Οι αέναες επαναλήψεις

«Κρίσιμες διαβουλεύσεις με την τρόικα». «Οι κόκκινες γραμμές της κυβέρνησης». «Τα όχι του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε». Τρεις τίτλοι στο Egnatiapost και σε όλον τον γραπτό και ηλεκτρονικό Τύπο. Σας θυμίζουν κάτι; Μήπως τους διαβάσατε και στις αρχές του καλοκαιριού; Και την άνοιξη; Και το περασμένο φθινόπωρο;

Βομβαρδιζόμαστε τρία χρόνια τώρα από τις ίδιες ειδήσεις, έχουμε εθιστεί στους ίδιους λεονταρισμούς των κυβερνώντων, όπως έχουμε εθιστεί και στη διάψευση των λεονταρισμών. Προφανώς, οι αντοχές μας είναι μεγαλύτερες απ’ όσο φανταζόμασταν, αλλιώς θα είχαμε ήδη βιώσει τη μεγάλη έκρηξη. Απλά, θυμώνουμε, συνήθως στο απελπισμένο βόλεμα του καναπέ μας. Κι όσοι ακόμη κατεβαίνουν στους δρόμους -εγώ επιμένω να το κάνω, συνήθως επειδή ντρέπομαι πιο πολύ να κάτσω σπίτι μου, από το να κατέβω σε μια ακόμη αναποτελεσματική κινητοποίηση- πορεύονται χωρίς πραγματική ελπίδα ότι κάτι θα αλλάξουν.

Το χειρότερο, όμως, είναι ότι οι μόνες κόκκινες γραμμές που υπερασπίζεται επιτυχώς η κυβέρνηση -και που δεν απαιτεί να σβήσουν η τρόικα, όπως κάνει με άλλα- είναι αυτές που δεν κατονομάζονται. Κι αυτές που θεωρητικά κανείς δε θέλει: Η κυβέρνηση εξακολουθεί να μην ακουμπά τη φοροδιαφυγή, εξακολουθεί να μην πατάσσει τη γραφειοκρατία, εξακολουθεί να μην ενοχλεί τα καρτέλ. Αυτές οι κόκκινες γραμμές είναι απαραβίαστες.

Προφανώς η κυβέρνηση είναι αρκετά… θαρραλέα να υποστεί το πολιτικό κόστος της μείωσης των μισθών και συντάξεων, του ξεπαγιάσματος των νοικοκυριών -ή της αιθαλομίχλης από τους νέους τρόπους θέρμανσης-, της κατάργησης των συλλογικών συμβάσεων, του «μαύρου» της ΕΡΤ, αλλά δεν έχει καμία διάθεση να χαλάσει τη ζαχαρένια όλων αυτών που έχει στο απυρόβλητο.

Εδώ και πολλά χρόνια, πολύ πριν από την κρίση, ο εκάστοτε υπουργός Ανάπτυξης- ή όπως αλλιώς λέγεται κάθε φορά- κηρύσσει τον πόλεμο στα καρτέλ. Το ίδιο κάνει τώρα και ο Χατζηδάκης. Μια αληθινή μπαταριά δεν έπεσε ακόμη.

Εκείνος ο πόλεμος ενάντια στη φοροδιαφυγή, πάλι, κρατάει περισσότερο κι από τον πόλεμο στο Αφγανιστάν. Αναίμακτα νικούν οι φοροφυγάδες, αφού τα πυρά της νυν και των προηγούμενων κυβερνήσεων είναι άσφαιρα. Επίτηδες.

Αντίθετα, το πυρ κατά βούληση ενάντια στην περιβόητη επιχειρηματικότητα, στο όνομα της οποίας υποτίθεται ότι πίνουν νερό οι κυβερνώντες, δεν έχει σταματημό. Μόλις προχτές, μου έλεγε μια φίλη ότι χρειάστηκε να τρέξει επί επτά μέρες από γραφείο σε γραφείο για να πάρει ένα πιστοποιητικό πυρασφάλειας. Κι αυτό ήταν το μικρότερο από τα βάσανά της.

Οπότε, ετοιμαστείτε να δείτε για πολλοστή φορά το… θρίλερ των διαπραγματεύσεων με την τρόικα, της υπεράσπισης των κόκκινων γραμμών, της ηρωικής υποχώρησης και της τελικής αποδοχής, όχι «οριζόντιων», ούτε «κάθετων», ούτε «πλάγιων», αλλά σκέτων μέτρων. Χωρίς αναπτυξιακό χαρακτήρα.