ΑρχικήΑπόψειςΤα εν οίκω μη εν δήμω; Και γιατί όχι δηλαδή;

Τα εν οίκω μη εν δήμω; Και γιατί όχι δηλαδή;

Τα εν οίκω μη εν δήμω; Και γιατί όχι δηλαδή; Μια παλιά ιστορία για έναν καλό δήμαρχο…

Όταν ήμουν παιδί πίστευα ότι οι περισσότεροι δήμαρχοι ήταν άνθρωποι που αναδείχθηκαν σε αυτό το αξίωμα, γιατί είχαν αποδεδειγμένα προσφέρει πολλά στην κοινότητα όπου ζούσαν και εργάζονταν και οι οποίοι ήθελαν, από τη θέση του δημάρχου -και θα μπορούσαν- να προσφέρουν πολλά περισσότερα.

Σε αυτό συνηγορούσε και το γεγονός ότι μέχρι πριν κάποια χρόνια (την απροκάλυπτη κομματικοποίηση των υποψήφιων συνδυασμών), αυτοί που συνήθως εκλέγονταν ως δήμαρχοι στις μικρές πόλεις ήταν (οικογενειακοί) γιατροί με «καλή φήμη». Αλλά πολύ περισσότερο η πεποίθησή μου αυτή βασιζόταν σε μια παλιά ιστορία που είχα διαβάσει.

Στο μυθιστόρημα «Οι άθλιοι» του Βίκτορος Ουγκώ, ο κεντρικός ήρωας Γιάννης Αγγιάνης κάποια χρόνια μετά την αποφυλάκισή του όχι μόνο έχει επανενταχτεί πλήρως στην κοινωνία αλλά έχει καταφέρει να γίνει το πιο εξέχον μέλος μιας πόλης: ο δήμαρχος Μαγδαληνής. Έχοντας αλλάξει το όνομά του, για να μην τον καταδιώκει το «εγκληματικό» παρελθόν του, έχει καταφέρει να λειτουργήσει ένα εργοστάσιο στην πόλη προσφέροντας εργασία σε ανθρώπους που δεν είχαν άλλους τρόπους βιοπορισμού και έχει κάνει μια περιουσία την οποία χρησιμοποιεί για αγαθοεργίες, ενώ ο ίδιος ζει σχεδόν ασκητικά.

Επειδή έχει προσφέρει πάρα πολλά στην κοινότητα στην οποία ζει, οι άνθρωποί της τον τιμούν εκλέγοντάς τον πρώτο πολίτη της και του αναθέτουν την ευθύνη να την διοικεί, δηλαδή να συνεχίσει -με την επίσημη ιδιότητα του δημάρχου και την εξουσία που αυτός ο θεσμικός ρόλος του παρέχει- να κάνει αυτό που έκανε και πριν: να προσφέρει στην πόλη.

Δυστυχώς όμως, αδικίες εξακολουθούν να διαπράττονται σε αυτήν την πόλη και από το εργοστάσιο του κυρίου Μαγδαληνή θα απολυθεί (εν αγνοία του) μια φτωχή εργάτρια, η Φαντίν, με ένα εξώγαμο μικρό κορίτσι, την Κοζέτ, που θα αναγκαστεί να το δώσει για να το αναθρέψουν στην οικογένεια των μοχθηρών και άπληστων Θερναδιέρ που έχουν ένα πανδοχείο κάπου μακριά από την πόλη και η ίδια να αρχίσει «εκδίδεται» για να στέλνει χρήματα για τα «έξοδα ανατροφής» της κόρης της.

Εν τω μεταξύ στη μικρή πόλη φτάνει ο αστυνόμος Ιαβέρης (που τον χαρακτηρίζει η εμμονή ότι όσοι έχουν καταδικαστεί κάποτε είναι «γεννημένοι εγκληματίες» που δεν πρόκειται ποτέ να αναμορφωθούν) και αναλαμβάνει υπηρεσία υπό την εξουσία του δήμαρχου Μαγδαλήνη, αλλά με απώτερο σκοπό να διερευνήσει αυτό που υποψιάζεται: ότι πίσω από το όνομα και τη νέα ταυτότητα του αξιότιμου κυρίου Μαγδαληνή κρύβεται ο πρώην κατάδικος Γιάννης Αγιάννης.

Και τότε συμβαίνει κάτι που φέρνει τον δήμαρχο Μαγδαληνή στο πιο κρίσιμο δίλημμα της ζωής του: μαθαίνει ότι σε μια διπλανή πόλη έχει συλληφθεί ένας πρώην κατάδικος και πρόκειται να δικαστεί για «υποτροπή σε εγκληματικές ενέργειες», που όλα τα στοιχεία και οι μαρτυρίες πρώην συγκρατούμενών του δείχνουν πως πρόκειται για τον Γιάννη Αγιάννη.

Ο δήμαρχος Μαγδαληνής θα μείνει ξάγρυπνος ένα ολόκληρο βράδυ αγωνίας και ηθικής ταλάντευσης πριν καταλήξει στο τι πρέπει να κάνει και όταν ξημερώσει τα μαλλιά του θα έχουν γίνει κάτασπρα. Το δίλημμα που έχει να αντιμετωπίσει δεν είναι τόσο και μόνο αν θα πρέπει να σώσει τον εαυτό του (μετά από την ειλικρινή μεταμέλεια του και τα όσα έχει προσφέρει) ή να αφήσει να καταδικαστεί κάποιος άλλος στη θέση του και με το όνομά του.

Το δίλημμα που αντιμετωπίζει είναι αν αξίζει για την αποκατάσταση της αλήθειας και της μερικής (και ίσως εντέλει ανώφελης) δικαιοσύνης ως προς την πραγματική ταυτότητα του Γιάννη Αγιάννη να θυσιαστεί ο δήμαρχος Μαγδαληνής, από τον θεσμικό ρόλο του οποίου ευεργετείται μια ολόκληρη πόλη και κρέμονται οι τύχες τόσων ανθρώπων.

Επίσης, έχει επωμισθεί κι ένα χρέος, αφού πληροφορήθηκε την τραγική ιστορία της Φαντίν, που τώρα βρίσκεται ετοιμοθάνατη στο νοσοκομείο: της έχει υποσχεθεί ότι θα πάει και θα πάρει την μικρή Κοζέτ από τους Θερναδιέρ.

Εντέλει «θα κάνει το σωστό» και θα αποκαλυφθεί (σε μια συγκλονιστική σκηνή μέσα στο μυθιστόρημα) στο δικαστήριο και μετά θα αποχωρήσει (ως παράνομος πια και πάλι διωκόμενος), για να εκπληρώσει την υπόσχεση που έδωσε στην Φαντίν.

Μεγαλώνοντας, κατάλαβα πως προσωπικότητες σαν τον δήμαρχο Μαγδαληνή υπάρχουν μόνο -σαν άφθαρτα παραδείγματα- σε ορισμένα μεγάλα μυθιστορήματα (τα οποία όμως, τέτοιου είδους μυθιστορήματα, δεν υπάρχουν πια -ουδεμία σχέση με τους «Κώδικες Ντα Βίντσι»). Αλλά κάθε φορά που ξανάρχονται οι δημοτικές εκλογές, εξακολουθώ να «ζυγίζω» τους υποψήφιους με πρότυπο αυτόν τον μυθιστορηματικό δήμαρχο.

Ψάχνω να βρω, βρε αδερφέ, κάποιον που κάπως να του φέρνει. Και νομίζω πως κάποιον βρήκα (που κάπως να του φέρνει) αυτή τη φορά. Εντάξει, ψηφίζω με κριτήρια μυθιστορηματικά, δηλαδή ρομαντικά… Πειράζει;

Εσείς με ποια κριτήρια ψηφίζετε;

Στέλιος Θεοδωρίδης
Στέλιος Θεοδωρίδης
Ο ήρωας μου είναι ο γάτος μου ο Τσάρλι και ακροάζομαι μόνο Psychedelic Trance
RELATED ARTICLES

Σχολίασε το άρθρο

εισάγετε το σχόλιό σας!
παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ

Πρόσφατα άρθρα

Tηλέφωνα έκτακτης ανάγκης

Δίωξη Ηλεκτρονικού Εγκλήματος: 11188
Ελληνική Αστυνομία: 100
Χαμόγελο του Παιδιού: 210 3306140
Πυροσβεστική Υπηρεσία: 199
ΕΚΑΒ 166