ΑρχικήΨυχαγωγίαRon Arad: Κάτι παραπάνω από ένας καλός designer

Ron Arad: Κάτι παραπάνω από ένας καλός designer

Θεωρείται ένας από τους μεγαλύτερους designers στον κόσμο, με περισσότερα από 35 χρόνια δημιουργικής δουλειάς, όχι μόνο στο design αλλά και στην αρχιτεκτονική και στα εικαστικά. Ενα παγκόσμιο σημείο αναφοράς για την καινοτομία, την ευρύτητα πνεύματος αλλά και για το πώς ορίζεται το μοντέρνο σήμερα.

Εγκατασταθήκατε στο Λονδίνο το 1973. Θα μπορούσατε να περιγράψετε την ατμόσφαιρα του Λονδίνου εκείνες τις μέρες;

Το Λονδίνο των early ’70s βρισκόταν ακόμα υπό την επιρροή των late ’60s. Και εγώ μεγάλωσα τη δεκαετία του ’60 όταν το Λονδίνο ήταν πόλος έλξης. Η πόλη βρισκόταν κάτω από την επήρεια ταινιών όπως το Blow Up του Antonioni. Ο κόσμος το ήξερε σαν «Swinging London», ήταν το Λονδίνο όπως περιγράφεται από τον βρετανικό κινηματογράφο εκείνης της εποχής. To οποίο τότε έμοιαζε με εξωτικό μέρος σε σύγκριση με την αμερικανική κουλτούρα.

Σε τι διέφερε σε σχέση με το Λονδίνο των ημερών μας;

Ο κόσμος έχει γίνει λίγο μικρότερος. Και έχω αρχίσει να μη βλέπω το Λονδίνο με τα μάτια ενός ξένου. Έγινα κομμάτι του κι αυτό είναι ένα από τα προσόντα της πόλης. Υπάρχουν πολλές αλλαγές. Οι pubs δεν έχουν πλέον σκοτεινά παράθυρα. Μπορείς τώρα να απολαύσεις έναν καλό καπουτσίνο, κάτι πολύ «πρόσφατο» στο Λονδίνο. Είναι μέρος της Ευρώπης τώρα.

Ποια ήταν τα αγαπημένα σας υλικά;

Όλα τα υλικά είναι καλά -δεν υπάρχουν κακά υλικά. Το θέμα είναι πώς τα χρησιμοποιείς. Οταν ξεκίνησα, δούλεψα πολύ με ατσάλι και άλλα μέταλλα. Τα εμπλούτιζα, τα σμίλευα, τα έκοβα, τα γυάλιζα. Γιατί το μέταλλο είναι υλικό που δεν συγχωρεί. Και δεν είμαι γλύπτης. Μπορούσα να τα βγάλω πέρα κάνοντας καλά πράγματα με μέταλλα. Για να δουλέψεις το ξύλο πρέπει να είσαι ξυλουργός κι εγώ δεν είμαι. Δεν ήθελα όμως να δεσμευτώ με ένα υλικό, με μία τεχνική.Ετσι, άρχισα να δουλεύω με καινούργια στοιχεία.

Περνάτε από τον έναν τομέα στον άλλο. Από το design στο βιομηχανικό design. Κι από το βιομηχανικό design στην αρχιτεκτονική…

Κάνω τα πάντα. Δεν χρειάζεται να περνάω από τον έναν τομέα στον άλλο. Ό,τι κάνω συμπεριλαμβάνει το design. Επίσης, κάνω πράγματα που δεν πωλούνται στα μαγαζιά αλλά σε γκαλερί. Κάνω Αρχιτεκτονική όπως κάνω και Τέχνη. Για εμένα είναι μία δραστηριότητα, δεν διαχωρίζεται σε πολλά μικρά κομμάτια.

Γι’ αυτό η έκθεση σας στο Centre Pompidou ονομάζεται «No Discipline»;

Αυτό σημαίνει ότι δεν υπάρχει διαχωρισμός της δουλειάς μου σε τομείς. Αλλά έχει να κάνει και με το ταπεραμέντο. Δεν μπορώ να πω ότι είμαι ιδιαίτερα πειθαρχημένο άτομο.

Αν κάποιος που δεν σας ξέρει σας ρωτήσει ποιο είναι το επάγγελμά σας, τι θα του απαντούσατε;

Παίκτης φλίπερ. Είμαι πολύ καλός στο φλίπερ!

Ως φοιτητής δουλέψατε με καθηγητές όπως ο Peter Cook και ο Bernard Tschumi. Τι μάθατε από αυτούς;

Και οι δύο υπήρχαν σε μια περίοδο που δεν υπήρχε κτίριο υψηλής αρχιτεκτονικής στην Αγγλία. Ηταν επομένως αρχιτεκτονική στο χαρτί αυτά που μας μάθαιναν. Ετσι, το πρώτο που μάθαμε ήταν ότι έχεις πολλά να κάνεις ως αρχιτέκτονας ακόμα κι αν δεν ασχολείσαι με κτίρια.

Το άλλο ήταν ότι δεν υπήρχε κάτι σαν θρησκεία ή μανιφέστο που να με καθοδηγεί. Μπορούσες να δουλεύεις έχοντας μόνο μία υποχρέωση: να είσαι ενδιαφέρων και συναρπαστικός. Χωρίς να γίνεσαι αφοσιωμένο μέλος οποιασδήποτε τάσης.

Ποιος ήταν ο πιο επιδραστικός «δάσκαλος» για εσάς;

Ο πρωτοπόρος καλλιτέχνης Marcel Duchamp.

Ποιο είναι το πρώτο αντικείμενό σας που παράχθηκε σε βιομηχανική κλίμακα;

Το πρώτο μου αντικείμενο που παράχθηκε από άλλη εταιρεία ήταν η πολυθρόνα «Well-tempered chair».

Ποιες είναι οι μεγαλύτερες τεχνολογικές καινοτομίες που έχετε λανσάρει;

Η τεχνολογία και η καινοτομία είναι μόνο η πρώτη ύλη. Το σημαντικότερο πράγμα δεν είναι η τεχνολογία αλλά το πώς τη χρησιμοποιείς.

Μπορείτε να μας περιγράψετε ένα μεγάλο project που ετοιμάζετε; Κάνουμε πάντα μεγάλα projects. Πρέπει να έρθετε να δείτε την ετήσια έκθεση του Maastricht τον Μάρτιο για να διαπιστώσετε τις καινούργιες σειρές από Bodyguards (που έχουν παρουσιάσει οι Dolce & Gabbana). Πρόκειται για μεγάλα αντικείμενα που έχουν το εξής παράδοξο: όσο πιο ελαφρά φαίνονται, τόσο πιο βαριά είναι.Ετσι, οι άνθρωποι συμπεραίνουν ότι είναι γεμισμένα με ήλιο κι έτσι είναι σαν να μην έχουν βάρος.

Συμμετείχατε σε αρχιτεκτονικά projects όπως το φουαγιέ και το auditorium της Οπερας του Τελ Αβίβ. Ποια θα ήταν η συμβουλή σας προς έναν νέο designer που θέλει επίσης να δουλέψει ως αρχιτέκτονας;

Tον παλιό καιρό όλοι οι Ιταλοί designers, όλοι οι παλιοί «δάσκαλοι» -Castiglioni, Albini, Bellini, Sottsass- ήταν αρχιτέκτονες. Κανένας τους δεν σπούδασε βιομηχανικό design. Από τη στιγμή που άρχισαν να διδάσκουν design δεν ακούσαμε κανέναν καινούργιο Ιταλό δάσκαλο! Δεν έχω συμβουλή για τους ανθρώπους. Ο καθένας είναι διαφορετικός και ο καθένας κάνει διαφορετικά πράγματα. Η μόνη συμβουλή που θα έδινα είναι να μην ακούν συμβουλές.

Ποια είναι τα κτίρια που θα θέλατε να είχατε σχεδιάσει εσείς;

Είμαι πολύ χαρούμενος με τα κτίρια που σχεδιάζω εγώ. Δεν μου συμβαίνει να έχω δει κάτι που θα ήθελα να έχω σχεδιάσει. Αλλά είναι αλήθεια ότι μπορείς να δεις πράγματα τα οποία σου κεντρίζουν την προσοχή και σε εμπνέουν, όπως τα κτίρια από τον Aalto ή τον Kichler.

Πώς νιώσατε όταν αναγνωρίστηκε το έργο σας από τη χώρα σας;

Δεν είναι η χώρα που σου χαρίζει αναγνώριση αλλά οι άνθρωποί της. Και ποτέ δεν είχα πρόβλημα με το να έχω αναγνώριση από τους ανθρώπους που μου αρέσουν ή έχω κάποια σχέση μαζί τους. Αλλά απολαμβάνω το ότι φτιάχνω τώρα το project του μουσείου στο Ισραήλ. Ομως θα το απολάμβανα εξίσου ακόμη κι αν το έκανα στην Αθήνα!

Ποια θα ήταν η παρέμβασή σας αν ήσασταν αρχιτέκτονας εδώ στην Αθήνα;

Δεν ξέρω. Εξαρτάται από το project. Από τη στιγμή που θα αναλάβω το project θα κάνω ό,τι καλύτερο μπορώ. Και μερικές φορές θα πρέπει να αγνοήσεις την Αθήνα και το τι είναι έξω από το κτίριο. Δεν είναι απαραίτητα κάτι που θα πρέπει να ταιριάξει ή να ενταχθεί στην πόλη. Υπάρχει τόση ασχήμια γύρω από το μουσείο που φτιάχνω τώρα (Το Holon Museum of Design βρίσκεται έξω από το Τελ Αβίβ). Αυτό δεν το αφήνω να με καταβάλει. Το κτίριο θα γίνει το καλύτερο μουσείο που έχει κτιστεί ποτέ. Και το περιβάλλον δεν θα έχει σχέση μαζί του.

Μπορείτε να μου πείτε μια φράση με την οποία θα θέλατε να σας θυμούνται οι άνθρωποι στο μέλλον;

Η βαρεμάρα είναι η μητέρα της δημιουργικότητας.

Ποιο ήταν το μεγαλύτερο ρίσκο στην καριέρα σας;

Κάθε καινούργια δουλειά που κάνω έχει κι ακόμα ένα μεγαλύτερο ρίσκο.

Ποια είναι η φράση που σας οδηγεί;

Γενικώς δεν έχω φράσεις που με οδηγούν. Μου αρέσει να αυτοσχεδιάζω. «Μη χρησιμοποιείς οδηγούς» είναι ίσως μια φράση που με καθοδηγεί.

Στέλιος Θεοδωρίδης
Στέλιος Θεοδωρίδης
Ο ήρωας μου είναι ο γάτος μου ο Τσάρλι και ακροάζομαι μόνο Psychedelic Trance
RELATED ARTICLES

Πρόσφατα άρθρα

Tηλέφωνα έκτακτης ανάγκης

Δίωξη Ηλεκτρονικού Εγκλήματος: 11188
Ελληνική Αστυνομία: 100
Χαμόγελο του Παιδιού: 210 3306140
Πυροσβεστική Υπηρεσία: 199
ΕΚΑΒ 166