Μόντε Βεριτά: Η δύναμη της Φύσης

Μόντε Βεριτά: Η δύναμη της Φύσης

Όλα τα ρεύματα κυλούν προς τη θάλασσα, αλλά έχουν την ανάγκη ενός βουνού για να δημιουργηθούν, λέει ο Λάο Τσε. Ο ποιητής Γκράσε βρήκε το όρος του στο Μοντε Βεριτά.

Το Μόντε Βεριτά ιδρύθηκε πάνω από τη λίμνη Ματζόρε, με αριστουργηματικό φόντο τις Ιταλικές Αλπεις γύρω στο 1900. Ιδρυτές του η φεμινίστρια Ίντα Χόφμαν και ο Ανρί Οντενκόβε, πλούσιοι αναρχικοί με αναφορές στον Banquin και τον Ρουσό, στον Λάο Τσε, τον Βούδα και τον παγανισμό, με έμφαση στην εσωτερική αναζήτηση και την ελευθερία που αποκτά το ανθρώπινο είδος όταν έρχεται σε άμεση επαφή με τη φύση.

Μέσα σε λίγα χρόνια έγινε τόπος συνάντησης θεοσοφιστών που λάτρευαν τη μουσική και τη γιόγκα, χορτοφάγων αντιεξουσιαστών που φιλοξενούσαν αδέσποτα ζώα, Ευρωπαίων καλλιτεχνών της αβαντγκάρντ που εμπνέονταν από αρχέγονες δυνάμεις του περιβάλλοντος.

Ηλιοκαμμένοι καλλιεργητές του δικού τους φαγητού, αναζητητές θεραπευτικών βοτάνων, θεωρητικοί της οικονομικής αυτάρκειας εύχονταν να δημιουργήσουν μια εναλλακτική κοινότητα, ένα πλαίσιο ζωής που θα θεράπευε από το κοινωνικό στρες, θα ενθάρρυνε την καλλιτεχνική αναγέννηση, θα άλλαζε την ποιότητα της τροφής κα ιτου ρουχισμού και θα προωθούσε τον φεμινισμό, τον ελεύθερο έρωτα, τον γυμνισμό, την κατάργηση του γάμου.

Όλοι αυτοί ζούσαν με απλότητα σε μικρές ξύλινες κατοικίες με ελάχιστα έπιπλα και επίκεντρο ορισμένα κοινόχρηστα κτήρια, με πιο σημαντικό το γοτθικό θέατρο, που χτίστηκε το 1927 για τη χορεύτρια Σάρλοτ Μπάρα.

Η επιθυμία των ιδρυτών του πειράματος αυτού ήταν να ανασυγκροτηθεί το άτομο μέσα από την ελεύθερη χειραφέτησή του, να συνδεθούν όλα τα ρεύματα σκέψης του εικοστού αιώνα

Στο Μόντε Βεριτά διασταυρώθηκαν πρωτότυπες μορφές ιδεολογίας και σκέψης, ο Χέρμαν Εσε έγραψε και παρουσίασε ορισμένα απ΄οτα έργα του, όπως τον μοναχικό Λύκο της Στέππας, η Ισιδώρα Ντάνκαν χόρευε αρκετές από τις δημιουργίες της, ενώ ο διάσημος ψυχαναλυτής Οτο Γκρος, υποστηρικτής της μητριαρχίας που είχε εγκατασταθεί μόνιμα μαζί με τον σκηνοθέτη Ρους και την ομάδα Λαμπάν οργάνωναν ένα παγκόσμιο συνέδριο, ένα πανηγυρικό θέαμα λατρείας του Ηλίου.

Καλλιτέχνες του Ντανταϊσμού, μέλη του Μπαουχάουζ, όπως ο Πάουλ Κλέε, ο Χανς Αρπ, από την πρώτη κατηγορία, ο Γκρόπιους, ο Σλέμερ, ο Σαβίνσκι από τη δεύτερη, φιλοξενήθηκαν στις ξύλινες καλύβες, ενώ πέρασε από εκεί και ο Τζέιμς Τζόις.

Η επιθυμία των ιδρυτών του πειράματος αυτού ήταν να ανασυγκροτηθεί το άτομο μέσα από την ελεύθερη χειραφέτησή του, να συνδεθούν όλα τα ρεύματα σκέψης του εικοστού αιώνα, τα ουτοπικά και καλλιτεχνικά κινήματα και να μπολιαστούν με τις αρχέγονες δυνάμεις της φύσης. Το πείραμα διαλύθηκε με την έναρξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, έγινε όμως σημείο αναφοράς για τα ελευθεριακά ρεύματα των δεκαετιών του ’50 και του ’60, του κινήματος των υπαρξιστών και τις αναζητήσεις των hippies.

Ωστόσο στην παρούσα φάση, τηρουμένων των αναλογιών, αυτό το υπέροχο μέρος δεν συγκεντρώνει τα βλέμματα της δημοσιότητας, όπως θα άρμοζε, αναφορικά με το μέγεθος του κάλλους που διαθέτει. Εν τούτοις, όσοι είναι καλά ψαγμένοι με τη φύση, χωρίς ίχνος υπερβολής, το κατατάσσουν σε ένα από τα πιο υπέροχα φυσικά τοπία παγκοσμίως, και τούτη η παραδοχή προκύπτει από τις άπειρες ομολογίες που είναι γραμμένες με νοσταλγία σε διάφορα φόρουμ στο διαδίκτυο από άτομα που το έχουν επισκεφτεί.

Επομένως θα σας πρότεινα να ταξιδέψετε στο Μόντε Βεριτά για να απολαύσετε θεϊκές στιγμές που δύσκολα θα συναντήσετε οπουδήποτε αλλού

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας!
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας