Ο πολιτισμός του γκρι και η φιλοσοφία που το περιβάλλει

Ο πολιτισμός του γκρι και η φιλοσοφία που το περιβάλλει

Το γκρι είναι το χρώμα που προκύπτει όταν ο προτεσταντικός χειμώνας με τη μορφή του θωρηκτού τσέπης πλέει στις ανεμοδαρμένες θάλασσες. Το γκρι είναι η σύνθεση του μαύρου με το άσπρο.

Το γκρι ειναι το χρώμα του μετάλλου. Σε έναν οδηγό φενγκ σούι διαβάζω ότι το γκρίζο πάει στις δυτικές περιοχές, συνδυάζεται με τη δημιουργικότητα, τα παιδιά και ειδικά στις βορειοδυτικές με τους χρήσιμους ανθρώπους και την ευλογία. Αν συνδυαστεί με το μπορντό, ευνοεί τη σταδιοδρομία και την πορεία στη ζωή.

Το γκρι είναι το χρώμα της περισυλλογής. «Αγιε Σωκράτη, προσευχήσου για μας». Ο Ερασμος, παιχνιδιάρης και φιλόσοφος, ανθρωπιστής και παγανιστής, είναι γνωστός σε μας από το Μωρίας Εγκώμιον. Εκεί προτείνει μια ανατρεπτική συμμαχία ανάμεσα στους ηλικιωμένους και τα παιδιά, το άσπρο και το μαύρο. Η Μωρία μιλάει σε πρώτο πρόσωπο μέσα σε γκρίζο περιβάλλον για να χλευάσει την εξουσία.

Το γκρι είναι οι παύσεις στη μουσική. Πάνω από τις πλάκες της στέγης ανεβαίνει το ψυχρό φεγγάρι. Το παράδοξο φως του αναδεικνύει απόκοσμες φιγούρες. Το ασημί γκρι είναι το χρώμα δίχως ήχους. Ο Φρανσίσκο Γκόγια το γνωρίζει αυτό από πρώτο χέρι. Μέσα στην απόλυτη σιωπή, κουφός κι απελπισμένος, ζωγραφίζει με άσπρο και μαύρο χρώμα δαίμονες κάτω από το φως των κεριών που στερεώνει στο καπέλο του.

Όπως λέει ο Εδουάρδο Γκαλεάνο, Το Μοντεβιδέο δεν ήταν πάντα γκρι. Το έβαψαν έτσι για να είναι «πολιτισμένο», άρα να είναι και σοβαρό. Και για να είσαι σοβαρός, πρέπει να είσαι συνοφρυωμένος.

Το γκρι είναι το χρώμα των ηττημένων. Οι στολές του στρατού των Νοτίων στον αμερικανικό εμφύλιο. Οι αντίστοιχες στολές του γερμανικού αυτοκρατορικού στρατού στον πρώτο παγκόσμιο, των γυναικείων λόχων του Κερένσκι και των ταγμάτων εφόδου των S.A. Το οικόσημο των Stark είναι ένας γκρίζος ανταρόλυκος σε χιονόλευκο φόντο, κλεμμένο από τους τουρκικούς Γκρίζους Λύκους.

Το γκρι είναι το χρώμα των στελεχών επιχειρήσεων. Η αλήθεια είναι ότι στις δεκαετίες 1940 και 1950, όταν οι διευθυντές έκαναν την επανάστασή τους, το στυλ του υπαλληλικού προσωπικού ήταν ομοιόμορφο. Οι διαφορές στους βαθμούς προέκυπταν από την ποιότητα του κοστουμιού, τα ακριβά ρολόγια και τις ακριβές πένες. Σήμερα το γκρι χρώμα έχει αντικατασταθεί, τουλάχιστον στην ελίτ, από το σκούρο μπλε.

Το γκρι είναι το ευρωπαϊκό χρώμα της σοβαρότητας, όπως λεει ο Εδουάρδο Γκαλεάνο στους περίφημους Καθρέφτες του: «[…] Το Μοντεβιδέο δεν ήταν πάντα γκρι. Το έβαψαν γκρι. Γύρω στο 1890 ένας ταξιδιώτης που επισκέφθηκε την πρωτεύουσα της Ουρουγουάης μιλάει κολακευτικά για την πόλη όπου υπερισχύουν τα ζωηρά χρώματα, οι προσόψεις των σπιτιών είναι κόκκινες, κίτρινες, γαλάζιες… Λίγο αργότερα, το 1911 και το 1913, νομαρχιακά διατάγματα αποφασίζουν να εξευρωπαΐσουν την πόλη. Για να είσαι Ευρωπαίος, έπρεπε να ‘σαι πολιτισμένος. Για να ‘σαι πολιτισμένος, έπρεπε να ‘σαι σοβαρός. Για να ‘σαι σοβαρός, έπρεπε να ‘σαι συνοφρυωμένος. Ο ζωγράφος Πέδρο Φιγάρι χλεύαζε εκείνη την ηλίθια νομοθεσία: “Η μόδα απαιτεί να βάφονται γκρι ακόμα και τα παράθυρα και τα καφασωτά, […] έχουν βαλθεί να μουτζουρώσουν το Μοντεβιδέο, μια φωτεινή πόλη, να το συνθλίψουν, να το ευνουχίσουν…”» (Εδουάρδο Γκαλεάνο, Καθρέφτες, εκδ. Πάπυρος).

Το γκρι είναι το χρώμα του εκσυγχρονισμού με βάση τα προεδρικά διατάγματα.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας!
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας