Ό,τι μας χωρίζει κι ό,τι μας ενώνει

Αν συζητήσεις ήρεμα με τους φίλους σου, τους πρώην συντρόφους, τους τωρινούς συνομιλητές σου, για το τι συμβαίνει στον κόσμο, για τις περιοχές που αναδύονται και τις άλλες που γηράσκουν, για το χρηματοπιστωτικό σύστημα που κυριάρχησε με τον άγριο νεοφιλελευθερισμό του, για τον πλούτο που συσσωρεύεται σε απίστευτα λίγα χέρια και τις τρομακτικές ανισότητες που παράγει, για την οικονομία που κυριάρχησε επί της πολιτικής ακόμη και στην Ευρώπη και καθορίζει σαν απόλυτος επικυρίαρχος την πορεία των λαών της, σίγουρα θα τους βρεις όλους σε ομοφωνία.

Αν αναρωτηθείς μαζί τους, λογικά, ποιες επαναστάσεις πέτυχαν τελικά να αλλάξουν τον κόσμο, αν υπάρχει έστω και μία που κατέληξε σε συνολικό θετικό πρόσημο για τον λαό της, αν σταθμίσεις από την άλλη τα αποτελέσματα των σοσιαλδημοκρατιών και του κράτους δικαίου και πρόνοιας που εφάρμοσαν, δύσκολα, κατά πλειοψηφία όμως θα συμφωνήσουν, ότι στο δίλημμα επανάσταση ή μεταρρύθμιση η πλάστιγγα γέρνει υπέρ της δεύτερης.

Αν η συζήτηση όμως περιέλθει στα του οίκου μας, με αναφορές στα της μεταπολίτευσης και εντεύθεν πολιτικά γεγονότα, αλλά κυρίως αν θίξει τα της τετραετίας της κρίσης θέματα, όπως επίσης τα αίτια και τις ευθύνες της κακοδαιμονίας μας, τότε η διάσταση απόψεων προσλαμβάνει το πάθος και την ένταση ζηλωτών επί θεολογικών ζητημάτων, οι αφορισμοί εκτοξεύονται με ηδονική ευκολία, το ίδιο εύκολα σωρεύονται και οι πικρίες.

Και αν αυτό μέχρι πρότινος είχε κάποια βάση στην αντίθεση μνημόνιο και αντιμνημόνιο, με την πλειοψηφία του ΣΥΡΙΖΑ να μετατοπίζεται πλέον σε μια μετριοπαθέστερη ανάγνωση, πόσο μπορεί να αντέξει ο πολεμικός χορός, η υπεκφυγή από το προκείμενο.

Η κοινωνία κουρασμένη, έχοντας καταλαγιάσει η τυφλή οργή της, περιμένει προτάσεις εξόδου από το τέλμα, που αδυνατεί να της δώσει μια νεοφιλελεύθερη αλλά βαθιά παλαιοκομματική δεξιά και ούτε κατά διάνοια πείθεται ότι θα της προσφέρει ένας ερμαφρόδιτος, ανέτοιμος να κυβερνήσει ΣΥΡΙΖΑ.

Αυτό που εκφράζεται λοιπόν σαν υπόκωφος ψίθυρος, σαν μια δειλή ελπίδα από ένα ευρύ φάσμα μέσα στο κοινωνικό σώμα, είναι επιτακτική ανάγκη να το εκφράσει μια συνεύρεση και μια κοινή πορεία όλων όσων κινούνται στο μεσαίο αυτό χώρο.

Οι 58, που σήμερα μπορεί να είναι 5058, δεν είναι, δεν είμαστε, το άθροισμα του ΠΑΣΟΚ και της ΔΗΜΑΡ και των άλλων κινήσεων του χώρου.

Αν η κίνηση αυτή ξεκινά ή εφάπτεται σε μέρη αυτών των δυνάμεων, άλλο τόσο μπορεί να αποτελέσει αύριο επιλογή για δυνάμεις και τον κόσμο που πρόσκειται στον ΣΥΡΙΖΑ ή τη Νέα Δημοκρατία.

Είναι ή μπορεί να αποτελέσει την υπέρβαση του πολιτικού σκηνικού της χώρας, μέσα από την προσωπική υπέρβαση και την προσφορά του καθενός.

Χωρίς ηγεμονισμούς, δίχως μωροφιλοδοξίες, αθροίζοντας και όχι διαιρώντας, με προτάσεις σε μια προοδευτική και μεταρρυθμιστική κατεύθυνση, μπορεί να αλλάξει την πορεία των πραγμάτων.