Τα κανιβαλικά «πολιτισμικά» στοιχεία, ή ήθη και έθιμα αν προτιμάτε

Τα κανιβαλικά «πολιτισμικά» στοιχεία, ή ήθη και έθιμα αν προτιμάτε

Άρθρο του Μάνου Παπαγεωργίου.

Σημαντική σημείωση: Το παρόν άρθρο δεν εκφράζει τις απόψεις του Texnologia.Net. Ο ιστότοπος μας παρέχει το βήμα στον οποιοδήποτε Πολίτη να πει ελεύθερα τη γνώμη του, δίχως λογοκρισία.

Σύμφωνα με το χριστιανικό δόγμα τον Χριστό τον σταύρωσαν και σε τρεις μέρες αναστήθηκε. Σύμφωνα όμως με το τελετουργικό της «Θείας λειτουργίας» ο ορθόδοξος ιερέας με την βοήθεια του διακόνου, αν υπάρχει, σκοτώνουν τον Χριστό, τον τεμαχίζουν, τον βράζουν, και τον τρώνε παρέα με τους πιστούς!!! Τελικά τι από τα δύο συμβαίνει;

Ο Χριστός αναστήθηκε ή τον φάγανε οι κανίβαλοι για να πάρουν δύναμη και να συγχωρεθούν οι αμαρτίες τους, όπως συνήθιζαν να κάνουν όταν έτρωγαν τους αρχηγούς των εχθρών τους, ή τούς δικούς τους σαν πέθαιναν; Αυτού του «πολιτισμού» εμείς είμαστε άξιοι συνεχιστές;

Τα κανιβαλικά «πολιτισμικά» στοιχεία, ή ήθη και έθιμα αν προτιμάτε, με την πάροδο του χρόνου και την επαφή των κανιβάλων με αντίθετες προς τον κανιβαλισμό κοινωνίες, μετεξελίχθηκαν από πραγματικά σε συμβολικά. Τα μεν φαγοπότια έμειναν, μα το πιάτο δεν περιείχε πια το κρέας του νεκρού αρχηγού, αλλά κάτι άλλο φαγώσιμο κατά κανόνα ψωμί, και κάποιο ποτό που συμβόλιζε το αίμα του δολοφονημένου.

Το βαρβαρικό αυτό έθιμο πρωτοήρθε στην Ευρώπη από τους ιερείς του Πέρση θεού Μίθρα και το οποίο αργότερα υιοθέτησαν οι χριστιανοί με διάφορες παραλλαγές. Οι ιερείς του Μιθραϊσμού χρησιμοποιούσαν το φυτό Χαόμα για την εξαγωγή του υγρού για τις τελετές τους ενώ μεγάλο μέρος των χριστιανών χρησιμοποιεί το Αμπέλι.

Δυστυχώς η χριστιανική θρησκεία έγινε θεματοφύλακας αυτού του βάρβαρου εθίμου, με την υιοθέτηση ολόκληρου του τελετουργικού του Μιθραϊσμού. Αποτέλεσμα η σχεδόν καθημερινή συμβολική βρώση εντός των ναών του νεκρού αρχηγού, του Χριστού και θεού της.

Το ψωμί, μέσα από το οποίο γίνεται εξαγωγή του σώματος του Χριστού, ονομάζεται Προσφορά. Είναι στρόγγυλού σχήματος, και στο επάνω μέρος φέρει ένα σταυρό σφραγίδα, που συμβολίζει το ζωντανό το σώμα του Χριστού, ή παλαιότερα τον αιχμάλωτο αρχηγό του εχθρού.

Τα αποσπάσματα της ορθόδοξης αυτής «Μυσταγωγίας» που παραθέτω στο κείμενο, είναι αντιγραμμένα από το «ΕΥΧΟΛΟΓΙΟΝ ΤΟ ΜΕΓΑ» έκδοση Μιχαήλ Σαλιβέρου.

«Μέλλων ο ιερεύς την θείαν επιτελείν Μυσταγωγίαν (…..) εισέρχεται εν τω ναώ και συνάμα τω Διακόνω, ποιούσι προσκυνήματα τρία».

Αφού λοιπόν προσκυνήσουν, φορέσουν τα κατάλληλα, για την ακολουθία –σφαγή άμφια και πλύνουν τα χέρια τους, έρχονται μπροστά από την Πρόθεση(βρίσκεται στο αριστερό μέρος του «αγίου Βήματος».) και «λέγουσιν εκάτερος το: Ο Θεός ιλάσθητί μοι τω αμαρτωλώ, και ελέησόν με».

Ζητάνε συγχώρεση από τον πατέρα Γιαχβέ, για τη μέλλουσα δολοφονία τού γιου του! Ευτυχώς!!

« Είτα λαμβάνει, εν μεν τη αριστερά χειρί την Προσφοράν,

εν δε τη δεξιά την αγίαν Λόγχην….» και αφού σφραγίσει τρεις φορές πάνω από τη σφραγίδα της Προσφοράς λέει τρεις φορές «Εις ανάμνησιν του Κυρίου, και Θεού, και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού» και αμέσως καρφώνει τη λόγχη και κόβει το δεξί μέρος της σφραγίδας και λέει: «Ως πρόβατον επί σφαγήν ήχθη». Με την δεύτερη μαχαιριά κόβει το αριστερό μέρος της σφραγίδας και λέει: «Και ως αμνός άμωμος, εναντίον του κείροντος αυτόν άφωνος, ουκ ανοίγει το στόμα αυτού». Με την τρίτη το επάνω μέρος τής σφραγίδας λέγων: «Εν τη ταπινώσει αυτού η κρίσης ήρθη» και με την τέταρτη το κάτω μέρος της και λέει: «Την δε γενεάν αυτού τις διηγήσεται;»

Με τις τέσσερις αυτές μαχαιριές ο ιερέας έχει κόψει έναν κύβο από την Προσφορά, τον κύβο που στο επάνω μέρος φέρει τη σφραγίδα του Χριστού και με μια πέμπτη τον βγάζει, τον αποθέτη ανάσκελα πάνω σε ένα δισκάκι και λέει: «Ότι αίρεται από της γης η ζωή αυτού».

Ο συμβολισμός μέχρις εδώ έχει ως εξής: Όταν ο ιερέας κρατάει με το αριστερό χέρι την Προσφορά και με το δεξί τη λόγχη η μεν Προσφορά συμβολίζει το αντίπαλο στρατόπεδο και η λόγχη της δια των όπλων κυριαρχίας, επικράτησης της φυλής του ιερέα. και σύλληψης του αρχηγού της. Η εξαγωγή από την Προσφορά τού αρχηγού, συμβολίζει τη ακριβώς τη σύλληψή του. Ακολουθεί η θυσία, δηλαδή το σφάξιμο.

Με την τοποθέτηση ανάσκελα του αιχμάλωτου αρχηγού, λέει ο διάκονος «Θύσον, Δέσποτα» και ο Ιερέας «Θύεται ο Αμνός του Θεού, ο αίρων την αμαρτίαν του κόσμου, υπέρ της του κόσμου ζωής και σωτηρίας».

Μετά το σφάξιμο, ο διάκονος ρίχνει στο «Άγιο Ποτήριο», το οποίο συμβολίζει την κατσαρόλα που εκεί μέσα θα βράσει το κρέας, αίμα του νεκρού, δηλαδή κρασί, και νερό, και αφού τα σκεπάσει, κρέας και κατσαρόλα, είναι έτοιμα πια για το δεύτερο μέρος της ακολουθίας που είναι ο τεμαχισμός του κρέατος και το βράσιμο.

Ύστερα από την ανάγνωση του ευαγγελίου και την ώρα που οι ψάλτες ψάλουν τον Χερουβικό ύμνο, ο ιερέας με την βοήθεια του διακόνου, μεταφέρουν τον νεκρό μαζί με την κατσαρόλα, από το σημείο της σφαγής στο μέρος που θα τεμαχιστεί και θα βράσει, στην «Αγία Τράπεζα» το τραπέζι του ναού. Εκεί, την στιγμή που οι ψάλτες ψάλουν το «Άξιον εστί» και το «Άγιος, Άγιος Κύριος Σαβαώθ», ο ιερέας με τον διάκονο ξεσκεπάζουν την κατσαρόλα και το κρέας. O τεμαχισμός του κρέατος γίνεται από τον ιερέα την στιγμή που ο χορός ψάλει το «Εις Άγιος, εις Κύριος….», ο οποίος ιερέας με προσοχή και ευλάβεια λέει τα παρακάτω λόγια: «Μελίζεται, και διαμελίζεται ο Αμνός του Θεού, ο μελιζόμενος, και μη διαιρούμενος, ο πάντοτε εσθιόμενος, και μηδέποτε δαπανώμενος, αλλά τους μετέχοντας αγιάζων». Αφού τον κομματιάσει τον ρίχνει μέσα στο «Άγιο ποτήριο», μαζί με νερό βραστό, το «Ζέον». Με την ρίψει του «Ζέον» μέσα στο «Άγιο ποτήριο» το βράσιμο του αρχηγού έχει τελειώσει και το φαγοπότι μπορεί να αρχίσει.

Πρώτα τρώει ο ιερέας και μετά φωνάζει και τον διάκονο με τη φράση «Διάκονε πρόσελθε». Αφού φάνε τρεις φορές ο καθένας, δηλαδή αφού «χορτάσουν» καλά, τότε φωνάζουν και το λαό, όχι όλους μα τους καθαρούς, που κατά τη γνώμη μου συμβολίζουν τους παρατρεχάμενους, τους πλησίον ιστάμενους στους αρχηγούς. Για τους υπόλοιπους υπάρχει το γλείψιμο των κοκάλων, δηλαδή το «αντίδωρο».

Εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα έθιμο, που φέρνει την ανθρώπινη κοινωνία πολύ κοντά στις αγέλες των σαρκοβόρων ζώων, όπου, από το ζώο που έπιασε η αγέλη, πρώτα τρώει ο αρχηγός, ύστερα τα ποιο δυνατά ζώα και αν το θήραμα ήταν μεγάλο, θα φάνε και τα αδύνατα και αρρωστιάρικα.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας!
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας