Τεχνητά Δολώματα: Συρτή με Rapala

Τεχνητά Δολώματα: Συρτή με Rapala

Άρθρο του Κώστα Ιωαννίδη.

Οι ψαράδες που ασχολούνται με την ερασιτεχνική αλιεία θεωρούν ότι τα Rapala είναι τα καλύτερα τεχνητά δολώματα της αγοράς. Η μεγάλη γκάμα τους περιλαμβάνει μοντέλα διαφορετικού σχήματος, μήκους και χρώματος, με πλαστική ή μεταλλική γλώσσα. Ο Fabrizio Bonanni, ένας αληθινός δάσκαλος στον τομέα του ψαρέματος, μας προσφέρει το πολύ ενδιαφέρον κείμενο που ακολουθεί.

Έχουν περάσει ήδη κάποιες δεκαετίες από εκείνη την ευλογημένη μέρα που ανακάλυψα και άρχισα να χρησιμοποιώ τα τεχνητά ψαράκια Rapala στη συρτή μου. Γι’ αυτά τα μικρά ψεύτικα ψαράκια και τις διάφορες τεχνικές εφαρμογές τους τα έχω γράψει σε μια εκτεταμένη σειρά άρθρων που διαβάστηκε με μεγάλη προσοχή από όλους τους φίλους της συρτής.

Σήμερα πλέον τα δολώματα Rapala δεν είναι κάτι καινούργιο και χρησιμοποιούνται σε ευρεία κλίμακα, με μεγάλη επιτυχία σε ολόκληρο τον κόσμο. Αυτό όμως που διαπίστωσα είναι ότι οι περισσότεροι αρχάριοι συνήθως δεν επιλέγουν και δεν χρησιμοποιούν σωστά τα Rapala, με αποτέλεσμα να μειώνονται πολύ οι πιθανότητες μιας καλής ψαριάς. Σκέφτηκα, λοιπόν, ότι θα ήταν αρκετά χρήσιμο να επαναλάβω ορισμένα βασικά στοιχεία που αφορούν στα Rapala, λαμβάνοντας υπόψη τις βελτιώσεις που έχει εφαρμόσει η κατασκευάστρια εταιρεία με την πάροδο των ετών, όπως και τις πλέον σύγχρονες μεθόδους και τεχνικές ψαρέματος.

Πρωτίστως όμως ο αναγνώστης θα πρέπει να κατανοήσει πλήρως τη «φιλοσοφία» των Rapala και αυτός είναι και ο λόγος που με υποχρεώνει να κάνω μια μικρή ιστορική αναδρομή σε αυτούς τους μικροσκοπικούς, συμπαθητικούς συντρόφους και συμμάχους μας τις ώρες του ψαρέματος.

Η δημιουργία των Rapala

Τα δολώματα αυτά εμφανίστηκαν για πρώτη φορά τη δεκαετία του 1930, χάρη στη δημιουργική έμπνευση ενός νεαρού, του Lauri Rapala, που στη φτωχή τότε Φινλανδία ψάρευε για καθαρά βιοποριστικούς λόγους. Μόνιμο πρόβλημα του Lauri ήταν η διαρκής αναζήτηση φυσικών δολωμάτων, που ήταν πολύ δυσεύρετα. Μια μέρα λοιπόν, ενώ καθόταν στις όχθες ενός μικρού παραπόταμου και σκάλιζε με το μαχαίρι του ένα κλαδί από έλατο, ένα μικρό κομμάτι φλοιού με ακανόνιστο σχήμα έπεσε στο νερό και άρχισε να παρασύρεται από το ρεύμα. Δεν πέρασαν παρά ελάχιστα δευτερόλεπτα και ο ξύλινος φλοιός στο ποτάμι δέχθηκε την αστραπιαία επίθεση μιας μεγάλης πέστροφας!

Ο πανέξυπνος Lauri, αν και δεν ήταν άτομο ιδιαίτερα μορφωμένο, αντιλήφθηκε αμέσως τη σπουδαιότητα του συγκεκριμένου περιστατικού. Από τότε, κάθε στιγμή του ελεύθερου χρόνου του, την αφιέρωνε στο να παρατηρεί, κρυμμένος πίσω από θάμνους, τη συμπεριφορά των αρπακτικών ψαριών, όταν έκαναν επίθεση στη ζωντανή λεία τους. Μετά από αρκετούς μήνες προσεκτικής παρατήρησης, κατάλαβε τι έπρεπε να κάνει. Έτσι, λοιπόν, άρχισε να κατασκευάζει μικρά ψαράκια από ξύλο καλής ποιότητας, χρησιμοποιώντας για χρώμα τα πλέον απίθανα υλικά, όπως ετικέτες συσκευασίας τυριών και χαρτί περιβλήματος φωτογραφικών φιλμ!

Το 1936 ο Lauri κατασκεύασε το πρώτο στον κόσμο τεχνητό ψαράκι-δόλωμα που διέθετε γλώσσα για την κίνηση και το βύθισμα στο νερό και ήταν εξοπλισμένο με αγκίστρια στην κοιλιά και τα πλευρά του. Αμέσως

άρχισε να κατασκευάζει χειροποίητα τεχνητά ψαράκια, με σκοπό να καλύψει τις ανάγκες φίλων ψαράδων, που είχαν μείνει και αυτοί κατάπληκτοι από τα θαυματουργά αποτελέσματα του δολώματος αυτού.

Αφού μεσολάβησε το «νεκρό» διάστημα του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, αμέσως μετά ο Lauri ξεκίνησε πάλι τις προσπάθειες, με στόχο τώρα τη βελτίωση των μέσων παραγωγής. Σε αυτήν την προσπάθεια σημαντικό ρόλο έπαιξαν και οι γιοι του (Risto, Ensio, Esko και Kauco).

Σταδιακά, το πεδίο επιρροής των Rapala επεκτάθηκε σε όλες τις υπόλοιπες χώρες της Βαλτικής, για να φθάσει αργότερα μέχρι και τη Μεσόγειο. Τα επόμενα χρόνια η «μόδα» των Rapala πέρασε τον ωκεανό και έφτασε στις ΗΠΑ, οπότε το φινλανδικό εργοστάσιο δέχτηκε μια παραγγελία 1.000.000 τεμαχίων για την αμερικανική αγορά.

Σήμερα, η Rapala Normark Grup είναι πλέον ένας βιομηχανικός κολοσσός, με 16 εργοστάσια σε Ευρώπη, Αμερική και Ασία και ένα σύστημα διανομής που επεκτείνεται σε περίπου 140 χώρες. Το 1999 η εταιρεία εισήλθε στο Χρηματιστήριο, εξαγόρασε την ανταγωνίστρια Storm και συνήψε σημαντική εμπορική συμφωνία με την Shimano. Αυτήν τη στιγμή, η γκάμα παραγωγής της Rapala περιλαμβάνει 32 μοντέλα τεχνητών ψαριών σε 95 διαφορετικά μεγέθη και 52 χρώματα. Επιπλέον, διαθέτει ένα νέο μοντέλο τεχνητής καραβίδας, πολύ αποτελεσματικό για σουπιές και καλαμάρια.

Πως είναι τα Rapala

Τα διάφορα μοντέλα Rapala κατασκευάζονται σύμφωνα πάντα με τις προδιαγραφές του πρωτοτύπου, το οποίο ακολουθεί τις υποδείξεις (ως προς το σχήμα και τις διαστάσεις) των 30 καλύτερων ψαράδων του sport fishing. Κατόπιν δοκιμάζονται για μεγάλες χρονικές περιόδους σε αληθινό ψάρεμα. Τέλος, αφού περάσουν με άριστα όλες τις δοκιμές, προωθούνται στην παραγωγή.

Είχα την ευκαιρία να συμμετάσχω προσωπικά σε αυτήν τη συναρπαστική παραγωγική διαδικασία, από την οποία διατηρώ πολύ θετικές εντυπώσεις. Θυμάμαι χαρακτηριστικά την ανακάλυψη των μοντέλων Sliver και τη σειρά πειραμάτων που ακολούθησε μέχρι την κατοχύρωσή τους. (Το Sliver είναι ένα σπαστό ψαράκι, απομίμηση ζαργάνας, σε διάφορες διαστάσεις και χρωματισμούς, που προσελκύει πολλά ψάρια, όπως τόνους, μαγιάτικα, λίτσες και γοφάρια).

Επιπλέον, κάθε μοντέλο διατίθεται στην αγορά μόνο αφού πρώτα έχει υποβληθεί σε ένα πολύ αυστηρό και λεπτομερές test στη δεξαμενή, για να επιβεβαιωθεί η σωστή κίνησή του μέσα στο νερό. Τα δολώματα που δεν πληρούν τις προδιαγραφές της τέλειας πλεύσης μένουν εκτός αγοράς.

Τα Rapala είναι κατασκευασμένα από ξύλο άριστης ποιότητας και φέρουν “οπλισμό” από ανοξείδωτο χάλυβα (ατσάλι). Οι κρίκοι με τους οποίους δένεται το ψαράκι βρίσκονται στην άκρη του ρύγχους. Πάνω στον οπλισμό (σκελετό) του μοντέλου τοποθετείται ο κυρίως κορμός, από ξύλο μπάλσας (ξύλο ελαφρύ, αλλά και συμπαγές). Στα μοντέλα που προορίζονται για μεγάλα ψάρια, τα οποία έχουν μεγάλη κινητικότητα και μαχητικότητα, ο κορμός είναι από ξύλο άβακα. Στο ρύγχος προσαρμόζεται σταθερά η γλώσσα, που είναι από πλαστικό υψηλής αντοχής ή από μέταλλο.

Για τη σωστή κίνηση μέσα στο νερό, σε ορισμένα μοντέλα Rapala χρησιμοποιούνται μικρά βαρίδια από μολύβι, που συνήθως τοποθετούνται στο κάτω μέρος του κορμού.

Τα τεχνητά δολώματα Rapala, αν και εμφανίστηκαν για πρώτη φορά σε γλυκό νερό, παρ’ όλα αυτά λειτουργούν και αποδίδουν εξίσου ικανοποιητικά και σε αλμυρό. Υπάρχουν επίσης ορισμένα μοντέλα με μεταλλική γλώσσα που κατά το πέρασμα του χρόνου τροποποιήθηκαν ανάλογα, με σκοπό να χρησιμοποιούνται αποκλειστικά (ή κυρίως) στη συρτή θαλάσσης. Αυτό το χαρακτηριστικό προσδιορίζεται σαφώς από την αντίστοιχη ένδειξη “salt water” ή “fresh and salt water”, που αναγράφεται στα κιβώτια της συσκευασίας των μοντέλων. Η θαλάσσια χρήση τους δηλώνεται και από τα ασημένια αγκίστρια.

Οι κανόνες συρτής με Rapala

Μεταξύ των διαφόρων Rapala συρτής, υπάρχουν ορισμένα μοντέλα με διαστάσεις και χρώματα που σύμφωνα με έγκυρες στατιστικές λειτουργούν καλύτερα στο μεσογειακό trolling. Οι πίνακες που δημοσιεύονται έχουν στόχο την ευκολότερη επιλογή των μοντέλων, των διαστάσεών τους και της διαμέτρου του παράμαλλου. Επίσης πρέπει να γίνουν κατανοητές ορισμένες βασικές λεπτομέρειες της τεχνικής του ψαρέματος, με πρώτη το βάθος στο οποίο θα πρέπει να κινούνται τα δολώματα. Οι βασικότεροι κανόνες συρτής με δολώματα Rapala είναι οι ακόλουθοι:

  • Τα μοντέλα που διαθέτουν μεταλλική γλώσσα είναι αποδοτικότερα, προφανώς λόγω του εντονότερου σκιρτήματος που αυτή προκαλεί.
  • Τα μοντέλα με πλαστική γλώσσα (κυρίως τα Magnum, τόσο τα επιπλέοντα, όσο και τα βυθιζόμενα) έχουν ως ιδανικότερο πεδίο εφαρμογής τη συρτή ακτής, η οποία γίνεται στα αβαθή ή και σε πολύ ρηχά νερά (στις διαστάσεις 22 και 26 εκατ.), ή το ψάρεμα ανοικτής θάλασσας με λεία τα μεγάλα ψάρια. Τα περισσότερα μοντέλα Magnum με κόκκινο κεφάλι και άσπρο ή ασημένιο χρώμα χρησιμοποιούνται στο ψάρεμα κυρίως συναγρίδων, μαγιάτικων, σφυρίδων και ροφών. Υπάρχει επίσης ένα ψαράκι Magnum μεγάλων διαστάσεων που χρησιμοποιείται ως δόλωμα στις μεγάλες συρτές για το ψάρεμα μεγάλων τόνων.
  • Στα μεσόνερα, τα Rapala με φυσικά χρώματα και με αρχικά γράμματα της κλίμακας χρωμάτων Β, ΒΜ, DRH, GM, MU, S και SRD είναι αποδοτικότερα. Τα CLN είναι εκτός κανονισμών, αλλά υπερέχουν συντριπτικά σε αποδοτικότητα, όπως άλλωστε και τα RH.
  • Οι απαραίτητες προϋποθέσεις για να πλέουν τα Rapala μας σωστά είναι: Το σκάφος να ταξιδεύει σε ευθεία γραμμή και σε προκαθορισμένη ταχύτητα (από 3 κόμβους και άνω).
  • Το τεχνητό δόλωμα να βυθίζεται αφήνοντας 3-4 μέτρα πετονιάς, για να είμαστε σίγουροι ότι είναι βυθισμένο και πλέει σε ευθεία γραμμή.
  • Ο έλεγχος αυτός επαναλαμβάνεται, αφού αφεθούν πάλι άλλα 6-7 μέτρα πετονιάς.
  • Όπου χρειάζεται, αυξάνεται ο συντελεστής βύθισης σε καθένα από τα μοντέλα ξεχωριστά (πράγμα που συμβαίνει σχεδόν πάντα στη συρτή ακτής). Πάντως, συμφέρει να χρησιμοποιούμε αυτοβυθιζόμενα νήματα, αντί να καταφεύγουμε σε βαρίδια. Τα τελευταία, όπου και όταν χρησιμοποιούνται, θα πρέπει να απέχουν τουλάχιστον 15 μέτρα από το δόλωμα. Στην περίπτωση που γίνεται χρήση του Fathom master (το λεγόμενο και “bal de fer”), το δόλωμα θα πρέπει να πλέει σε απόσταση τουλάχιστον 25-30 μέτρων από τα βαρίδια.
  • Τα παράμαλλα πρέπει να είναι πάντα από νάιλον, να έχουν τη διάμετρο που αναφέρεται στον πίνακα Β και μήκος όχι μικρότερο από 10 μέτρα στη συρτή ακτής, ενώ μπορεί να είναι αρκετά μικρότερα (3-4 μέτρα) στην ανοικτή θάλασσα.
  • Ο βασικός εξοπλισμός του ψαρέματος (καλάμια, μηχανάκια, μάνα) μπορεί να περιοριστεί στο ελάχιστο δυνατό, με σκοπό να κάνει πιο ενδιαφέρουσα τη μάχη του ψαροκυνηγού με τη λεία του, αλλά όσοι επιθυμούν να ψαρεύουν χαλαρά (δηλαδή ρισκάροντας λιγότερο) προτιμούν συνήθως να μην κατέβουν κάτω από τις 12 λίβρες στη συρτή ακτής και κάτω από τις 30-50 λίβρες στην ανοικτή θάλασσα.
  • Η συρτή με δολώματα Rapala συνήθως δεν είναι συμβατή με άλλους τύπους τεχνητών δολωμάτων, εκτός από την περίπτωση της ανοικτής θάλασσας, όπου μαζί με τα Rapala χρησιμοποιούνται και φτερά με σκληρό κεφαλάκι (τα γνωστά ιαπωνικά).
  • Για την περίπτωση που θέλουμε να αυξηθούν οι επιδόσεις μας στο ψάρεμα, συνιστάται η χρήση δύο συρτών (τριών για τους εμπειρότερους) στη συρτή ακτής και πέντε συρτών (πάντα για τους έμπειρους) στη συρτή ανοικτής θάλασσας, λαμβάνοντας πάντα υπόψη μας ότι η κεντρική πετονιά (ή οι κεντρικές πετονιές) πρέπει να διαθέτουν πολύ μικρότερο μήκος από τις πλευρικές.
  • Τα μοντέλα, οι διαστάσεις και τα χρώματα των Rapala που χρησιμοποιούνται συγχρόνως σε πολλαπλές συρτές, θα πρέπει στην αρχική φάση του ψαρέματος να είναι όλα διαφορετικά και να δοκιμάζονται εκ περιτροπής, ώστε να εξακριβωθεί ποιο είναι το κατάλληλο δόλωμα που ταιριάζει στην περιοχή αυτή τη συγκεκριμένη χρονική περίοδο, για να τοποθετηθεί και στις υπόλοιπες συρτές. Όσο το ψάρεμα συνεχίζει να μην είναι αποδοτικό, τα δολώματα αντικαθίστανται περιοδικά, μέχρι (αν φυσικά το θέλει και η τύχη) να εντοπιστεί το σωστό δόλωμα. Φυσικά, όλη αυτή η χρονοβόρα διαδικασία δεν έχει κανένα απολύτως νόημα, αν είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε εξαρχής το κατάλληλο για τη συγκεκριμένη περιοχή δόλωμα.
  • Οι συρτές πρέπει να ρίχνονται πάντα σε διαφορετικές αποστάσεις η μία από την άλλη. Για παράδειγμα, στη συρτή ακτής οι πλαϊνές καλάρονται η μία σε απόσταση 45 μέτρων και η άλλη σε 60 μέτρα, ενώ η μεσαία παραμένει σε μεγαλύτερο βάθος από τις υπόλοιπες (προφανώς με ένα βαρύ μολύβι προσαρμοσμένο στη μάνα σε απόσταση 10-15 μέτρων από την πρύμη). Στην ανοικτή θάλασσα οι προαναφερόμενες αποστάσεις μειώνονται περίπου κατά 50%.
  • Καλάρονται πρώτα οι συρτές που είναι προορισμένες να δραστηριοποιηθούν μακρύτερα και μετά αυτές που θα απέχουν λιγότερο. Στο λεβάρισμα γίνεται φυσικά το αντίθετο.
  • Η συνήθης ταχύτητα συρτής με δολώματα Rapala είναι 3 κόμβοι (για μοντέλα με μήκος 7 εκ.) και 4 κόμβοι (για μοντέλα που υπερβαίνουν τα 7 εκ.) στις παράκτιες περιοχές και 5-8 κόμβοι στην ανοικτή θάλασσα.
  • Με τα δολώματα Rapala δεν είναι απαραίτητα τα στριφτάρια.
  • Εάν το βυθόμετρο δείξει απότομη άνοδο του βυθού, ο μοναδικός τρόπος για την αποφυγή της εμπλοκής και της απώλειας των δολωμάτών είναι να αυξηθεί αμέσως η ταχύτητα του σκάφους, ώστε τα δολώματα να καταφέρουν να υπερβούν το εμπόδιο. Όσον αφορά την απόδοση των δολωμάτων, είναι γνωστό ότι όλα τα ψάρια-κυνηγοί έχουν την τάση να προσελκύονται από τα Rapala, αν και στη Μεσόγειο ως καλύτεροι, αλλά και μαχητικότεροι… πελάτες του Rapala θεωρούνται τα λαβράκια και οι συναγρίδες.

Τα λαβράκια

Ψαρεύονται ολόκληρο τον χρόνο, αλλά κυρίως τον χειμώνα και την άνοιξη, σε αμμώδεις ή πετρώδεις βυθούς με βάθος 1-15 μέτρων, κυρίως κοντά στις προβλήτες των λιμανιών. Οι καλύτερες ώρες ψαρέματος είναι νωρίς το πρωί και, ειδικά τους ψυχρότερους μήνες, όταν ο ήλιος βρίσκεται στο ζενίθ του. Κατά κανόνα, τα λαβράκια κινούνται κάτω από τα μεσόνερα. Επομένως, θα πρέπει να λάβουμε υπόψη μας τα στοιχεία που αναφέρονται στους πίνακες Α και Β, ώστε τα δολώματα να πλέουν σε αρκετό βάθος. Για παράδειγμα, σε έναν βυθό 8-10 μέτρων το δόλωμα πρέπει να πλέει 5-6 μ. κάτω από την επιφάνεια του νερού.

Συνιστώνται:

  • Σε πολύ ρηχά νερά (2 μ.): Original Floating Contdown 3, 5, 7, 9, 11 εκ., πάντοτε χωρίς βαρίδια.
  • Σε ρηχά νερά (4-6 μ.): Sliver 13 εκ. Magnum με μεταλλική γλώσσα 7–9 εκ., Down Deep Husky Jerk 12 εκ., χρησιμοποιώντας καταβυθιστές μόνο στην περίπτωση δολωμάτων που δεν έχουν δυνατότητα βύθισης μεγαλύτερης των 3 μέτρων.
  • Σε νερά βαθύτερα από 6 μέτρα: Magnum με μεταλλική γλώσσα 9, 11, 13 και 14 εκ., Sliver 13 εκ., Down Deep Husky Jerk 12 εκ., πάντα με βαρίδια.
  • Αρχικά κωδικών χρωμάτων: BM, BRH, NF, RH, SRD.

Οι συναγρίδες

Όπως και το λαβράκι, έτσι και η συναγρίδα ανήκει στους φανατικούς οπαδούς των Rapala. Ζει σχεδόν αποκλειστικά σε άμεση επαφή με τον βυθό, σε βάθος 15-30 μέτρων. Τα μέρη που προτιμά είναι οι αραιές φυκιάδες και οι ποσειδωνίες που συνορεύουν με βραχώδη βυθό. Επίσης την συναντούμε συχνά στα αβαθή υπήνεμα, εκεί όπου υπάρχει άφθονη αθερίνα. Καλύτερες ώρες για το ψάρεμα της συναγρίδας θεωρούνται οι ώρες από αργά το πρωί έως το τέλος του απογεύματος. Τα δολώματα πρέπει απαραιτήτως να φτάνουν στον βυθό και επομένως χρειάζονται πάντοτε βαρίδια.

Συνιστώνται:

  • Magnum με μεταλλική γλώσσα 11, 13, 14, 18 εκ., μικρή ζαργάνα 13 εκ.
  • Αρχικά κωδικών χρωμάτων: CG, CLN, CW, GM, RH, RBY, RY, SRD.

Άλλα ψάρια για συρτή ακτής

Εκτός από τις συναγρίδες και τα λαβράκια, που αντιπροσωπεύουν τη σημαντικότερη λεία για συρτή ακτής με δολώματα Rapala, με την ίδια τεχνική μπορούμε επίσης να ψαρέψουμε και παλαμίδες, μελανούρια (εξαιρετικό το Mini Fat Rap 3 εκ.), λίτσες, αλλά σπανιότερα και άλλα αρπακτικά ακτής, όπως σκουμπριά και σαφρίδια.

Τα ψάρια για συρτή ανοικτής θάλασσας

Όλα τα ψάρια-κυνηγοί ανοικτής θάλασσας, με εξαίρεση τους καρχαρίες και τους ξιφίες, που δεν θεωρούνται ψάρια συρτής, προσελκύονται από τα δολώματα Rapala. Μπορεί λοιπόν να συναντήσουμε και να ψαρέψουμε μικρούς τόνους, κόκκινους και μακρύπτερους.

Τα καλύτερα δολώματα είναι όσα διαθέτουν μεταλλική γλώσσα, ενώ για τα ψάρια με σημαντικό μέγεθος αποδοτικότερα θεωρούνται τα Magnum με πλαστική γλώσσα στις διαστάσεις των 22 και 26 εκ.

Τα αρχικά κωδικών χρωμάτων που συνιστώνται για δοκιμή είναι τα BM, BMU, CG, GM, RH, SRD.

Όπως ήδη αναφέραμε, χρησιμοποιούνται πάντοτε συρτές μικρού μήκους που πλέουν με αρκετά περιορισμένη ταχύτητα (από 5 έως 8 κόμβους).

Μέχρι πρότινος, πολλοί υποστήριζαν ότι στην ανοικτή θάλασσα δεν υπάρχει ανάγκη να τοποθετηθούν βαρίδια στις συρτές. Πρόσφατα πειράματα όμως επιβεβαίωσαν ότι συχνά οι συρτές με νήμα monel έχουν μεγαλύτερη αποδοτικότητα.

Εάν το Rapala δεν πλέει καλά

Μπορεί, έστω και σπάνια, το Rapala να πλέει με κλίση προς τη μια πλευρά ή, ακόμη χειρότερα, να περιστρέφεται γύρω από τον άξονά του. Το πρόβλημα αντιμετωπίζεται ως εξής:

Για τα μοντέλα με μεταλλική γλώσσα, χρησιμοποιώντας μόνο τα χέρια, προσπαθούμε να επαναφέρουμε το δόλωμα στη σωστή κλίση. Στα μοντέλα με πλαστική γλώσσα, μετακινούμε με πένσα τον μεταλλικό κρίκο που προορίζεται για την προσαρμογή του δολώματος, μέχρι να βρεθεί η ιδανική θέση.

Πίνακας Α

Αρχικά κλίμακας χρωμάτων των Rapala. Μερικοί χρωματισμοί των Rapala θεωρούνται ιδιαίτερα αποτελεσματικοί για συρτές στην περιοχή της Μεσογείου.

  • BM: Μπλε ράχη με μαύρες λωρίδες, ασημένια πλευρά και άσπρη κοιλιά.
  • ΒΜU: Σκούρα ράχη, γαλάζια πλευρά, άσπρη κοιλιά.
  • BRH: Μαύρη ράχη, ασπρόμαυρα πλευρά, ασημένια κοιλιά και κόκκινος λαιμός.
  • CG: Άσπρη ράχη με κόκκινες λωρίδες, άσπρη κοιλιά και πλευρά.
  • FT: Πράσινη ράχη με σκούρες λωρίδες, κίτρινα πλευρά και κίτρινο-πορτοκαλί κοιλιά.
  • GM: Πρασινωπή ράχη με μαύρες λωρίδες, πορτοκαλί πλευρά και κοιλιά.
  • MU: Μαύρη ράχη, άσπρη-ασημί κοιλιά και πλευρά.
  • RH: Κόκκινο κεφάλι και άσπρος κορμός.
  • S: Μαύρη ράχη, γκρι πλευρά, κόκκινος λαιμός.
  • SDR: Μαύρη ράχη, μπλε πλευρά με στίγματα, άσπρη κοιλιά (νέο μοντέλο: σαρδέλα).
  • SSH: Μαύρη ράχη, ασπρόμαυρα πλευρά, κιτρινωπή κοιλιά.

Πίνακας Β

Βύθισμα ορισμένων μοντέλων Rapala με συρτή σε ευθεία πορεία και σε απόσταση 40 μέτρων από το σημείο βύθισης της μάνας (με dacron 30 λιβρών, παράμαλλο διαμέτρου 0,60). Ταχύτητα 4 κόμβων.

Προηγούμενο άρθροSuzuki GSX-R 1000 K7. Δαιμονισμένος άγγελος
Επόμενο άρθροΟι κοινωνικές ομάδες έχουν σοβαρή ευθύνη για την κρίση
Κατά γενική ομολογία θεωρούμε ξεγραμμένος ή πιο σωστά αποτυχημένος. Αφού σας συστήθηκα, πάμε παρακάτω. Για εμένα δεν υπάρχουν διλήμματα, γιατί ξέρω τι θέλω και τι αναζητώ στη ζωή μου. Από μικρός έπαψα να συμβιβάζομαι και άρχισα να αγωνίζομαι. Το Μοναδικό μου εργαλείο είναι το γράψιμο και η ουδέτερη σκέψη μου.
ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας!
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας