Σκοτεινά αδιέξοδα, και ύστερα;

Σκοτεινά αδιέξοδα, και ύστερα;

Εδώ και πολύ καιρό ήθελα να γράψω κάτι για το τι ακριβώς συμβαίνει στην χώρα μας και γενικότερα, αλλά κάθε μέρα γίνεται κάτι διαφορετικό, ή κάτι ακόμα πιο περίεργο και αυτό έχει ως αποτέλεσμα να κάνω όλο και περισσότερο χρόνο να κατανοήσω, το τι ακριβώς συμβαίνει. Με τον καιρό, αισθάνομαι ένας όλο και πιο ηλίθιος θεατής, αλλά πάνω από όλα, ένας θεατής με χαμένο ενδιαφέρον και αδύναμος να σκηνοθετήσω την παράσταση της ζωής μου, (φυσικά, δεν είμαι ο μόνος, μιλώ για την πλειοψηφία, για την οποία η παράσταση έχει μετατραπεί σε θρίλερ).

Λοιπόν όχι, μην το παίρνετε αυτό το κείμενο ως ένα άλλο άρθρο της επικαιρότητας, που μιλάει για τα δεινά της εποχής μας. Οι σκέψεις μου δεν είναι τίποτα περισσότερο από μπερδεμένοι συλλογισμοί, ή συμπεράσματα, που οδηγούν σε κάποια σκοτεινά αδιέξοδα και ύστερα, ίσως, σε αβάσιμες υποθέσεις.

Από την αρχή αυτής της κρίσης έως και σήμερα, αφθονούν λόγια που βασίζονται σε αναλύσεις και σε τρόπους απόδοση της δικαιοσύνης, μετά ακολουθούν λόγια υπόσχεσης και ελπίδας, στη συνέχεια σχολιασμοί από όλους και για όλα, τέλος, όλοι παίρνουν θέση κι όλοι έχουν την λύση. Αλλά, όπως πάντα, τίποτα δεν ωφελεί από αυτά, μόνο βλέπουμε την κατάρρευση αυτού του ψεύτικου σκηνικού. Τουλάχιστον, αναρωτιέμαι, αν μπορούσαν τα μέσα μαζικής ενημέρωσης να σώπαιναν για δυο ώρες την εβδομάδα, ίσως η ησυχία να ήταν πιο ωφέλιμη για τον πολίτη, να σκεφτεί και να ηρεμήσει από τον βομβαρδισμό των νέων ‘’μέτρων’’, που πυροδοτεί μέσα στο κεφάλι του τον συνεχή σχεδιασμό και αναδιοργάνωση του προγράμματος του. Ο στόχος απλά είναι η επιβίωση του, ή στην καλύτερη περίπτωση η σταθερότητα της ποιότητας ζωής του, που αντιστοιχεί στο σήμερα.

Ωστόσο, εδώ έρχονται και οι καταστροφικές συνέπειες με την διαμονή και την εξέλιξη αυτής της κατάστασης. Αρχικά, γνωστοποιούνται και ξεσκεπάζονται ήδη κάποια προβλήματα, τα οποία ήταν κάποτε φήμες στην μειοψηφία, μετά όμως, όσο περνάει ο καιρός, αποκαλύπτονται τεράστια εγκλήματα κατά του κράτους και τα πράγματα γίνονται κάκιστα, ενώ παράλληλα τα ‘’μνημόνια’’ και τα ‘’μέτρα’’ παίζουν σχεδόν μόνιμα πρωταγωνιστικό ρόλο και συνεχίζουν να χαρίζουν λύπη, χρέη, αυτοκτονίες, βία, εγκληματικότητα και παρακμή.

Βέβαια, και πριν ξέραμε ότι η παιδεία ήταν επιεικώς χάλια, η υγεία σαφώς για κλάματα και η ανάπτυξη ήταν μόνο στοιχειώδης στην χώρα μας, αλλά δυστυχώς, ποιος θα προέβλεπε ότι θα φτάναμε σε αυτό σημείο.

Σε μια παράσταση, όμως, υπάρχουν και κομπάρσοι, που σε αυτή την περίπτωση είναι οι συνομωσίες. Και όταν αυτή η κατάσταση προκαλεί ανασφάλεια, απώλεια, επιπολαιότητα, καχυποψία, αμφιβολία, θυμό, οργή και αγανάκτηση, ο κόσμος χρειάζεται να σταθεί κάπου και να αντιμετωπίσει την πραγματικότητα σαν πρόβλημα λογικής, όπου με μαθηματική ακρίβεια θα δώσει κάποια λύση.

Αν τα πράγματα συλλογιστούν από την αρχή, υπήρχε πάντα μια ήπια φημολογία της καταστροφής και άλλα παράλογα αυτής, όπωs: ψεκασμοί των πληθυσμών , κατευθυνόμενοι σεισμοί, τσουνάμι ,κλπ. Αυτά δεν άγγιζαν τόσο ουσιαστικά την πληγή της πλειοψηφίας, αλλά, ίσως ενίοτε, να τροφοδοτούσαν μερικό φόβο, ή ελπίδα για μια άλλη αρχή.

Στη συνέχεια, στις εκλογές που έλαβαν χώρα την άνοιξη και το καλοκαίρι του 2012, το πολιτικό σκηνικό πήρε την πιο απαίσια μορφή και τον ρόλο του πιο άθλιου δολοφόνου, που τροφοδότησε μεγάλες και χρονικά παράλληλες σειρές εγκλημάτων οι οποίες, εξελισσόμενες αποκαλύπτουν σιγά σιγά τα πραγματικά πρόσωπα των υπεύθυνων του σήμερα, αλλά και τους πρωταγωνιστές του παρελθόντος.

Γκρεμίζοντας, λοιπόν, τις ψευδαισθήσεις αυτής της χώρας, η μια άσχημη έκπληξη διαδέχεται την άλλη με γοργούς ρυθμούς, ωθώντας την πολιτική, αλλά και την κοινωνική κατάσταση στα άκρα. Με αποτέλεσμα να υπάρχει πάντα ενδόμυχα ο φόβος μιας χούντας.

Αλήθεια τώρα; Χούντα;

Μετά από όσα γεγονότα καταγράφηκαν, όχι μόνο στην παγκόσμια ιστορία, αλλά και στην χώρα μας, πώς μπορούμε να καταλήξουμε εκεί; Και η άλλη πλευρά δηλαδή τι περιμένει; Να κάνει το καινούργιο πολυτεχνείο;

Την τελευταία περίοδο, αυτές οι δυο πλευρές όλο και μεγαλώνουν, εξαιτίας βέβαια των αφορμών, που δίνει και η κυβέρνηση (το τρίο στουτζες). Δηλαδή, από την μια πλευρά εξυψώνεται ο εθνικισμός με πυρήνα τη βλακώδες φαντασία, ο οποίος βρίθει από υποκατάστατα παραδείγματα του περασμένου αιώνα και από την άλλη πλευρά, έχουμε γεμίσει με αντί-‘κάτι’ ομάδες και οργανώσεις, που δεν μπορείς, με τίποτα, να τις πάρεις στα σοβαρά.

Όμως, ο κόσμος δεν είναι διαιρούμενος σε αυτά τα δυο στρατόπεδα μόνο. Ακόμα χωρίζονται σε αυτούς, που έχουν κάποιο μόνιμο μισθό που ΄΄τρέχει΄΄ ( ακόμη και ο κατώτερος) και σε αυτούς, που είναι μόνιμα άνεργοι στα πρόθυρα της απελπισίας και της φτώχειας. Θα ήταν μεγάλη παράληψη από μέρος μου, να μην αναφέρω τον ελεύθερο επαγγελματία, ο οποίος πάντα περνούσε και ειδικά τώρα, περνά ένα εντονότερο βασανιστήριο, (αν και μεγάλο ποσοστό δεν τα καταφέρνει με τις συνθήκες αυτές, οι οποίες χειροτερεύουν μέρα με τη μέρα).

Που θα φτάσει αυτή η κατάσταση δηλαδή; Όταν μείνουν όλοι άστεγοι; Όταν όλοι θα τρώνε από το συσσίτιο κάποιας εκκλησίας;

Μα, φυσικά, έχουμε σε αυτό το σημείο και άλλους κομπάρσους, οι οποίοι αυτή την φορά είναι εξαπλωμένοι σε παγκόσμιο, πλέον, φόντο, κάτι σαν απόηχοι από το υπερπέραν, όπως για παράδειγμα: πολυεθνικές που θέλουν να κατακτήσουν το κόσμο, δαιμονισμένες τράπεζες, κολέγια που εκπαιδεύουν αυριανούς σατανάδες, κλπ. Γενικότερα, τίποτε πιο ενδιαφέρον για τον κοινό πολίτη.

Η ζωή όμως προχωράει, έτσι και η παράσταση. Ένα τα πιο μελανά επιτεύγματα που έμεινε στην ιστορία είναι το κλείσιμο της δημόσιας τηλεόρασης (ΕΡΤ,) χωρίς βέβαια με πολύ δημοκρατικούς τρόπους. Έτσι, το αποτέλεσμα αυτής της κίνησης είναι, το κλίμα να γίνεται βαρύ και αμφιταλαντευόμενο, ενώ οι απόψεις από τα ‘’στρατόπεδα μας’’ να πέφτουν βροχή.

Η δημοσιογραφική κοινότητα, πλέον σοκαρισμένη, γίνετε πιο ενωμένη και πιο πιστή στο έργο της και προχωρεί, ίσως όχι και τόσο φιλικά προς την κυβέρνηση, μάλλον πειρατικά, δημιουργώντας κάτι το καινούργιο και ελπιδοφόρο στο θεατή, (έτσι δείχνει τουλάχιστον).

Τα υποψήφια συμπεράσματα είναι πάρα πολλά, άλλα λογικά, άλλα πιο απίθανα, άλλα ακόμα πιο ελπιδοφόρα. Η ουσία όμως είναι ότι, κανείς δεν ξέρει τι πραγματικά θα συμβεί, πλέον είμαστε ηθοποιοί και θεατές στην παράσταση της ζωής μας, όλοι μπορούμε να αλλάξουμε κάτι, χωρίς να χρειάζεται να ξέρουμε τι πραγματικά θα συμβεί!

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας!
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας