πάνω σε μια μηχανή αέναης κίνησης και σε έναν κρύσταλλο που υποτίθεται πως είχε μαγικές ιδιότητες — είπα υποτίθεται, κρυσταλλόπληκτοι της κρυσταλλοθεραπείας.

Γενικά εκείνο τον καιρό όλοι τον θεωρούσαν τζιμάνι, αφού μέχρι και στο πανεπιστήμιο της Οξφόρδης του δώσανε την ευκαιρία να διδάξει μαθηματικά, άσχετα αν αυτός το αρνήθηκε για να επικεντρωθεί στο γράψιμο και, φιλόδοξος γαρ, να ανέλθει σε υψηλότερη θέση ισχύος στην βασιλική αυλή της Αγγλίας.

Παρεμπιπτόντως ο μικρός Εδουάρδος πήγε μια βόλτα στον άλλο κόσμο, δεν ξαναγύρισε, και στο κενό του θρόνου της Αγγλίας στρογγυλοκάθισε η μεγάλη του αδερφή Mary (η Bloody Mary, ξέρεις, όχι το ποτό με το ντοματόζουμο, αλλά εκείνη η ανοργασμικιά που έκαιγε προτεστάντες). Αρχικά είχε τον John στα ώπα-ώπα, το 1554 τον πήρε υπό την προστασία της, τον έκανε αστρολόγο της αυλής και γενικά ο Dee καλοπερνούσε.

Το κακό ήταν πως μάλλον υπήρχαν πολλά άτομα στη αυλή που τον φθονούσαν και ήθελαν να κάνουν το τομάρι του κασκόλ. Δεν τα κατάφεραν, όμως μπόρεσαν να τον κατηγορήσουν για αίρεση και μαγεία, και πως υπολόγισε τα ωροσκόπια της Mary και της αδερφής της Elizabeth με σκοπό να προδώσει την Mary. Αρχικά δικάστηκε στο Star Chamber όπου, μάλλον εκμεταλλευόμενος την εύνοια που είχε από την Mary παρά τις κατηγορίες που τον βάραιναν την γλύτωσε.

Έλα όμως έχωσε την μύτη του στο όλο θέμα και ο Επίσκοπος Bonner, με αποτέλεσμα να έχει πάλι τρεχάματα ο Dee με “ανακρίσεις πίστεως” και άλλα τέτοια χαριτωμένα καθολικά. Και πάλι όμως ήταν τυχερός και την έβγαλε λάδι, άσχετα αν αυτό το σκηνικό θα τον κατέτρεχε και αργότερα στη ζωή του. Πάντως έκανε ότι μπορούσε για να βγάλει την ρετσινιά του “αιρετικού προδότη” από πάνω του, μέχρι και κολλητιλίκια με τον Bonner.

Παρόλο όμως που δεν έγινε παρανάλωμα, δεν πετάχτηκε σε κάποιο μπουντρούμι για να σαπίσει ή έστω δεν διώχτηκε από την αυλή, είχε χάσει την αίγλη του. Για παράδειγμα δύο χρόνια μετά το φιάσκο με την φυλάκιση και την κατηγορία του για προδοσία, αποφάσισε να προτείνει στην βασίλισσα μια πολύ όμορφη ιδέα. Ίδρυση Εθνικής Βιβλιοθήκης, έξω από τον χώρο των πανεπιστημιακών σχολών, όπου ο καθένας θα μπορούσε να λάβει ελεύθερα την γνώση που ήθελε — εφόσον γνώριζε ανάγνωση βέβαια. Η ιδέα απορρίφθηκε πάραυτα, αλλά ο John δε κώλωσε. Άρχισε να στήνει DIY βιβλιοθήκη στο σπίτι της μάνας του στο Mortlake.

Στην εν λόγω βιβλιοθήκη ήταν ευπρόσδεκτοι όσοι ήθελαν να μελετήσουν τα βιβλία που με τόση αγάπη σύλλεγε και αρχειοθετούσε ο Dee. Όμορφα πράγματα! Η βιβλιοθήκη του Dee έγινε το πιο popular spot για εξωπανεπιστημικακή μόρφωση σε όλη την Αγγλία εκείνη την εποχή.

Ωραία η φάση με το “Άνδρο της Γνώσης” στο Mortlake, ο Dee τα περνούσε περίφημα εκείνον τον καιρό και όλη αυτή η κατάσταση βελτιώθηκε όταν, το 1558, ανέβηκε η κοκκινότριχη κόρη του Ερρίκου στον θρόνο της Αγγλίας. Ναι, για την Elisabeth μιλάω.

Η Elisabeth είχε αδυναμία στον John, όπως και σε κάθε ευφυές αρσενικό που την περιτριγύριζε. Έγινε στενός σύμβουλος της λοιπόν, μέχρι και την ημερομηνία στέψης της αποφάσισε — με αστρολογικούς υπολογισμούς και άλλα τέτοια διαβολικά. Συν τοις άλλοις, έτυχε να πέσει πάνω στην εποχή που ήταν στην μόδα τα “ερευνητικά ταξίδια” και υπήρξε σύμβουλος και βοηθός στην οργάνωση τέτοιων ταξιδιών μέχρι την δεκαετία του 1570. Ο ίδιος μάλλον ποτέ δεν πάτησε το πόδι του σε καράβι εξερευνητών, αλλά οι γνώσεις του πάνω στην αστρονομία ήταν πολύ χρήσιμες για τους τυχοδιώκτες της εποχής του.

Φυσικά μαζί με όλα αυτά είχε και τις μεταφυσικές του ανησυχίες. Το 1564 εξέδωσε το “Monas Hieroglyphica” (Ιερογλυφική Μονάδα) το οποίο είναι μια εκτενής Καμπαλιστική ερμηνεία ενός συμβόλου δικής του έμπνευσης και δημιουργίας. Θα πεις τώρα:“με κάτι καλύτερο δεν είχε να ασχοληθεί;” – Άσε με να μαντέψω. Το πώς θα κωλοφτιάξεις το αμάξι σου ή το πώς θα ρίξεις το γκαούτζαλο που γνώρισες το Σάββατο στο κλαμπάκι, αποτελούν λίαν ευγενέστερες ασχολίες από αυτές του Dee.

Τέλος πάντων με αυτό το συμβολάκι και την ερμηνεία του ήθελε να αποδείξει πώς “όλα είναι ένα“, πώς όλη η Δημιουργία διακατέχεται από μια μυστικιστική ενότητα και συνοχή και άλλα τέτοια που δεν τα πολυκατανοείς αλλά που και που ακούγονται ζαχαρένια στα αυτάκια σου. Το εν λόγω βιβλίο το παρουσίασε μάλιστα ο ίδιος στον Βασιλιά Μαξιμιλιανό τον 2ο και γενικά σαν έργο εκτιμήθηκε πολύ στην εποχή του, αν και στις μέρες μας λέγεται πως η ερμηνεία του θεωρείται ολίγον τι παλούκι — ερμηνεία στην ερμηνεία αδερφέ, πώς σου φαίνεται;

Άλλο ένα ενδιαφέρον βιβλιαράκι που εξέδωσε ήταν το “Propaedeumata Aphoristica“, το 1568, στο οποίο ασχολείται κυρίως με την αστρολογία, αλλά κολλάει και την αστρονομία και τα μαθηματικά κάπου εκεί μέσα-όλοι μαζί στο μπλέντερ!

Aπό ένα σημείο και μετά άρχισε να τον κουράζει η προσπάθεια απόκτησης γνώσης και κατανόησης, μέσω συμβατών τεχνικών. Ήθελε κάτι πιο extreme δυνατό και αποκαλυπτικό και επειδή τότε τα “σκληρά” ψυχοτρόπα και ψυχεδελικά ματζούνια δεν ήταν και πολύ trendy στην Ευρώπη η μόνη του λύση ήταν ο “σκληρός” αποκρυφισμός.

Πάμε να επικοινωνήσουμε με “τον άλλο κόσμο” λοιπόν.

Αρχικά ξεκίνησε προσπάθειες μόνος του, αλλά επειδή τις περιέλουσε παταγώδης αποτυχία και επειδή ο Dee συνειδητοποίησε ότι τον εξαντλούν απίστευτα, είπε να αναθέσει την “βρώμικη δουλειά” σε κάποιο μέντιουμ και αυτός να αρκεστεί στο να κρατάει σημειώσεις πάνω στις “συναντήσεις” με τα αγγελικά πλάσματα.

Αρχικά δούλεψε με ένα μέντιουμ ονόματι Barnabas Saul, ο οποίος ήταν ιδιαίτερα ταλαντούχος και όλη η φάση με την “εξώκοσμη επικοινωνία” πήγαινε καλά. Εδώ θα πετάξω το κλισεδάκι “τα καλά κρατάνε για λίγο” Τι έγινε;

Σε κάποια επίκληση ο κύριος Saul είχε μια αρκετά δυσάρεστη “συνάντηση” με κάποιο πνεύμα και μετά από αυτό “έκλεισε” εντελώς και ήταν πλέον ανίκανος να επικοινωνήσει με τον “κόσμο των πνευμάτων”. Οκ, ο Dee ξέμεινε με ένα ανάπηρο μέντιουμ για συνεργάτη και αν ήθελε να συνεχίσει τα πάρε-δώσε με τον άλλο κόσμο θα έπρεπε να βρει ένα καινούριο και “αρτιμελές”. Το 1582 βγαίνει στη γύρα για αναζήτηση νέου συνεργάτη. Και τότε πέφτει στον Edward Kelley. Καλός σαχλαμάρας ο Kelley.

Είχε την φήμη του “πανίσχυρου και ταλαντούχου μέντιουμ”, αργότερα εκτιμήθηκε πως ήταν απατεώνας, ή τουλάχιστον ξεκίνησε εξαπατώντας τον κόσμο -και ξεθάβοντας πτώματα κάνοντας τον νεκρομάντη- αλλά μετά την συνεργασία του με τον Dee είδε σοβαρά τον αποκρυφισμό. Φυσικά αυτό δεν τον έκανε λιγότερο μαλάκα, αλλά έτερον εκάτερον.

Αρχικά τα πηγαίναν περίφημα στις συνεδρίες επικοινωνίας με τον άλλο κόσμο. Μιλούσαν στα αγγελάκια, με θρησκευτική ευλάβεια, αφού πρώτα έκαναν προσευχή, νηστεία και άλλα τέτοια εξαγνιστικά τερτίπια. Ο Dee θεωρούσε πως αυτή η επικοινωνία με τους αγγέλους θα έκανε καλό σε όλη την ανθρωπότητα, ο Kelley από την άλλη κουνούσε συγκαταβατικά το κεφάλι του στο οποίο μάλλον κουβαλούσε σκέψεις τύπου: “Αφού έχει φράγκα εδώ, πες “ναι” στις μαλακίες του τρελόγερου και θα περάσεις καλά“.

Τώρα από όλο αυτό το playing around με τους αγγέλους, ο Dee έγραψε κάποια βιβλία τα οποία ισχυρίστηκε πως του τα είχαν υπαγορεύσει οι άγγελοι σε μία ενωχιακή -ή κάποια τέλος πάντων αγγελική-γλώσσα. Ναι, ξέρεις τώρα,το κλασσικό μοτίβο του “θεόπνευστου” κειμένου, χρησιμοποιημένο κατά κόρον από χριστιανούς και μη -βλέπε την Καινή Διαθήκη και το βιβλίο του Νόμου ας πούμε-. Τώρα κατά πόσο τα βιβλία του Dee ήταν θεόπνευστα -ή έστω αγγελοκρουσμένα- πιστεύω πρέπει να αφεθεί στη κρίση όποιου τα διαβάσει.

Για να συνεχίσουμε την ιστορική αφήγηση όμως πάμε να δούμε σε τι μαλακίες έχωσε ο Kelley τον Dee, ισχυριζόμενος ότι “τα είπαν οι άγγελοι αυτά”.

Πρώτα απ’ όλα του γνώρισε τον Πολωνό αριστοκράτη Albert Laski, ο οποίος του πρότεινε να ανέβει μαζί του στην Πολωνία. Μετά από αγγελική παρότρυνση -δηλαδή μαλακίες του Kelley, που πίστευε πως θα έπαιζε πολύ χρήμα και καλοζωία υπό τη προστασία του Laski- μάζεψαν τα μπογαλάκια τους, πήραν τις φαμίλιες τους από το χεράκι και ανέβηκαν Πολωνία. Μπράβο άπληστε και κοντόφθαλμε Kelley!

Ο Laski αποδείχθηκε ότι δεν ήταν τόσο ισχυρός πάτρωνας όσο πίστευαν πως είναι. Εκτός απ΄ το ότι τον είχε όλη η Πολωνία στη μπούκα, βρισκόταν και σε άθλια οικονομική κατάσταση, οπότε άντε να ξαναμαζέψουμε τα υπάρχοντά μας τις γυναίκες και τα μούλικα μας και να πάμε αλλού.

Άρχισαν λοιπόν να περιφέρονται ωσάν μποέμιδες στην κεντρική Ευρώπη, συνέχισαν να έχουν σούξου-μούξου με “τους από πάνω” ενώ ο Dee προσπαθούσε να βρει καινούριους πάτρωνες, αφού με τις μαλακίες του Kelley είχαν μείνει με το κωλί τους ακάλυπτο.

Κατάφερε λοιπόν να έρθει σε επικοινωνία με τον Αυτοκράτορα Ροδόλφο τον 2ο και τον Βασιλιά Στέφανο Μπατόρι της Πολωνίας και να τον δεχθούν και οι δύο για ακρόαση. Ο Dee στις ακροάσεις αυτές προσπάθησε να αποδείξει πόσο σημαντικές ήταν οι επαφές που είχε με τους αγγέλους και εν μέρη κατάφερε να γίνει αποδεκτός και από τους δύο άρχοντες. Τον θεώρησαν, δικαίως, έναν πολύ εκλεπτυσμένο άντρα αλλά τους πείραζε η καλή σχέση που ήταν γνωστό ότι είχε με την Βασίλισσα Elizabeth. Τα γνωστά, “εμείς είμαστε Καθολικοί, αυτή είναι αιρετική και υποστηρίζει τον Προτεσταντισμό“.

Παρότι όμως τους χτυπούσε σε “ευαίσθητες χορδές” αυτή η φιλία του Dee και της αιρετικής κοκκινομάλλας, δεν τον έστειλαν στον διάολα. Κάθε άλλο. Ο Βασιλιάς Στέφανος ας πούμε, άσχετα με το ότι ήταν σκαλωμένος καθολικός και όταν άκουγε για μαγείες και μέντιουμ έβγαζε καντήλες, θεώρησε πως οι επικλήσεις που έκανε ο Dee ήταν “Άγιες και Θεόσταλτες” και πως δεν πήγαιναν ενάντια στο πνεύμα της Καθολικής Εκκλησίας. Και το καλύτερο; Θέλησε να συμμετάσχει και ο ίδιος σε κάποια τέτοια συνεδρία. Κλασσικά, τα αγγελάκια ήταν ανέκαθεν popular ανάμεσα στους πατατιασμένους θρησκόληπτους, οποιοδήποτε άλλο πνεύμα ήταν “από το Πυρ το Εξώτερον”.

Τέλος πάντων, μετά από τα πάρε-δώσε με τους ανώτατους άρχοντες των περιοχών στις οποίες βωλόδερνε ο Dee, σε κάποια επίκληση που έκανε, μαζί με τον Kelley, ήρθε σε επαφή με τον αρχάγγελο Ουριήλ, ο οποίος, μέσω του Kelley πάντα, του υπαγόρευσε ότι αυτός και ο Kelley έπρεπε να μοιραστούν τις γυναίκες τους. Ναι αυτό.

Θα πεις τώρα: “πώς γίνεται ένας άγγελος του Κυρίου να ζητάει κάτι τέτοιο;” Σκέψου λίγο αστεράκι μου, ποιος ήταν ο “διάμεσος” για την επικοινωνία του Dee και των αγγέλων; Ο Kelley. O σαχλαμάρας, καιροσκόπος Kelley. Να σου δώσω ακόμα ένα στοιχείο, ο Dee ήταν τότε παντρεμένος με την δεύτερη (κατά άλλες πηγές, τρίτη) σύζυγό του, η οποία ήταν 23 χρονών τρυφερούδι.

Αν το κατάλαβες ο Kelley ήθελε να έχει το απυρόβλητο να πηδάει την νέα και όμορφη γυναίκα του Dee — και απ’ όσο φαίνεται δεν τον ένοιαζε για το που ανοίγει τα πόδια της η δικιά του. Ο Dee με βαριά καρδιά, αφού “το είπε και αρχάγγελος” άφησε τον Kelley να βαντέψει τη γυναικούλα του. Εκτός από αυτό όμως σιγά-σιγά άρχισε να κόβει παρτίδες μαζί του. Λέγεται μάλιστα ότι ο Kelley, εκτός από τον πασιφανή σκοπό του πηδήματος, έστησε όλη αυτή τη κομπίνα για να κάνει τον Dee να αποξενωθεί μαζί του και να πάψει να του πρήζει τον αδόξαστο με τις αγγελικές του μαλακίες.

Από την μία τον είχε βαρεθεί και από την άλλη άρχισε να αναπτύσσει ενδιαφέρον για την τέχνη της Αλχημείας και γνωρίζοντας τι σκατάς ήταν, μπορούμε να καταλάβουμε ότι η αλχημεία τον ενδιέφερε, όχι γιατί ήθελε να “ανακαλύψει τα κρυφά μυστήρια του κόσμου” αλλά γιατί ήθελε να χεστεί στο τάλιρο, να μετατρέψει σίδερο σε χρυσό και άλλα τέτοια υλιστικά.

Γύρω στο 1589 χώρισαν οι δρόμοι τους και ο Dee επέστρεψε στην Αγγλία, για να βρει την βιβλιοθήκη που είχε στήσει με “τόσο κόπο και στοργή” βιασμένη και λεηλατημένη. Ζήτησε βοήθεια από την Elizabeth, αυτή δεν μπόρεσε να κάνει και πολλά, αλλά τον έχωσε στην θέση του αρχιφύλακα στο Christ’s College το 1595 στο Manchester –βυσματοκρατία το λένε αυτό, αλλά δε θα χαλάσουμε τις καρδούλες μας.

Εκεί όμως δεν ήταν ιδιαίτερα συμπαθής, μάλλον γιατί μπήκε με βύσμα, οπότε μετά από μια δεκαετία (1605) και αφού τον προηγούμενο χρόνο είχε ξεκληριστεί σχεδόν όλη του η φαμίλια από λοιμό, έστειλε τους πάντες στ’ ανάθεμα και γύρισε στο Λονδίνο.

Δυστυχώς όμως η Elizabeth είχε ήδη πάει να βρει την υπόλοιπη δυναστεία των Τυδώρων στον άλλον κόσμο και την διαδέχθηκε ο αντιπαθέστατος Ιάκωβος ο 1ος της Σκωτίας, όπου ήταν καθολικός και δεν έδινε μία για την τύχη του Dee. Έτσι ο Dee έζησε το τέλος των ημερών του στο Mortlake μέσα στη φτώχεια και στην παρακμή, πράγμα που αντικειμενικά, δεν του άξιζε. Αναγκάστηκε να πουλήσει πολλά από τα υπάρχοντα του για να συντηρήσει τον εαυτό του και την κόρη του Katherine που ήταν το μόνο στήριγμα που του είχε απομείνει.

Απεβίωσε στα τέλη του 1608 ή αρχές 1609 (οι ιστορικοί δεν είναι και πολύ σίγουροι) σε ηλικία 82 ετών, και παρά την παρακμή που βίωσε τα τελευταία χρόνια της ζωής του, άφησε πίσω του αξιόλογο έργο. Μία πλούσια βιβλιογραφία, διάφορα κειμήλια-τα οποία βρίσκονται στον Βρετανικό Μουσείο σήμερα -και πολλή έμπνευση σε μεταγενέστερους λόγιους και καλλιτέχνες, ας πούμε, ο χαρακτήρας του Πρόσπερου στο “The Tempest” του Shakespeare είναι καθαρά επηρεασμένος από τον Dee.

Όπως και να ‘χει και να μην πιστεύει κανείς σε “αγγέλους και δαίμονες” και να αντιμετωπίζει με σκεπτικισμό οποιουδήποτε τύπου πνευματική επαφή, δε μπορεί να αμφισβητήσει την διάνοια και το ερευνητικό πνεύμα του Dee και μια επαφή με την δουλειά του σίγουρα μπορεί να βάλει τον καθένα σε σκέψεις.

Δηλαδή τελειώσαμε; δεν έχει παραπάνω πληροφορίες;

Φυσικά και έχει, μόνο που δεν αφορά τον John Dee, αλλά τον Edward Kelley. Προς χάριν ιστορικού κουτσομπολιού και για να δεις τι παθαίνεις όταν είσαι άπληστος και μαλάκας, άκου τι απέγινε ο “κύριος” Kelley. Αφού χώρισαν τα τσανάκια τους με τον Dee, o Kelley το έριξε στη αλχημεία και κατάφερε να πείσει τον αυτοκράτορα Ροδόλφο ότι μπορεί να μετατρέψει απλά μέταλλα σε χρυσάφι.

Ο Ροδόλφος τον έχρισε Βαρόνο, τον είχε στα πούπουλα και τον περίμενε να αρχίσει να “γεννάει” χρυσό και να πνίξει την αυτοκρατορία του στα πλούτη. Φυσικά ο Kelley δεν κατάφερε τίποτα, και έχοντας φτάσει στα όρια ανοχής ο Ροδόλφος, το 1591, έβαλε τους φρουρούς του να τον συλλάβουν και να τον πετάξουν στα μπουντρούμια του Krivoklat Castle, θεωρώντας πως έτσι ο Kelley θα στρώσει τον κώλο του και θα αρχίσει να “παράγει” χρυσό. Μετά από τρία χρόνια τον ελευθέρωσε, πιστεύοντας ότι συμμορφώθηκε. Μπα! Οπότε άντε πάλι μέσα στη στενή, αυτή τη φορά στο Hnevin Castle.

Μετά από άλλα τρία χρόνια έγκλειστος, αποφάσισε να το παίξει μαγκιά και να επιχειρήσει να ξεφύγει, οπότε, κάπου, κάπως, βρήκε ένα σκοινί και άρχισε να κατεβαίνει τον πύργο. Έλα όμως που το σκοινί δεν ήταν επαρκώς μακρύ, οπότε σε κάποια φάση αναγκάστηκε να πηδήξει κάτω. Πήδηξε, τσακίστηκε -έσπασε το πόδι του και τραυματίστηκε βαριά σε διάφορα σημεία από την πτώση- και πέθανε από τα τραύματά του.