Mary and Max (2009): Τόσο κοντά, τόσο μακριά

Mary and Max (2009): Τόσο κοντά, τόσο μακριά

Σύνοψη ταινίας: Mary and Max (2009)

  • Σκηνοθέτης: Adam Elliot
  • Ηθοποιοί: Eric Bana, Philip Seymour Hoffman, Toni Collette
  • Είδος: Animation, Δράμα, Κωμωδία, Πραγματική Ιστορία
  • Έτος κυκλοφορίας: 2009

Θετικά: Πολύ ανθρώπινο σενάριο, πανέμορφο claymation.

Αρνητικά: Κανένα, τουλάχιστον που να κατεβάζει και να μειώνει την ποιότητα αυτού του θεσπέσιου έργου.

Η αξιολόγηση μας: 5 / 5 – Αριστούργημα, και μάλιστα σε τέτοιο σημείο που σε αναγκάζει να το ξανά παρακολουθήσεις κάποια στιγμή στο μέλλον.

Σε τούτο το σημείο αξίζει να αναφερθεί πως ο ελληνικός τίτλος της ταινίας είναι «Μαίρη και Μαξ», έτσι για να μην υπάρξουν παρερμηνείες από τους αναγνώστες που διαβάζουν αυτό το άρθρο.

Ας περάσουμε τώρα στο Δια Ταύτα

Είχατε ποτέ φίλους δια αλληλογραφίας; “Penpals” που λένε και στο χωριό μου. Όχι; Ούτε και εγώ!

Η Mary όμως είχε, με τον Max. Και έδιναν πολύ μεγάλη χαρά τα γράμματα του ενός στον άλλο! Γράμματα, όχι e-mails που είναι αρκετά συνηθισμένα τη σύγχρονη εποχή που διανύουμε, και πλέον όλες οι επικοινωνίες γίνονται πίσω από μία οθόνη, είτε πρόκειται για υπολογιστή, είτε για smartphone.

Ένα γράμμα μπορεί να έχει τα δάκρυα σου σε μια γωνία, ή να μυρίζει κέικ, ή να έχει ένα φιλί αποτυπωμένο πάνω στο χαρτί που είναι γραμμένο το κείμενο.

Μια απίστευτη ιστορία που κρατάει πάνω από 20 χρόνια στη διάρκεια των οποίων βλέπουμε τους χαρακτήρες των ηρώων να διαμορφώνονται και να αλλάζουν, να ζούνε τόσες πολλές εξωφρενικές καταστάσεις σε σημείο που το παράλογο να μας μοιάζει απολύτως λογικό. Νομίζω εκεί κρίνεται και η επιτυχία μιας ταινίας, στο πόσο πολύ μας “βυθίζει” στον κόσμο της…

Δεν ξέρω αν είναι μια δραματική κωμωδία ή ένα κωμικό δράμα. Υπάρχει μια ισορροπία και μια ειλικρίνεια στην αφήγηση της ιστορίας που δεν συναντάται συχνά σις αμέτρητες ταινίες που βγαίνουν κάθε χρόνο και δεν έχουν τίποτα ουσιώδες να παρουσιάσουν, παρά μόνο επιφανειακά πράγματα, που μπορεί να σε αγγίξουν στιγμιαία, αλλά πολύ δύσκολα να μιλήσουν μέσα στην ψυχή σου.

Πιστεύω πως το Mary and Max (2009) έχει την ικανότητα να περάσει θετικά μηνύματα στον θεατή, άσχετα από την συναισθηματική κατάσταση στην οποία βρίσκεται.

Το γεγονός ότι πρόκειται για claymation και όχι για πραγματική ταινία θα σας απασχολήσει μόνο όταν τελειώσει το φιλμ. Σοβαρά!

Με λίγα λόγια, θα έλεγα πως είναι καταπληκτική ταινία. Πολύ ευαίσθητη και συγκινητική, χωρίς να εκβιάζει συναισθήματα και καταστάσεις. Δεν ξέρω αν ένιωθα ακριβώς το ίδιο στην περίπτωση που δεν ήταν claymation, αλλά σαφώς η τεχνική αυτή κάνει κάπως πιο συμπαθητικούς τους “ήρωες” αυτής της ταινίας. Ένας ύμνος στην διαφορετικότητα των ανθρώπων που μας αφυπνίζει το σκεπτικό πως ο καθένας είναι μοναδικός και διαφέρει από τους υπόλοιπους, ανεξάρτητα εάν φαινομενικά μοιάζουμε όλοι ίδιοι.

Επιπρόσθετα είναι επιτακτική ανάγκη να σημειωθεί πως οι κεντρικοί χαρακτήρες είναι φτιαγμένοι από πηλό, κάτι που προσδίδει ένα περίεργο κέντρισμα στον τηλεθεατή που θα αντικρίσει για πρώτη φορά τις εικόνες ετούτης της ταινίας. Ωστόσο δεν σημαίνει απαραίτητα πως αυτή η ιδιομορφία θα το καταστήσει καταπληκτικό, εν τούτοις όσοι έχουν δει το φιλμ έχουν μιλήσει με θετικά λόγια για το όλο concept,

Ένα άλλο εξίσου σημαντικό στοιχείο είναι πως η ταινία βραβεύτηκε το 2009 με το Annecy Cristal στο γνωστό φεστιβάλ κινουμένων σχεδίων «Annecy International Animated Film Festival», κάτι που σημαίνει εμμέσως πλην σαφώς πως μάλλον έχει γίνει καλή δουλειά από τους δημιουργούς του και αναγνωρίστηκε από καταξιωμένους ανθρώπους που βρίσκονταν στην κριτική επιτροπή.

Επιπλέον, η πλοκή του Mary and Max εξελίσσεται σε γενικές γραμμές με τέτοιο τρόπο που κορυφώνεται η αγωνία όλο και πιο πολύ, κάθε λεπτό που περνάει, και κρατάει καθηλωμένο τον τηλεθεατή στην οθόνη για να μη χάσει ούτε μία σκηνή.

Μάλιστα αρκετοί κινηματογραφόφιλοι εκθειάζουν έως και σήμερα το συγκεκριμένο έργο σε διάφορα διαδικτυακά φόρουμ, προφανώς γιατί κατά τη γνώμη τους είναι τόσο ξεχωριστό.