Retrospectiva: School of Rock

Retrospectiva: School of Rock

Στα παραδοσιακά γουέστερν, υπήρχε πάντα ένας απαράβατος κανόνας: Αυτοί που φορούσαν μαύρα ήταν πάντα οι κακοί. Η rock μουσική ήρθε να το αλλάξει αυτό για πάντα.

Πίνακας περιεχομένων

Retrospectiva: School of Rock

Οι μουσικοί πάντα χρειάζονταν το στυλ. Ανέκαθεν λειτουργούσε ως ένα μέρος της γοητείας τους, ίσως όχι τόσο σημαντικό όσο η ίδια η μουσική τους, αλλά σίγουρα καθοριστικό ως προς τη σχέση τους με το κοινό. Οπως και στα παλιά βινύλια ή στις κασέτες, υπάρχουν δύο πλευρές σε αυτήν τη σχέση. Στην πλευρά Α, βρίσκουμε το στυλ ως μια έκφραση της διαφορετικότητας. Στην πλευρά Β, βρίσκουμε την πιο εμπορική πλευρά – αυτή που πουλάει δίσκους / κασέτες / CD / αρχεία mp4… που πουλάει, όποιο κι αν είναι το format. Εμάς φυσικά μας ενδιαφέρει περισσότερο η πλευρά Α. Εκεί, το στυλ καμιά φορά μπορεί να πει πολλά ακόμη και σε σχέση με το είδος της μουσικής. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, τα sneakers:

Εδω βλέπουμε και την υπόγεια σύνδεση των Wayfarers με τα fifties και τις απαρχές του «teenage rebel look», από την περίοδο που τα εν λόγω γυαλιά εμφανίστηκαν στο Rebel Without A Cause, μαζί με το λευκό Τ-shirt. Α, και κάπως έτσι ερχόμαστε στο επόμενο σύμβολο του rock στυλ.

Τα πρώτα Τ-shirts με μπάντες εμφανίστηκαν στα τέλη της δεκαετίας του 1960 τα σχέδια που κυριάρχησαν τότε ήταν αυτά του Stanley Mouse για τις αφίσες των Grateful Dead και, φυσικά, το logo με τα χείλη και τη γλώσσα των Rolling Stones (τα πρώτα Τ-shirts, μάλιστα, για τα οποία σημειώθηκαν και συλλήψεις, όταν κάποιοι πιάστηκαν επ’ αυτοφώρω να πωλούν «πλαστά», και όχι από το στοκ του επίσημου merchandise). Το logo σχεδίασε ο Βρετανός John Pasche, φοιτητής τότε στο Royal College Of Art, χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά στο άλμπουμ Sticky Fingers και, σύμφωνα με τον ίδιο τον σχεδιαστή του, εκτός από την κάπως αντι-εξουσιαστική χροιά του, είναι και μια σαφής αναφορά στον Mick Jagger – «όταν τον συναντάς από κοντά, το πρώτο πράγμα που προσέχεις είναι το μέγεθος των χειλιών και του στόματός του».

Πάντως, εκτός από τα είδη που έχουν σχεδιαστεί ειδικά για το rock’n’roll, εξαιρετικό ενδιαφέρον παρουσιάζουν και τα είδη που το rock’n’roll έκανε δικά του μέσα από το στυλ των ηρώων του. Οπως, ας πούμε, το ριγέ κοστούμι. Ο John Lee Hooker έδωσε μια φαντεζί χροιά στο δικό του συνδυάζοντάς το με γραβάτα και κάλτσες στολισμένα με ασπρόμαυρα αστεράκια, ενώ ο Iggy Pop –στην καμπάνια του αγαπημένου σχεδιαστή των rock stars, John Varvatos, για τη σεζόν φθινόπωρο / χειμώνας 2006– φόρεσε το pinstripe κοστούμι του με αρβύλες και ένα εφαρμοστό αμάνικο field jacket από μέσα, αντί για γιλέκο.

Φυσικά, το κατεξοχήν ρούχο / υλικό του rocker, παρά την όποια ροπή του προς τον δανδη-ισμό, είναι το denim. Από τις ανδρόγυνες καμπάνες του Syd Barrett μέχρι το used denim των πρωτοπόρων της ποζερίας, Led Zeppelin, και από το «working class hero» look των The Clash μέχρι το λευκό denim του Scott Weiland, το ταπεινής καταγωγής denim ποτέ δεν θα έδειχνε τόσο αβίαστα cool –ή και ενίοτε τόσο ταιριαστό με ένα blazer– αν δεν είχε περάσει πρώτα από χέρια σκληρά όχι από τη δουλειά στους σιδηρόδρομους, αλλά από την τριβή πάνω στις χορδές και τα τάστα.

Το είδος της μουσικής που εκπροσωπούν κάποιοι μπορεί να προσδιοριστεί από το είδος των sneakers και την κατάσταση που τα διατηρούν.

Πολλοι μουσικοι φορούσαν και φορούν sneakers –ωστόσο, το μουσικό είδος που υπηρετούν μπορεί να προσδιοριστεί σχεδόν με κλειστά αυτιά όχι μόνο από το είδος των sneakers που επιλέγουν, αλλά και από την ίδια την κατάσταση στην οποία τα διατηρούν. Απλό παράδειγμα: Τα Sperry των Ramones, μαυρισμένα, πατημένα και κακομεταχειρισμένα, είναι ακριβώς όπως πρέπει να είναι τα παπούτσια ενός punk rocker. Από την άλλη, τα Adidas Superstar των Run DMC, κατά προτίμηση φορεμένα χωρίς κορδόνια, είναι τόσο λευκά και άδολα όπως και όταν μόλις βγήκαν από το κουτί τους.

Φυσικά, δεν γίνεται να αναφερθούμε στο στυλ των μουσικών, και ιδίως των ροκ μουσικών, χωρίς να αναφερθούμε και στα γυαλιά ηλίου. Ο αξέχαστος Lou Reed και ο Slash συνήθως προτιμούσαν τα aviators, ο Joey Ramone πάντα φορούσε μικρά στρογγυλά γυαλάκια «τύπου John Lennon» (που, ωστόσο, επάνω του έδειχναν εντελώς διαφορετικά), από το άλμπουμ Pop των U2 και μετά ο Bono μάλλον έχει πάψει να εμφανίζεται χωρίς αυτά τα κάπως απαίσια «γυαλιά της μύγας» σε διάφορες βερσιόν, ωστόσο το κατεξοχήν ζευγάρι για αγαπημένα είδη όπως το punk rock και το new wave, ήταν, είναι και θα είναι τα κλασικά, μαύρα, κοκάλινα Wayfarers. Η Debbie Harry και οι Blondie τα αναγόρευσαν σε σύμβολο του αμίμητου στυλ τους, πριν τα περιλάβουν ο Tom Cruise στο risky Business και ο Don Johnson στο Miami Vice και τα μετατρέψουν σε απαραίτητο αξεσουάρ του paninaro. Ο Joe Strummer επίσης ήταν υπέροχος φορώντας τα, σε συνδυασμό με το mohawk του που θύμιζε περισσότερο «τεντιμπόι» (τι υπέροχη λέξη!).

Βαρβάτος Trivia

Πέρα από το να συγκεντρώνει rock stars για καμπάνιες, ο John Varvatos έσωσε το κλαμπ CBGB από το να γίνει σουπερμάρκετ: Σήμερα λειτουργεί ως μπουτίκ, ενώ έχουν διατηρηθεί ανέπαφα ακόμη και τα graffiti στις τουαλέτες.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας!
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας