Περπατώντας στο βορειοανατολικό Παρίσι συναντάς τη συνοικία της Μπελβίλ. Αν επιλέξεις να μην προσπεράσεις τη γειτονιά νιώθεις ότι μέσα στην καρδιά της γαλλικής πρωτεύουσας ζουν και αναπνέουν το Μαρόκο, η Αλγερία, η Κίνα και το Σουδάν. Οι μετανάστες και οι καλλιτέχνες που «έχουν κάνει κατάληψη» στην περιοχή εδώ και χρόνια δίνουν το χρώμα και την ατμόσφαιρα που σπάνια θα νιώσεις σε άλλη συνοικία. Η Στεφανία Μιζάρα ξεκίνησε από τις αρχές της δεκαετίας του ’90 να καταγράφει με το φακό της τις αλλαγές που συντελούνται στην περιοχή. Από σήμερα παρουσιάζει το έργο της στην έκθεση «Belleville et Menlimontant: Εικόνες τού χθες και τού σήμερα» που φιλοξενεί το Γαλλικό Ινστιτούτο στο πλαίσιο του 14ου Διεθνούς Μήνα Φωτογραφίας. Η φωτογράφος μίλησε στον ΕΤ για την εμπειρία της.
Τι ιδιαίτερο έχει η συνοικία της Μπελβίλ;
Από το 1980 άρχισαν να κατοικούν στην περιοχή πολλοί καλλιτέχνες γιατί υπήρχαν φτηνά ενοίκια και μεγάλοι χώροι από παλιές βιοτεχνίες που μπορούσαν να μεταμορφωθούν σε ωραία ατελιέ. Τότε άρχισε να δημιουργείται μια ενδιαφέρουσα κατάσταση. Το 1990 όμως ο δήμος του Παρισιού αποφάσισε να αναβαθμίσει την περιοχή γκρεμίζοντας τα παλιά σπίτια για να χτιστούν καινούργια. Οι κάτοικοι αντέδρασαν, αλλά παρ’ όλα αυτά το σχέδιο προχώρησε. Εγώ ξεκίνησα να το παρακολουθώ το θέμα όταν είχαν ήδη αδειάσει κάποια σπίτια στα οποία όμως άρχισαν να γίνονται καταλήψεις καλλιτεχνών. Κάνοντας την πτυχιακή μου στην πόλη κάθε φορά που περνούσα από την περιοχή τραβούσα φωτογραφίες, κατέγραφα τις αλλαγές.
Ποιο ήταν το αποτέλεσμα αυτής της δουλειάς;
Συζήτησα με μια γκαλερί, που τελούσε υπό καθεστώς κατάληψης, το ενδεχόμενο να παρουσιάσω τις φωτογραφίες οι οποίες περιλαμβάνουν ασπρόμαυρα και έγχρωμα πορτρέτα σε διάφορα φορμά γιατί τραβούσα με όποια μηχανή είχα πάνω μου. Τα μάζεψα όλα, τα τύπωσα σε καμβά και τα καρφώσαμε στους τοίχους. Ζήτησα από όσους καλλιτέχνες τριγυρνούσαν εκεί να συμμετάσχουν και να κάνουν κάτι δικό τους με αφορμή τις φωτογραφίες. Το αποτέλεσμα με ικανοποίησε πάρα πολύ και αυτή τη δουλειά θα παρουσιάσω στο Γαλλικό Ινστιτούτο με φωτογραφίες από το 1992 έως τώρα.
Περιγράψτε μας την ατμόσφαιρα της περιοχής.
Παλιά η περιοχή είχε αμπέλια και τα κτίρια είναι χτισμένα περίεργα. Σχηματίζουν Π και στη μέση έχουν αυλές. Σήμερα βέβαια έχει γεμίσει μπαρ και θυμίζει Ψυρρή. Υπάρχουν όμως ακόμη καταλήψεις όπου τα κτίρια χρησιμοποιούνται ως εκθεσιακοί χώροι και στούντιο, γίνονται συνελεύσεις κατοίκων και ζουν πολλοί Γάλλοι μαζί με τους μετανάστες. Η περιοχή έχει μεγάλο ενδιαφέρον γιατί εκεί μπορείς να γνωρίσεις τους καλλιτέχνες και να αγοράσεις τα έργα τους σε καλές τιμές, γνωρίζοντας ότι τα χρήματά σου θα βοηθήσουν το δημιουργό. Παρακάμπτεται το κομμάτι των μεσαζόντων.
Στην Ελλάδα τι σας ελκύει ως φωτογράφο;
Με ενδιαφέρει η καθημερινότητα. Η Κυψέλη θα μπορούσε να είναι κάτι αντίστοιχο της Μπελβίλ στην Ελλάδα. Επίσης μου έχει κάνει τρομερή εντύπωση αυτό που βλέπεις στη Μενάνδρου, με τα εξαρτημένα άτομα. Αυτό το χάλι δεν το έχω ξαναδεί πουθενά μέρα μεσημέρι σε πόλεις. Είναι εξαιρετικά σοκαριστικό. Με ενδιαφέρει το αστικό τοπίο, αλλά με τον άνθρωπο ως πρωταγωνιστή. Στην Αθήνα η αστικοποίηση συνοδεύεται από την κατάντια. Αυτό το φαινόμενο ξεκίνησε από τα Εξάρχεια και στη συνέχεια οι χρήστες ναρκωτικών σπρώχτηκαν προς τα κάτω και ανακατεύτηκαν με τους μετανάστες, που δεν μπορούν να μείνουν αλλού. Περπατώντας από το Κολωνάκι στην Ομόνοια και από εκεί στο Μεταξουργείο και τον Κεραμεικό βλέπεις δύο διαφορετικές πόλεις.
