Pump Up the Volume (1990): Δυνάμωσε το

Pump Up the Volume (1990): Δυνάμωσε το

Σύνοψη ταινίας: Pump Up the Volume (1990)

  • Σκηνοθέτης: Allan Moyle
  • Ηθοποιοί: Annie Ross, Cheryl Pollak, Christian Slater, Samantha Mathis, Scott Paulin
  • Είδος: Teens, Δράμα
  • Έτος κυκλοφορίας: 1990

Θετικά: Πανέμορφο σενάριο, καλές ερμηνείες.

Αρνητικά: Έχει λίγο αδέξιο φινάλε.

Η αξιολόγηση μου: 5 / 5 – Αριστούργημα.

Να σημειωθεί πως ο ελληνικός τίτλος της ταινίας είναι «Δυνάμωσε το».

Το κόλπο είναι γνωστό. Δεν μου έρχεται τώρα κάποιος προγενέστερος, αλλά το παράδειγμα του David Bowie στις αρχές του ’70 είναι χαρακτηριστικό. Ο τραγουδιστής ήταν αρκετά ντροπαλός και με την αυξανόμενη δημοσιότητα που γνώριζε ένιωθε άβολα. Δυσκολευόταν στην σκηνή.

Η λύση που βρήκε ήταν απλή: επινόησε μια νέα περσόνα, υιοθέτησε ένα προσωπείο και του έδωσε νέες ιδιότητες. Έπαιζε τον ρόλο του εξωφρενικού Ziggy επί σκηνής ή στις συνεντεύξεις, και αργότερα έβγαζε την στολή του και ήταν πάλι ο ήπιων τόνων David. Δεν ξέρω αν κάποιος από εσάς το έχει δοκιμάσει, πάντως το να κρύβεσαι πίσω από μια νέα ταυτότητα σου προσφέρει μια απίστευτη δύναμη, ένα καθαρό μητρώο και πολύ θάρρος (τουλάχιστον εκεί καταλήξαμε σε συζητήσεις με φίλους που ασχολούνται με την ψυχολογία).

Αν πάρουμε λοιπόν κάποιο εσωστρεφές άτομο που έχει δημιουργήσει ένα alter ego και το τοποθετήσουμε στο ραδιόφωνο, το κατ’ εξοχήν ανώνυμο και απρόσωπο ΜΜΕ, η δύναμη του θάρρους του θα εκτοξευθεί στα ουράνια! Και κάπου εκεί βασίζεται η ιστορία του Pump Up The Volume. Μια ταινία για τα προβλήματα των νέων που η κοινωνία δημιούργησε και κάνει πως δε τα βλέπει.

Ο Χάρι, μαθητής ενός Λυκείου στ’ οποίο ήρθε πρόσφατα, εκπέμπει τα βράδια στα FM (πειρατικά πάντα, και μάλιστα μέσω ενός χειροποίητου πομπού) παίζοντας ασυνήθιστες μουσικές επιλογές και λέγοντας πράγματα που δεν είναι πολιτικώς ορθά. Ολόκληρο το σχολείο τον ακούει ευλαβικά κάθε φορά χωρίς να γνωρίζει ποιος είναι ο γενναίος εκφωνητής. Γίνεται η φωνή μιας αδικημένης γενιάς, μιας γενιάς που την μαντρώσανε και της επιβάλανε τον τρόπο ζωής του εμπορικού κέντρου, μιας γενιάς που αντί να της δίνουνε τα πάντα, την γεμίζουν χρέη για το άγνωστο μέλλον της. Ακούγεται οικείο;

Υπάρχει πολύ ζουμί στην ιστορία, με σκάνδαλα βαθμοθηρίας και παράνομων δραστηριοτήτων των καθηγητών, με ρατσιστικούς διαχωρισμούς σε “Losers” και “καλούς” μαθητές, όμως η ουσία είναι οι εκπομπές του μυστηριώδη DJ. Λόγια που ξεγυμνώνουν την υποκρισία και δείχνουν μια νέα ζωή που είναι εφικτή.

Ένα χρόνο πριν το Nevermind χτυπήσει την εκκωφαντική καμπάνα που σήμανε συναγερμό στην νεολαία παγκοσμίως, το Pump Up The Volume υποδείκνυε πόσο θλιβερή και αποσυνδεδεμένη από το νόημα της ζωής ήταν η περιβόητη γενιά Χ. Δυστυχώς, η ταινία δεν είχε μεγάλη εμπορική επιτυχία τότε. Αυτό όμως δε σημαίνει ότι δεν έχει υπέροχες ερμηνείες και καλογραμμένο σενάριο (αν και το φινάλε μας έρχεται λίγο άκομψα ίσως). Πέφτει βέβαια λίγο στην παγίδα του ξεκάθαρης διάκρισης των κακών και καλών ρόλων, όπως και στ’ ότι όλα τα παιδιά είναι καλοπροαίρετα (προσωπικά θα ήθελα λίγο «γκρίζο» στους χαρακτήρες) αλλά αυτό δεν ξέρω κατά πόσο ενοχλεί τους περισσότερους.

Συνολικά είναι μια ταινία που πρέπει να δούνε όλοι αφού, δυστυχώς, παραμένει επίκαιρη. Η αποστολή του καθενός μας είναι να την προτείνει στα μικρά του αδερφάκια/ξαδερφάκια, ό,τι έχουμε τέλος πάντων — κολλήστε αυτοκόλλητα έξω από Γυμνάσια και κάντε τους μαθητές να το δούνε!

Αγάπη και καλή δύναμη…