Οίκοι αξιολόγησης. Όλες στις ΗΠΑ. Τι κάνει ο υπόλοιπος κόσμος;

Οίκοι αξιολόγησης. Όλες στις ΗΠΑ. Τι κάνει ο υπόλοιπος κόσμος;

Είναι τρεις. Όλες στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής. Τι κάνει ο υπόλοιπος κόσμος; Δεν διαθέτει αντίστοιχους οίκους ή είναι μια άκρως αμερικανική υπόθεση να δημιουργεί αξίες και να ελέγχει τις παγκόσμιες αγορές. Είναι μερικά ρητορικά ερωτήματα που όντως φαινομενικά δεν υπάρχουν ξεκάθαρες απαντήσεις, αλλά όποιος είναι μυημένος στον τομέα των οικονομικών και έχει μελετήσει ενδελεχώς το ζήτημα, ενδεχομένως να βλέπει πράγματα που δεν μπορεί να τα αντιληφθεί ο μέσος πολίτης.

Ας δούμε λοιπόν παρακάτω ορισμένα στοιχεία που σχετίζονται με τους οίκους αξιολόγησης. Και γιατί έχουν τόσο δύναμη, ώστε σε μία βραδιά να καταστρέψουν την οικονομία μιας χώρας ή και το ακριβώς αντίστροφο.

Οίκος αξιολόγησης πιστοληπτικής ικανότητας

Οι οίκοι αξιολόγησης δεν είναι φρούτο των καιρών μας. Εμφανίστηκαν ταυτόχρονα με το τραπεζικό σύστημα και με την πρόοδο των χρηματιστηριακών αναζητήσεων για επενδύσεις. Αλλά που να επενδύσει κανείς, όταν διαθέτει αποθέματα και δεν έχει σχέσει με το αντικείμενο στο οποίο θέλει να επενδύσει.

Πρωτεύων επιχείρημα είναι βέβαια το κέρδος. Όσο περισσότερο το κέρδος τόσο καλύτερα. Πέρα από αυτά ένας επενδυτής δύσκολα θα επενδύσει σε τομείς που ίσως να έχουν διαφορετικό σκοπό από το κέρδος. Από την άλλη πάλι δεν θέλει να ασχολείται με διοικητικά τερτίπια, με ελέγχους των εσόδων και εξόδων, με την αξιοπιστία αυτών, στους οποίους εναποθέτουν τα χρήματα τους. Αν δεν υπήρχαν συστήματα, άνθρωποι να κάνουν αυτή τη δουλειά, ο καθένας θα έχωνε όσο χρήματα είχε κάτω από το μαξιλάρι του και οι σύγχρονη οικονομία δεν θα υφίστατο.

Οίκοι αναγκαίοι

Και με την πάροδο του χρόνου μικρές τυχοδιωκτικές επιχειρήσεις τύπου εκδοτικού οίκου, οι οποίες εξέδιδαν κατά τακτά χρονικά διαστήματα ένα φυλλάδιο με εκτιμήσεις και προτάσεις για καλές και συμφέρουσες επενδυτικές δυνατότητες εξελίχτηκαν σε κολοσσούς αξιολόγησης όχι μόνο επιχειρήσεων, αλλά και ολόκληρων κρατών. Κι αυτό έγινε σαφέστατα αναγκαίο, επειδή τα κράτη άρχισαν και αυτά με τη σειρά τους να μην αρκούνται στην φοροείσπραξη των πολιτών τους, αλλά γίνανε ένα είδος τεράστιας επιχείρησης, ουσιαστικά εισηγμένα στο παγκοσμιοποιημένο πλέον χρηματιστήριο. Ο δημόσιος τομέας των κρατών λοιπόν, και ιδιαίτερα σε μια κατά πολύ μετά το κατρακύλισμα του πετρελαίου στην δεκαετία του εβδομήντα έγινε ένας προβληματικός παράγοντας, αλλά παρέμενε ακόμα άκρως αποδοτικός. Αρκούσε να υπάρχει κάποιος έλεγχος και κάποια δυνατότητα επιρροής.

Οίκοι ανοχής

Βέβαια όταν δημιουργείται μια δύναμη δημιουργούνται και οι ανάλογοι κίνδυνοι. Και οι κίνδυνοι είναι γνωστοί εδώ και αιώνες, ίδιοι και απαράλλακτη, από την αρχαιότητα μέχρι και τις μέρες μας, σε όλους τους τόπους και τους χρόνους. Μάλιστα έχουν επινοηθεί διάφορα συστήματα επιθεωρήσεις και ελέγχου αυτών των οργανισμών που με τον τρόπο τους αποκτούν ισχύ και δύναμη. Κατά καιρούς έχουν διασπαστεί για ακριβώς αυτούς τους λόγους μεγάλες επιχειρήσεις και τους μάχονταν για ακριβώς αυτούς τους λόγους και την εξέχουσα θέση τους στην αγορά οι αντίπαλοι και οι αντίζηλοί τους. Και δεν είχαν και έχουν άδικο γιαυτό.

Όταν υπάρχει μονοπωλιακή διάθεση στην αγορά σταματάει η οικονομία. Δεν ρέει το χρήμα και δεν υπάρχει ανάπτυξη. Καιρός να σταματήσει λοιπόν και η εξέχουσα αυτή θέση των αμερινιστί οίκων αξιολόγησης και να εφεύρουν έστω οι Ευρωπαίοι, αλλά και οι αναδυόμενες αγορές της ανατολής ανάλογους οργανισμούς προς καλύτερη και πλέον συμφέρουσα εξέλιξη της παγκόσμιας κοινωνίας.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας!
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας