ΑρχικήΨυχαγωγίαMovies-seriesRatatouille (2007). Ο Ρατατούης

Ratatouille (2007). Ο Ρατατούης

  • Είδος: Κωμωδία κινουμένων σχεδίων
  • Σκηνοθεσία: Brad Bird, Jan Pinkava
  • Παίζουν: Patton Oswalt, Ian Holm, Lou Romano, Brian Dennehy, Peter Sohn, Peter OToole, Brad Garrett, Janeane Garofalo, Will Arnett, Julius Callahan, James Remar, John Ratzenberger, Teddy Newton, Tony Fucile, Jake Steinfeld, Brad Bird, Laurent Spelvogel
  • Ελληνικός τίτλος: Ο Ρατατούης
  • Ημερομηνία κυκλοφορίας: 29 Ιουνίου 2007
  • Διάρκεια: 111 λεπτά
  • Παραγωγή: Pixar Animation Studios, Walt Disney Pictures

Η φετινή κινηματογραφική σεζόν μας έφερε, σχεδόν από το ξεκίνημα της, απέναντι σε μια από τις καλύτερες ταινίες που πιθανόν θα δούμε μέχρι αυτή να λήξει. Είναι animated ταινία, και για την ακρίβεια η όγδοη της Pixar Animation Studios, με τον τίτλο “Ratatouille”. Πλέον, είτε φανατικοί φίλοι του σινεμά είτε όχι, όλοι ξέρουν αυτή την εταιρεία.

Είναι αυτή που μας πρωτοέδειξε πως είναι τα cartoons του 21ου αιώνα –λίγο πριν αποχαιρετήσουμε εικοστό. Είναι η εταιρεία που ουσιαστικά με τις δημιουργίες της μας πέρασε από το κλασσικό animation στο τρισδιάστατο και μας σύστησε κόσμους όπου παιχνίδια ζωντανεύουν, ζουζούνια ενώνουν τις δυνάμεις τους, ψάρια έχουν τις δικές τους αναζητήσεις στο βυθό κ.ο.κ.

Σε όποια κατηγορία θεατή και να ανήκει κάποιος, του μυημένου ή μη στο είδος, κάποια από τις ανωτέρω περιγραφές σίγουρα χτυπάει κάποιο καμπανάκι. Με τον “Ρατατούη” όμως φέτος δεν πρόκειται να μιλάμε για κανένα καμπανάκι από εδώ και στο εξής, αλλά για βομβαρδισμό που ισοπεδώνει οτιδήποτε έχουμε δει σε animated στο παρελθόν. Τα «όπλα» της Pixar είναι πλέον έτη φωτός μπροστά.

Ο Ρατατούης είναι ο ήρωας, της ομώνυμης ταινίας, που έχει όμως και αυτός τα δικά του «όπλα». Όσφρηση και γεύση οι υπερευαίσθητες μα ντελικάτες αισθήσεις του. Ξέρει να ξεχωρίζει τα καλά συστατικά. Αλλά το μεγαλύτερο όπλο του είναι άλλο.

Ξέρει και να τα συνθέτει ούτως ώστε να δημιουργεί μοναδικές συνταγές. Πως μπορεί ένας αρουραίος όμως να βρει πρόσφορο έδαφος για τέτοιες δημιουργίες; Μετά από διάφορα «οικογενειακά» περιστατικά βρίσκεται μέσα στη κουζίνα του πιο φημισμένου εστιατορίου του Παρισιού, του εστιατορίου «Γκουστώ». Εκεί, καταφέρνει, άθελα του, να διορθώσει μια σούπα, που ο νεοπροσληφθείς Λινγκουίνι είχε καταστρέψει λόγω άγνοιας και… αδεξιοσύνης.

Την ίδια στιγμή που η σούπα έχει επιτυχία, και τα εύσημα παίρνει ο άσχετος με τη μαγειρική Λινγκουίνι, η παρουσία του Ρατατούη γινεται αντιληπτή. Έτσι ανατίθεται στον νεαρό κατά λάθος μάγειρα η αποστολή εξοντωσής του. Στο μοιραίο αυτό τετ-α-τετ ανακαλύπτουν πως μπορούν να επικοινωνήσουν. Έτσι αποφασίζουν να εκμεταλλευτούν την «ανακαλυψή» τους αυτή και μαζί αρχίζουν να μεγαλουργούν στην κουζίνα του «Γκουστώ».

Δεν γίνεται να μην ξεκινήσει κάποιος την αξιολόγηση αυτής της ταινίας δίχως πρώτα να βάλει την εξής επικεφαλίδα: πρόκειται για την πιο ολοκληρωμένη animated ταινία που έχουμε δει ποτέ, την καλύτερη και πλέον αψεγάδιαστη σε όλους τους τομείς. Μετά από αυτό μπορούμε να πιάσουμε μεμονωμένα τα στοιχεία της, που δομούν αυτό το ολοκληρωμένο σύνολο.

Δεν χρειάζεται να αναλωθούμε πολύ στην ποιότητα του animation. Σε αυτή την ταινία, που κατ’ εμέ όσοι έχουν πρόθεση να την δουν επιβάλλεται να την δουν δια ροπάλου σε κινηματογράφο και όχι να περιμένουν το DVD, μετά από τα πρώτα πέντε λεπτά ξεχνάς ότι βλέπεις κάτι που φτιάχτηκε σε υπολογιστή. Η εμμονή στη λεπτομέρεια από τους δημιουργούς γίνεται γρήγορα εμφανής και έτσι το σύνολο απορρέει αληθοφάνεια που δεν έχουμε ξαναδεί ποτέ στο παρελθόν.

Αν κάποιος έλεγε, δίχως να δείξει στον άλλον καμμία εικόνα, ότι θα βγει animated film με ήρωα έναν αρουραίο το πιο πιθανό είναι ότι θα ξύνιζαν λίγο τα μούτρα αυτού που θα άκουγε κάτι τέτοιο. Η πραγματικότητα όμως διαφέρει. Μετά από λίγο το κοινό στην αίθουσα αρχίζει τα χαριτωμένα επιφωνήματα που δείχνουν πόσο πολύ συμπαθούν και συμπάσχουν με τον μικρό τριχωτό αρουραίο. Επίτευγμα;

Όχι τόσο. Μεγαλύτερο επίτευγμα από τις εκπληκτικές εκφράσεις των χαρακτήρων, που προσδίδουν ότι έγινε έρευνα και σε αυτό το τομέα, είναι οι λεπτομέρειες που απαρτίζουν την απεικόνιση των αντικειμένων, αλλά ακόμα και του μαγευτικού Παρισιού. Αν δεν έχετε δει ποτέ από κοντά πως είναι μια επαγγελματική κουζίνα εστιατορίου, τώρα ξέρετε που θα δείτε μία σε πλήρη οργασμό και απίστευτα ρεαλιστική. Και στον αντίποδα, αν δεν έχετε δει ποτέ πως ανασαίνει ένα λαχανιασμένο ποντίκι, τώρα θα δείτε από, πολύ κοντά είναι η αλήθεια, το στήθος του να πάλλεται όπως και στην πραγματικότητα.

Επίσης ολοκληρωμένη είναι η ταινία και λόγω σεναρίου. Όσο σημαντικός είναι ο σεφ σε μια κουζίνα είναι το animation εδώ, αλλά όσο σημαντικά είναι και τα υλικά που χρησιμοποιεί ο σεφ, είναι το σενάριο για αυτή την ταινία. Δεν υπάρχουν λάθη και κενά σε οτιδήποτε. Από το πιο απλό προς αξιολόγηση στοιχείο, που είναι οι διάλογοι, μέχρι το πιο πολύπλοκο, που εδώ μπορεί να είναι ο τρόπος συμπεριφοράς ενός κριτικού γεύσης, όλα, κάθε ένα, είναι τόσο προσεγμένα, που προσθέτουν επιπλέον αληθοφάνεια σε αυτό το αξιοθαύμαστο σύνολο. Και το σύνολο είναι που μαγεύει στο τέλος.

Πέρα από τα επιφωνήματα στην αίθουσα, υπάρχουν και οι στιγμές που όλοι θα πιάσουν τον εαυτό τους να παρακολουθούν προσηλωμένοι, επειδή είναι μαγεμένοι, τη δράση επί της οθόνης. Δράση μέσα από τα μάτια άλλοτε ενός αρουραίου και άλλοτε μέσα από το ψηλό καπέλο ενός μάγειρα, δράση που στάζει εμπνευσμένο χιούμορ από σκηνές που βγάζουν γέλιο μόνο και μόνο επειδή ένας αρουραίος κοιτάζει στα μάτια έναν άνθρωπο ή επειδή κάποιος άνθρωπος αντικρίζει μια ολόκληρη ορδή αρουραίων να περιδιαβαίνει σε μια κουζίνα. Οι σκηνές αυτές είναι αρκετές και μερικές πραγματικά είναι από αυτές που θέλει κάποιος να παγώσει την εικόνα, να τη γυρίσει πίσω και να την ξαναδεί για να ξαναγελάσει.

Ας ολοκληρώσουμε λοιπόν την κριτική αυτής της ολοκληρωμένης από κάθε άποψη ταινίας. Προσωπικά την θεωρώ όχι μόνο την καλύτερη της Pixar, παρά την τεράστια αδυναμία που έχω ακόμα στο A Bug’s Life, αλλά και την καλύτερη animated ταινία που έχει φτιαχτεί ποτέ. Με τον «Χριστουγεννιάτικο Εφιάλτη» του Τιμ Μπάρτον είχα μαγευτεί εξίσου, αλλά η μαγεία είχε κρατήσει μόνο για λίγα λεπτά. Εδώ κρατάει για όλη τη διάρκεια.

Μαζί με τους Simpsons που βγήκαν πρόσφατα και γέλασα μέχρι δακρύων, θεωρώ ότι ο Ρατατούης αποτελεί την δεύτερη συνεχόμενη πρόταση που μπορώ να κάνω σε κάποιον που θέλει να πάει σινεμά και να γελάσει με την καρδιά του. Αλλά ο Ρατατούης δεν είναι μόνο γέλιο. Είναι, όπως προανέφερα περιφραστικά, ο,τι καλύτερο είδαμε ποτέ σε animated film. Άρτιο τεχνικά, ψυχαγωγικό μέχρι το μεδούλι. Με μία λέξη, μαγικό!

Εκεί που τα άλλα στούντιο, απέδειξαν, όπως για παράδειγμα με το Shrek the Third ότι ένα καλό κόνσεπτ δεν αρκεί για να κάνεις και καλά sequels, ο Ρατατούης αποδεικνύει πως το κόνσεπτ θέλει και ψυχή και πως αν έχει ψυχή τότε δεν έχει ανάγκη από sequels, γιατί ευθύς εξαρχής βγαίνει κάτι ολοκληρωμένο. Εύχομαι να μείνουν σε αυτό. Τέλος εύχομαι να καταλάβουν οι κινηματογράφοι στην Ελλάδα πως το να παίζουν animated ταινίες σε 50 αίθουσες μεταγλωτισμένες και σε 5 με υπότιτλους είναι τραγικό και απαράδεκτο. Οι ταινίες αυτές είναι και για παιδιά, και για οικογένειες γενικότερα, αλλά και για ενήλικες μόνο!!!

Αναζητήστε τη λοιπόν, με υπότιτλους προτείνω προσωπικά, και δείτε την το συντομότερο δυνατό. Και μετά ελάτε να μου πείτε αν οι αρουραίοι συνεχίζουν να σας προκαλούν απέχθεια. Καλή διασκέδαση. Με όλες σας τις αισθήσεις.

Δείτε παρακάτω το τρέιλερ της ταινίας Ratatouille (2007). Ο Ρατατούης.

Διάβασε επίσης: Το εγχειρίδιο του καλού μουσικού παραγωγού

Προηγούμενο άρθροTactical Ops: Assault On Terror
Επόμενο άρθροKymco Xciting 400
Στέλιος Θεοδωρίδης
Είμαι ένας απλός και ταπεινός άνθρωπος. Ο ήρωας μου είναι ο γάτος μου ο Τσάρλι
RELATED ARTICLES

Σχολίασε το άρθρο

εισάγετε το σχόλιό σας!
παρακαλώ εισάγετε το όνομα σας εδώ

Πρόσφατα άρθρα

Tηλέφωνα έκτακτης ανάγκης

Δίωξη Ηλεκτρονικού Εγκλήματος: 11188
Ελληνική Αστυνομία: 100
Χαμόγελο του Παιδιού: 210 3306140
Πυροσβεστική Υπηρεσία: 199
ΕΚΑΒ 166