Λεγεώνα των Ξένων, το άγνωστο Γαλλικό στρατιωτικό σώμα

Λεγεώνα των Ξένων, το άγνωστο Γαλλικό στρατιωτικό σώμα

Τι κάνει αυτός που θέλει να ρίξει μαύρη πέτρα πίσω του; Πηγαίνει στην Ξενιτιά; Πηγαίνει στο Άγιον Όρος; Και αν αποζητά ακραίο τυχοδιωκτισμό, περιπέτεια και (κυριολεκτικά) κάστρα στην άμμο; Υπάρχει πάντα η Λεγεώνα των Ξένων.

Υπάρχει ακόμα όντως η Λεγεώνα των Ξένων; Θα νόμιζε κανείς ότι έχει καταργηθεί ως αναχρονιστικό κατάλοιπο της αποικιοκρατίας, και όμως, υφίσταται ακόμα ως σώμα ειδικών δυνάμεων που προσελκύει πολλούς υποψήφιους «μισθοφόρους χωρίς πατρίδα», κυνηγημένους κάθε είδους, άτομα με έντονες σαδομαζοχιστικές τάσεις και διάφορους ρομαντικούς μιλιταριστές (κοινώς «στρατόκαυλους») από όλον τον κόσμο.

Η εποχή του Γκάρι Κούπερ στο ρόλο του Μπο Ζεστ έχει περάσει, όπως και εκείνη όπου η Εντίθ Πιαφ τραγουδούσε τον ύμνο του «Λεγεωνάριου» και ο Σινάτρα το French Foreign Legion, η αύρα εξωτισμού όμως που εκπέμπει η ιδέα της Λεγεώνας των Ξένων παραμένει και προσελκύει ακόμα κάθε καρυδιάς καρύδι. Μια επίσκεψη στο επίσημο site, όπου η Λεγεώνα αυτοδιαφημίζεται ως «το σχολείο της δεύτερης ευκαιρίας», αποδεικνύει ότι ο μύθος αντέχει ακόμα: «Οποια κι αν είναι η καταγωγή, η εθνικότητα ή η θρησκεία σου, οποιαδήποτε κατάρτιση έχεις ή δεν έχεις, όποιο κι αν είναι το κοινωνικό ή επαγγελματικό σου προφίλ, ασχέτως αν είσαι παντρεμένος ή ανύπαντρος, η Γαλλική Λεγεώνα των Ξένων σού προσφέρει την ευκαιρία να ξεκινήσεις μια νέα ζωή». Σε μια εποχή όπου οι στρατοί έχουν εκσυγχρονιστεί και το αδυσώπητο καψόνι έχει αντικατασταθεί από την «επαγγελματική κατάρτιση» των νεοσυλλέκτων, η Λεγεώνα συντηρεί την παράδοση της αμείλικτα σκληρής εκπαίδευσης και την ιδέα της νέας ζωής από το μηδέν.

Και οι κατά καιρούς μαρτυρίες ανθρώπων που υπηρέτησαν σε όλη τη μακρά πορεία αυτού του ιδιόμορφου στρατιωτικού σώματος, μαρτυρίες που καταγράφονται σε εκατοντάδες βιβλία, τα οποία έχουν γνωρίσει συχνά μεγάλη εκδοτική επιτυχία, έχουν πάρει στο λαιμό τους πολλούς άντρες με τάσεις φυγής και κοσμοπολίτικης κακουχίας. Το 1914, ένας Βρετανός Λεγεωνάριος ονόματι Γούντχολ Μάρσαλ έγραφε στην οικογένειά του:«Η Λεγεώνα είναι το πιο παράξενο πράγμα που έχει επινοήσει ποτέ κανείς. Στη σκηνή μου είμαι μαζί με έναν Ιρλανδό και έναν Αμερικανό. Από τους υπολοίπους, έχω γνωρίσει έναν πρώην αξιωματικό μιας νοτιοαμερικανικής χώρας που έχει γίνει ο καλύτερος φίλος μου, έναν Ολλανδό δικηγόρο, έναν Ρωσοεβραίο, τρεις Κοζάκους, δύο Ιταλούς, έναν Ρώσο φοιτητή, έναν Αγγλο που έχει ζήσει όλη του τη ζωή στο Παρίσι και δεν μιλάει καθόλου αγγλικά, έναν Ισπανό και διάφορους άλλους μυστήριους τύπους, που κανείς δεν γνωρίζει τίποτα για την ταυτότητά τους». Υπάρχουν όμως και πρόσφατες μαρτυρίες. Το 1999, σε ένα ρεπορτάζ των New York Times, ένας Αμερικανός που κατέληξε στη Λεγεώνα αναζητώντας την «απόλυτη περιπέτεια», όπως δήλωνε, περιέγραφε ότι τη στιγμή που υπέγραψε τη στρατολόγησή του ένιωσε «ένα απερίγραπτο συναίσθημα απελευθέρωσης».

Ο στόχος για τη δημιουργία της Λεγεώνας –η οποία δημιουργήθηκε από το βασιλιά Λουδοβίκο Φίλιππο το 1831 και έχει επιβιώσει τριών γαλλικών δημοκρατιών, της δεύτερης γαλλικής αυτοκρατορίας, δύο παγκόσμιων πολέμων καθώς και της ανόδου και της πτώσης της αποικιοκρατίας– ήταν «η απομάκρυνση πάσης φύσεως περιθωριακών στοιχείων από την κοινωνία» και η συγκρότησή τους σε στρατιωτικό σώμα «εναντίον των εχθρών της Γαλλίας» με βάση την Αλγερία. Η «εξωτική» Αλγερία παρέμεινε η έδρα του σώματος μέχρι το 1961, όταν ο εμφύλιος που οδήγησε στην ανεξαρτησία της χώρας ανάγκασε τη Λεγεώνα να αναζητήσει «φιλοξενία» σε άλλα προτεκτοράτα της Γαλλίας αλλά και στην ίδια την ενδοχώρα. Μετά το 1962, ο νέος, «διευρυμένος» ρόλος της τη βρίσκει να αναμειγνύεται μεταξύ άλλων στην κρίση του Σουέζ, σε διάφορες φάσεις της διαμάχης μεταξύ Τσαντ και Λιβύης από τα τέλη της δεκαετίας του ’60 ώς το 1987, στον εμφύλιο του Κογκό το ’78, στη Ρουάντα την περίοδο ’90-’94, στον εμφύλιο της Γιουγκοσλαβίας, στον Πόλεμο του Κόλπου, στην εμφύλια διαμάχη της Ακτής Ελεφαντοστού από το 2002 μέχρι σήμερα. Γύρω στους 600.000 είναι οι επίσημα καταγεγραμμένοι Λεγεωνάριοι από το 1831 ώς το 1961 στην Ελλάδα, και το εντυπωσιακό είναι ότι 4.000 εξ αυτών ήταν δηλωμένοι ως Ελληνες.

Παλαιότερα, ειδικά μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η πιο μεγάλη αριθμητικά εθνότητα ήταν (για ευνόητους λόγους) οι Γερμανοί, ενώ σήμερα η πλειονότητα των μισθοφόρων προέρχεται από τη Λατινική Αμερική και από χώρες της ανατολικής Ευρώπης (επίσης για ευνόητους λόγους). Η φαντασίωση της ερήμου δεν υπάρχει πια, ο «γεωπολιτικός εξωτισμός» όμως ισχύει για όποιον ενδιαφέρεται, αφού η Λεγεώνα διατηρεί πλέον στρατόπεδα, εκτός από την Κορσική, στη Γαλλική Γουιάνα και το Τζιμπουτί. «Δεν δεχόμαστε πλέον φυλακόβιους, σεσημασμένους εγκληματίες, δολοφόνους και βιαστές, κι αυτό διευκολύνει το έργο μας», δηλώνει ένας (πρώην) Ρώσος λοχίας σ’ ένα πρόσφατο ρεπορτάζ για το μέλλον της Λεγεώνας στον 21ο αιώνα. «[…] Από την άλλη, όμως, έχουμε πολλούς βαρεμένους από τη γενιά του PlayStation, διάφορους διαζευγμένους που θέλουν να αποφύγουν να πληρώσουν τη διατροφή και πολλούς φλώρους με πτυχία που θέλουν να ζήσουν τη μεγάλη περιπέτεια».

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας!
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας